Hét concert van 2009? Ik moet niet meer twijfelen. De concerten die voor de eerste plaats aan het dingen waren, zullen sowieso die strijd op de tweede en derde plaats mogen uitvechten. Het concert van het jaar vond gisteren (14.10) plaats in de AB. Dankjewel Steven Wilson, Richard Barbieri, Colin Edwin en Gavin Harrison. En niet te vergeten live-gitarist John Wesley. Dankjewel Porcupine Tree!

Het werd een subliem concert met een heel erg goede setlist, met de integrale vertolking van The Incident (ca. 55 mnuten) een fenomenale versie van Anesthetize en mét als afsluiter één van mijn absolute favoriete PT-nummers: Trains!

Gitaarlegende Robert Fripp (King Crimson, Sylvian/Fripp,...) mocht de avond openen. Hij deed dat voor een - dan nog - halflege/halfvolle zaal. Het merendeel van de aanwezigen had weinig tot geen aandacht voor de gitaarlegende, wat an sich best wel jammer is. Maar, afgezien van het feit dat weerom duidelijk werd wat een knap gitarist Fripp is, echt boeiend kon ik het halfuur durende gitaarsoundscape nu ook niet echt noemen.

lees het hele verslag op "The Markec Files"
The M@rkec Files: Porcupine Tree schittert in nokvolle AB - markec.blogspot.com

Grappig dat je hetzelfde concert kunt zien en met een totaal ander gevoel naar huis kunt gaan. Wat voor Mark het concert van het jaar is, zou bij mij nog niet eens in de concert top 25 van dit jaar komen.

Was de band slecht of uit vorm? Nee, allerminst. Zelfs hulpsinterklaas John Wesley deed zijn werk naar behoren, waar hij vorig jaar in 013 menig nummer verknalde (volgens mij ook de reden dat de aangekondigde dvd van die twee concertavonden er nog niet is en er waarschijnlijk ook nooit gaat komen). Maar ja, The Incident. Gelukkig klonk het live vetter dan op plaat, maar ook na het hele incident live gehoord te hebben, blijf ik erbij dat dit het slechtste PT-album ooit is. Twee goede nummers, of moet ik stukjes zeggen (Drawing the Line en I Drive the Hearse, vooral die eerste klonk vet), is veel te weinig als Porcupine Tree weer een nieuwe langspeler aflevert.

Maar goed, dat ik The Incident zou krijgen, dat wist ik, dus daar moet ik niet teveel over zijkakken. Na de pauze was de setlistkeuze eveneens teleurstellend. Zes keer op rij slagen ze erin om net de minste nummers van de betreffende albums te pakken. Gelukkig werd dit enigszins goedgemaakt door op het eind nog met The Sound Of Muzak en Mother and Child Divided op de proppen te komen (mooi om die nummers na lange tijd weer eens live te horen). En dan helaas weer die voorspelbare afsluiter, het kapotgespeelde Trains. Niet dat ik dat een slecht nummer vind, integendeel, maar overdaad schaadt.

Maar Mark, het allerergste is toch wel dat ik niet wist dat jij er ook was. Want anders hadden we even bijgekletst onder het genot van een halve liter Stella.

Inderdaad, Frank, vreemd dat hetzelfde concert zo'n verschillende reacties/gevoelens kan uitlokken ...
Ik vond het idd. heel erg goed !

'k zal ook pas nadien (op last.fm) dat ook jij bij de attendees stond en dus ook daar was.... Die Stella had ik uiteraard graag met je willen drinken !

In de toekomst check ik nog eens goed VOORAF wie van de bekenden ook op de aanwezigheidslijstjes staan ))

Voor mij was het ook een ervaring van jewelste. The Incident klinkt live inderdaad veel straffer en voller. Time Flies was zowat perfect, de kortere stukjes kwamen volledig tot hun recht en I Drive The Hearse was puur kippenvel.

Strip the Soul en .3 hadden niet gehoefd, Stars Die daarentegen was uitzonderlijk goed voor een weinig gespeeld livenummer. SW ooit eens horen zeggen in een interview dat "er altijd zo van die nummers zijn die een band niet live kan brengen omdat er in de studio te veel aan geprutst is, zodat het live niet goed zou klinken". Als voorbeeld gaf hij bij hen 'Stars Die'. Live zeer goed (en akoestisch op We Lost The Skyline nog beter). Anesthetize moest volledig gespeeld worden, maar beukte wel de hele zaal nog eens wakker (wow, wat een dijk van een song). Start of Something Beautiful was prachtig (vooral dat stuk dat begint op 4:45 op Deadwing).

Dank je, PT, voor de fantastische avond - het was mijn eerste en zeker niet laatste PT-optreden.

Op krek dezelfde dag (vorig jaar 14 oktober in de AB) ga ik ze op 14/10 wéér zien in de Royal Albert Hall, mijn geluk kan niet op!!!

Ik heb ze 7 oktober j.l. gezien in Duitsland, in een of andere 'Congresshalle' in Bochum. Supersteriele omgeving voor een optreden, en hoewel ze hier de HMH volkrijgen, lukte ze dat daar niet. De zaal was geloof ik ook iets groter dan de HMH. Echt maar half gevuld.

Dit bracht wel als voordeel dat we makkelijk uit de 'menigte' konden en precies lekker in het midden konden staan, vlakbij de mengtafel.

What can I say? De vocalen zijn er weer op vooruit gegaan, en de Incident tracks worden nog zelfverzekerder gespeeld. Daarnaast flowde de setlist gigantisch goed, en speelden ze mijn favo PT nummer: Arriving Somewhere but Not Here, als toegift. Blij als een kind toen ik dat hoorde, en ik offer Trains er maar wat graag voor op, hoewel dat nummer me altijd met een blij gevoel naar huis stuurt, na een set met loodzware, duistere, psychedelische en metal uitspattingen.

Mijn achtste keer PT live, in de HMH leken ze onverbeterlijk, maar dit was gewoon op alle fronten een complete homerun. Ik vind Wilson soms live door de mand vallen als vocalist tijdens ballades, maar 'I Drive The Hearse' was gewoon echt beter gezongen dan de studio versie. Als dit niet hun piek is qua livespel, hoe goed moeten ze dan nog worden?

Persoonlijke hoogtepunten:

Even Less (volle uitvoering van 14 minuten)
The Sky Moves Sideways (Phase One)
Dislocated Day (nice, nog zo'n oudje)
I Drive The Hearse
Time Flies
Arriving Somewhere But Not Here

Setlist: Porcupine Tree Concert Setlist at RuhrCongress, Bochum on October 7, 2010 | setlist.fm

Damn, dat is helemaal geweldig. Have fun dude!