Welke bands heb je nog nooit live gezien terwijl je er wel een groot liefhebber van bent. Let wel het gaat er niet alleen om dat deze bands op je verlanglijstje staan om een keer te gaan checken, het gaat terom dat het vreemd is dat je deze band of artiest nog niet live heb gezien. en wat is de reden dat je ze nog nooit live heb gezien.

Madonna.

Altijd een al een keer live willen zien/meemaken. Maar het is de combinatie van de prijs en de locatie die me telkens tegenhielden (of anders wel weer een ongunstige datum).
Elke keer zeg ik dat ik nu wel ga en elke keer gebeurt het gewoon niet.

Rush.

Ze komen nooit meer naar België en ik kan me voor de kop slaan dat ik Rush nog nooit live heb meegemaakt. Ik ga het niet blijven voor me uit schuiven, van uitstel komt afstel en wie weet hoelang ze nog zullen blijven toeren. Als ze de volgende keer komen, eerder naar Nederland dan naar België, ga ik, ik zal daar wel één of andere sympathieke MuMe'er tegenkomen .

Motorhead

Of het is de prijs, ik vind ze niet goed genoeg voor een show met alleen Motorhead, Op de meeste festivals waar ze komen vind ik of het festival te duur voor bands die komen, of zijn ze zelfs de enigste band die ik goed vind. of ik kan niet in het festival weekend.

Iggy Pop, in Paradiso ieder keer er naast gegrepen en op een festival moet de rest mij ook aanspreken. Wellicht nu Pinkpop Classic met oa The Cult.

Blur

Deerhoof, was telkens ziek of de brug stond open.

Radiohead.

Niet dat ik er echt wakker van lig dat ik ze nog nooit live gezien heb, maar ik heb al een aantal keer de kans gehad (op festivals enzo). Terwijl een aantal vrienden van mij die niet veel met muziek hebben Radiohead nu al een aantal keren hebben zien optreden!

Pixies.

Wel Frank Black solo, maar dat kon ik toch wel een teleurstelling noemen.

Die grap vond ik te flauw om te maken.

Heb geduld, hun nieuwe tour begint 29 juni in New Mexico en duurt tot 2 oktober.

Tot nu toe alleen Canada en de VS, maar daar zal ongetwijfeld nog wel een Europese Tour op volgen

Ik check in elk geval regelmatig de officiele site en verschillende fansites voor updates...

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik had de stones nog wel eens live willen zien. Niet omdat de band nu zo geniaal is maar ach... Wilde dan toch wel eens zien wat die geschiedvervalsers bedoelden met de grootste band ooit.
Echter de reden is in deze niet onduidelijk: DE PRIJS!
Hoewel de heren hun zwembaden kunnen vullen met geld, vragen ze nog steeds bijna 150 euro voor een plaatsje achter in de toilletten van de Amsterdam Arena. Nou, dan ga ik toch lekker niet. Als ik het me goed herinner, was diezelfde Arena ook niet uitverkocht de laatste keer. Was dus niet de enige die er zo over dacht...

De prijs is voor mij bij heel veel artiesten een drempel die ik niet altijd wil nemen. Het duurste kaartje wat ik ooit betaald heb was 80 euro voor Bruce Springsteen. eigenlijk is dat belachelijk duur. Hij is ook maar gewoon een mens die toevallig wat leuke liedjes heeft gemaakt.

Zelf heb ik ooit iets meer dan 100 euro betaald voor Simon and Garfunkel. Hier heb ik echter nooit spijt van gehad! Maar dat is dan ook wel de grens voor een concert wat mij betreft.

Dat wordt geen Neil Young, the stones of the Eagels voor mij meer dus...

ik vind 100,- voor een concert al te veel. Dat betaal ik eigenlojk alleen voor iron Maiden (mochten ze ooit van die absurde prijzen gaan vragen)

Ik ga eigenlijk nooit meer naar concerten om die reden. ik vind 70/80/90 of 100 euro voor een paar uur staan en naar muziek luisteren wel erg veel. (das heel kort door de bocht dat weet ik maar het gaat ff om het idee).

Voor de Stones betaalde ik in 1990 55 gulden De Kuip en de laatste tour rond de 100 euro, dat is wel mijn duurste kaart geweest.

Jethro Tull paar jaar terug had ik 60 euro voor over. Meestal betaal ik rond de 15 a 20 euro voor bands in middelgrote zalen en vermaak ik me ook prima. De prijzen zijn soms absurd hoog.

Bovendien valt er achter de toiletten van de Arena wel meer te verdienen dan die 150 euro...

Ik prijs mij dan maar gelukkig dat ik ze in 1994 heb gezien (als 11 jarige schavuit, viel geloof ik samen met mijn eerste dag in de brugklas...) ten tijde van de Voodoo Lounge Tour.
Mijn pa betaalde toen het kaartje, gelukkig maar want zelfs toen mocht ik ze al niet

Queensrÿche.

Pek en veren zijn al besteld, zorg er enkel voor dat je van beide genoeg hebt om mijn omvangrijk goddelijk lichaam in te smeren. Ik had een kaart voor Metallica met in het voorprogramma Queensrÿche (respectievelijke albums And Justice For All en Operation: Mindcrime) maar de chauffeur was verloren gereden in Brussel en we kwamen binnen bij de slotakkoorden van Eyes of a Stranger. GPS was toen nog niet beschikbaar, waarde collega's. Jeugdtrauma, één van mijn absolute favoriete groepen en nooit live gezien. Later kon ik ze zien in Ichtegem, West-Vlaanderen, Belgium maar het was een zondagavond en het paste niet ... het was trouwens de avond waar een fan werd doodgestoken en het optreden voortijdig werd afgeblazen. Dedju toch.

Radiohead

Die zou ik echt nog wel eens live willen zien..
Ja die staat bovenaan het lijstje..

En Something Corporate vooral als jeugdsentiment, maar die band is geloof ik amper in NL geweest .. En de kans dat ik ze ooit nog ga zien is nihil

Dinosaur Jr.

Een aantal jaar geleden kwamen ze naar Doornroosje maar ik kende ze toen slechts van naam en ben ze pas na die tijd écht gaan waarderen. De afgelopen paar jaar zijn ze nog wel eens naar Nederland gekomen dacht ik maar dan weer vaak in de Randstad. Daarnaast geen vrienden mee kunnen krijgen dus telkens laten lopen.
Wat ook meespeelt is de verwachting dat ik ze vanzelf een keer ga zien maar dan moeten ze niet stiekem er mee ophouden want dan ga ik écht balen...

Arcade fire, een keer te laat met kaartjes andere keer ziek en nu hoeft het niet meer.

Slint, ik vervloek me nog steeds omdat ik toen niet naar Amsterdam ben gegaan...

Zelfde hier, maar dan Brussel ipv Amsterdam.

Ik moet mezelf gelukkig prijzen denk ik, want er zijn nogal wat artiesten hier genoemd die ik al live gezien heb (Radiohead, Madonna, Arcade Fire, Motorhead, Iggy Pop).

Net als Deric zag ik ook ooit Frank Black maar niet de Pixies (viel mij ook tegen, was het toevallg dezelfde keer? voor mij in voorprogramma Sinead o Connor 1990).

Maar natuurlijk heb ik ook onvervulde wensen. Kate Bush staat daarbij wel als eerste. In de gloriejaren is Kate Bush niet veel op tour geweest, en ging ik ook weinig naar concerten sowieso. Pas later ben ik meer naar optredens gegaan en Kate Bush was toen al lang gestopt. Natuurlijk is er in 2005 nog wel een CD uitgekomen, maar ze is toen Engeland niet uit geweest geloof ik.

Ik ben indertijd niet naar de reunie van Soft Cell gegaan en achteraf vind ik dat zo ongelooflijk stom. Misschien kwam het toch door het gegeven 'reunie' ook al hadden ze een nieuw album uit.
De reunie van Pixies viel me namelijk ook heel erg mee.
De kans dat Soft Cell ooit nog in die hoedanigheid live valt mee te maken is vrijwel nul.

Verder heb ik alle artiesten die ik persé wilde zien inmiddels ook echt gezien. Natuurlijk zijn er nog veel wensen maar die zijn niet reeel omdat de artiest(en) in kwestie niet meer leven of dat bands al lang en breed uit elkaar zijn of zoals bij Kate Bush die nooit optreedt (en toen ze dat wel heel zeldzaam deed was ik nog iets te jong).

Het blijft het allermooiste om een artiest in de opkomst naar de glorietijd te zien, en dat kan je ook moeilijk inhalen.

Het blijft een lastig punt of je artiesten die je nooit zag maar wel heel favoriet zijn na jaren alsnog moet bekijken met het grote aanbod dat daarvoor nu is. Zo ben ik expres niet naar de B-52s geweest een jaar of wat geleden omdat ik vrijwel overtuigd was dat dat alleen maar een teleurstelling kon gaan zijn. En de optredens van Chic en Chaka Khan die ik recentelijk zag waren wel goed, maar minder dan je zou willen. Daarentegen heb ik de Velvet Underground (Roskilde 1993) in mijn herinnering staan als een van mijn beste concertbelevenissen ooit.
Je weet het gewoon niet.

En The Rolling Stones .. daarvan dacht ik 20 jaar geleden al dat het eigenlijk te laat was. Nu denk ik wel eens dat ik toen had moeten gaan, en juist nu niet meer. Maar wie weet ooit nog eens ...

Als ik alle overleden en gestopte artiesten/bands, en alles wat ik nooit had kunnen zien dan even buiten beschouwing laat:

Lou Reed. Ik was in 2007 toen net op vakantie, en in 2008 wist ik niet dat hij speelde, maar Groningen was sowieso te ver weg geweest.

Slayer. Al 7 jaar geprobeerd. Als 12 jarige mocht ik niet alleen gaan van m'n ouders. Daarna elke keer gedonder met treinen/vervoer en locaties. Nu was ik er laatst eindelijk in 013: twee minuten voor ze op zouden gaan werd het gecanceld met een rotsmoes.

David Bowie. Ik was in 2004 nog geen liefhebber van zijn muziek, en daarna heeft hij vrij weinig meer gedaan.

Prince. Weet hij ineens niet meer waar Nederland ligt?

Rolling Stones. Toch de combinatie van de twijfel over hoe de vorm van de dag is, en de hoge prijs.

Brainbox. Omdat Kaz Lux niet meer kan zingen.

Led Zeppelin. Omdat die eikels maar één show deden.

-Metallica.....voor ze echt bekendheid kregen speelden wel eens in Leiden. En zo graag ik er toen heen wilde maar ietwat te jong was.
-Toyah.....daar had ik dan de kans om eens een optreden van haar bij te wonen, Toyah samen met haar echtgenoot Robert Fripp in het Paard in Den Haag. Kwam ik iets te laat achter en kon geen vrij meer krijgen van mijn werk.
-Adam Ant....ik begon fan van hem te worden toen net de hype was afgelopen. Sindsdien heeft hij nevernooit meer Nederland eens bezocht (zover ik weet).
-Dead Can Dance........Lyrisch ik was (en nog altijd wel ben eigenlijk) van hun exotische muziekstijl(en) kwam erachter, zo'n vijf jaar geleden, dat ze een laatste maal samen zouden optreden..........maar helaas, uitverkocht.
-Ozzy Osbourne vond ik als tiener geweldig, maar helaas, no chance dat ik daar ooit heen zou mogen gaan toen.
-Pink Floyd......wie kent ze niet? Juist, daarom, daarom omdat iedereen van Floyd hield veronderstelde ik dat het een dertien in een dozijn was. Ik kwam erachter dat het toch wel iets meer inhield dan 'another brick...' ergens in 1994..........ietsiepietsie te laat. Dit keer dan geheel aan mezelf te danken zal ik waarschijnlijk Floyd nooit van me leven live mogen aanschouwen.
-Nine Inch Nails......niet lang geleden bezocht Trent de Nederlandse contreien en ik hád zowaar een kaart kunnen bemachtigen! Maar gelaas, de dag ervoor kwam ik ten val: verstuikte pols, verstuikte voet en legio aan gekneusde ribben maakte dat ik niet kon gaan.

Even offtopic toch één lichtpuntje: vroeger wilde ik niets weten van the Cure omdat 'iedereen' ze goed vond (iedere goth, iedere punker en iedere waver toen). Op aandringen van een vriendin ging ik in (ik geloof in) 1993 dan toch maar eens mee.
Twee jaar geleden ben ik weerom naar the Cure geweest......deze band waar ik niet echt hoge verwachtingen van had hebben met die twee concerten mij de mooiste live-geschenken gegeven ooit............nét even een andere insteek.