Na 10 jaar eindelijk weer eens naar een concert van mijn jeugdheld geweest en ook nog in mijn eigen woonplaats. Voorprogramma Doll & the Kicks was best goed, maar wel ontzettend luid (met name de gitaar) en na 7 van de 10 nummers was het eigenlijk wel mooi geweest. De set van Morrissey was eveneens up-tempo en krachtig. Komt ook doordat zijn huidige band van raggen houdt; drumbeest Matt Walker ramt als een Duracell konijn op zijn trommels en zeker Smiths nummers als This Charming Man, Cemetry Gates en Death at One's Elbow worden door deze slager genadeloos door de gehaktmolen gehaald. Dan mis ik soms toch wel de variatie en subtiliteit van Spencer Cobrin of Andrew Paresi. Het publiek had er duidelijk zin in en ging los op First of the Gang to Die, The Loop en een waanzinnige uitvoering van How Soon is Now
Andere nummers die gespeeld werden zijn Ganglord, Teenage Dad on His Estate, Because of My Poor Education, Black Cloud, I'm Throwing My Arms Around Paris, When Last I Spoke to Carol, One Day Goodbye Will Be Farewell, I'm OK by Myself, Irish Blood English Heart, The World is Full of Crashing Bores, Something is Squeezing My Skull (encore) en de altijd heerlijke classics Is It Really So Strange en Ask.
Grappig momentje was toen Morrissey opmerkte dat ze bij geen enkele Nederlandse platenzaak zijn laatste cd waren tegengekomen en aan de zaal vroeg of we nu zelfmoord zouden plegen of het maar even zouden uitstellen. Iemand in het publiek antwoordde dat hij het album al had, waarop Morrissey zei dat we ons verder geen zorgen meer hoefden te maken.