Als reporter voor Solidair, Comac en DeWereldMorgen kreeg ik de kans het festival Novarock te aanschouwen. Via m'n V.I.P.-bandje was ik in staat de artiestenkamer te bezichten. Hieronder m'n verslag van het gebeuren, ondertussen reeds zes dagen geleden.

Hoewel Novarock uitgaat van enkele christelijke arbeidersorganisaties, verschijnt mijn verslag eerder in socialistisch getinte media. Aangezien de site zo apolitiek mogelijk moet zijn (terwijl dit eerder syndicaal is, soit) heb ik de verwijzingen naar dergelijke zaken achterwege gelaten. Wat natuurlijk af en toe voor kleine verwarring kan zorgen, en er niet echt een superuitgebreide muzikale bespreking aflevert (cf. ik moest het schrijven uit socio-economisch standpunt). Toch staat er genoeg interessante info in voor festivalgangers, en het is natuurlijk ook de bedoeling dat anderen de komende jaren hun ervaringen omtrent dit festival neer pennen...
___________________________________________________________________________________

TIEN JAAR NOVAROCK
“Van hatelijke naar hartelijke samenleving – d.m.v. muziek en komedie!”

Er viel wat te vieren op 26 maart. Het indoorfestival Novarock, plaatsvindend in de XPO te Kortrijk, was aan z’n tiende editie toe. Dit jaarlijks terugkerend evenement evolueerde alsmaar door inventiviteit en aandacht voor sfeerbeleving. Ondertussen is het een vaste waarde geworden op de muziekkalender. Vorig jaar was het gebeuren uitverkocht, en ook dit maal lokte diverse bands en comedians 4000 bezoekers.

Novarock ontstond uit de koepel der christelijke werknemersorganisaties; het ACW. Men zocht naar een manier om het idee van een solidaire en rechtvaardige samenleving voor iedereen terug wat onder de jongeren te brengen. Er werd beslist dit te verwezenlijken door de kracht van de muziek te raadplegen - wat de geboorte van Novarock betekende. Solidair en Comac gingen een kijkje nemen. Niet enkel om de vele knallers van bands te bezichtigen, maar ook om te zien of Novarock nog steeds een syndicaal getint gebeuren is. Een verslag...

Dat dezelfde waarden als vroeger nog steeds worden gestimuleerd, is reeds direct duidelijk. Het ACW en een hoop vrijwilligers blijven de belangrijkste drijfveer en tijdens het binnenkomen ontdekt men diverse standen die, elk op hun manier, de aandacht vestigen op de centrale zin: “Iedereen mee!”. Dit onderdeel van het festival noemt men het bewegingsdorp, en bijna iedere aftakking van het ACW is aanwezig.

[knip: alle verwijzingen naar de verschillende ACW aftakkingen]

Het is dus duidelijk dat dezelfde visies nog steeds worden gehanteerd. Of toch tenminste door de mensen die Novarock op touw zetten. De bezoekers daarentegen wisten meestal niet af van het bewustmakend aspect. Dan rijst natuurlijk de vraag of de bands, die van dit evenement alweer een geslaagd feest hebben gemaakt, bezig zijn met onderwerpen als solidariteit, eenheid en gelijkheid. We zagen spetterde shows en hadden interessante conversaties. Een overzicht:

Het festival was zo opgebouwd dat er vier stages aanwezig waren.

Zo had je de centraal gestelde MAIN HALL, waar de volgende bands het beste van zichzelf gaven; punkrockers We Are Lions, triphoppers Amatorski, alternatieve rockers Mintzkov, hiphoppers De Jeugd Van Tegenwoordig, glamrockers The Van Jets, poprockers Arid en de folk/roots muzikanten van Admiral Freebee. De DJ’s van Sound Of Stereo en Mumba Science waren de afsluiters van de avond .

De NOVA DISCOVERY ZONE legt de nadruk op onbekend talent en nieuwe projecten. Aanwezig waren onder andere Matador, King Sigh en Daytona; de bands die streden om de titel van ‘winnaar NOVAROCK RALLY ‘2011- die later in de wacht gesleept zou worden door Daytona. Ook Adyssa (de winnaars van de vorige editie) en Buyse (bekend van Het Hof Van Commerce) stonden op die stage, net als de twee iets zwaardere bands van de avond; Drums Are For Parades en Steak Number Eight. Alweer waren er DJ’s om de spectaculaire dag mooi te doen eindigen: Mason en Wim Opbrouck, die zich ook ‘es waagde achter de knoppen.

Op de COMEDY STAGE stonden drie figuren centraal. Youssef, de comedian van Marokkaanse afkomt, opende. Verder was er Steven Mahieu, die het volk inpalmde met zijn neurotisch gedoe en cynische taal. Ook de alsmaar meer bekende David Galle gaf een komedieshow die gesmaakt werd.

De SILENT DISCO ROOM was zeer geliefd. Vind je het soms ook vervelend geen praatje te kunnen slaan in het naburig jeugdhuis of café, omdat de muziek te luid staat? Dat probleem is nu van de baan; het concept van deze kamer bestaat eruit dat ieder z’n eigen koptelefoon krijgt en kiezen kan uit de set van DJ1 of DJ2. Volume heb je zelf in de hand, en als er iets te vertellen valt kan je simpelweg het toestel afzetten. Voor de rest: fuiven maar! Ik garandeer je een licht zonderling gevoel na het afzetten; plots zie je iedereen willekeurig dansen en meezingen.

[knip: verplichte vermelding naar diverse aanwezige media]

Dat het gros van de Belgische politica met onze voeten speelt begint alsmaar meer en meer door te dringen. Ook de artiesten hebben er last van. Zo vertelden Daan Scheltjens (gitaar) en Minchul Van Steenkiste (drums) - leden van de Alternatieve rockband Mintzkov - ons dat ze niet geïnteresseerd waren in de politiek, om daarna met duidelijke connotatie erbij te vermelden: “Of toch alleszins niet in de Belgische…” Het is begrijpelijk. Men verliest de empathie.

Buyse vindt dan weer dat het genoeg geweest is met ons er iets van aan te trekken. “Mensen hebben geen nood aan een kritisch geladen album, vol met boodschappen – het is genoeg geweest voor velen.” Hij slaagde er dan ook in om met zijn Reggae geïnspireerde Hiphop vooral een genietbare en relaxte sfeer neer te zetten.

Tijd om Amatorski te bezichtigen. Een magistrale show was het. De leden slaagden erin een prachtige droomwereld rond je heen te bouwen, en lieten je niet los tot de allerlaatste noot. Magische composities die je deden zweven op een golf van melancholie. Na uit de roes ontwaakt te zijn, hadden we een inspirerende babbel. Zo meldden ze dat hun nieuwe album uitkomt in mei; het is reeds opgenomen en gemixt. Een blijde boodschap voor de fans, die zich tot nu toe nog steeds zoet houden met de E.P. SAME STARS WE SHARED. De groep vertelt ons voorzichtig te zijn met voorafgaande verwachtingen; “We krijgen soms een label op ons geplakt waar we zelf niet volledig akkoord mee gaan”. “Zo worden we veel als zacht beschreven en hebben we een non-rock imago. Dit komt door onze twee singles, maar de enige reden dat die meer zoet dan bruut zijn is omdat we ze in de sfeer van de E.P. wilden laten passen.” De band klonk enorm nuchter, en focuste zich op de toekomst. “We zijn ook geen 16 jaar meer: als we dit willen blijven doen moeten we een pad volgen waarmee we ons brood kunnen verdienen”. “We hebben een bepaald plan in ons hoofd, en tot zover is dat plan meer dan geslaagd!”

Ook de sympathieke stand-up Steven Mahieu wou met plezier enkele zaken kwijt. “Ik ben blij hier te staan; het toont alweer aan dat vele van mijn ambities lukken!” Het was een vruchtbare periode voor de comedian; hij won de HUMOROLOGIE prijs, kwam aan bod in het meer dan bekende canvasprogramma COMEDY CASINO en de tickets voor z’n zaalshows verkopen als zoete broodjes.
Op de vraag of hij nooit éne vorm van nijd voelt tegenover de vele comedians die alsmaar op televisie komen, antwoordt hij bedacht: “Ik sta open voor zo’n zaken, maar dan moet het wel echt volledig m’n ding zijn. Phillipe Geubels bijvoorbeeld; het is hem gegund! Wij zijn samen begonnen, maar de tv-programma’s waarin hij figureert lijken te passen bij z’n stijl. Onze humor is dan ook totaal anders. Hij beweegt amper, ik ben hyperkinetisch!” Dan was er natuurlijk de syndicaal gerichte vraag. Steven antwoordde dat hij niet het gevoel had dat er hier velen rondliepen met een katholieke bril op: “Het blijft komedie”. Los van het gelovige aspect zei hij wel te staan achter thema’s als solidariteit en apprecieert hij acties die de werkmens steunen.

Drums Are For Parades wint er geen doekjes om. Op de vraag hoe het mogelijk is dat ze reeds openden voor legendes als Slayer en Megadeth, werd geantwoord: “Omdat wij simpelweg de beste Belgische metalband zijn!” Met hun show toonden ze aan dat ze er niet zo zeer ver naast zitten: onaardse ritmes en melodieën, gemengd met onconventionele en krachtige songs. Ook deze band wist niet dat Novarock een diepere boodschap met zich meedraagt, en antwoord hierop: “Er is plaats voor politiek in muziek, maar wij willen als band apolitiek blijven. Wat niet zegt dat we apolitiek zijn als personen.”

Steak Number Eight, daar kan je alleen maar respect voor hebben. De kerels zijn nog schoolgaand maar hun sound is puur, variërend en onverwoestbaar! Vele liefhebbers zakten af naar de Discovery Zone en zagen een vlijmscherp optreden. Elementen uit diverse genre die elkaar raken op het snijvlak van emotie en woede.

De vrolijke gasten van De Jeugd Van Tegenwoordig waren niet beschikbaar voor commentaar, maar hun show heerste. Ook de twijfelaars zijn huiswaarts gekeerd met het inzicht dat de drie Nederlanders als geen ander weten hoe men de ambiance erin moet houden. Tekstueel blijft het trivialiteit alom, maar de vernuftigheid van de beats in combinatie met het hoge partygehalte pakte

Arid was de gepaste bruggenbouwer. Na het opzwepende gedoe van De Jeugd Van Tegenwoordig was er een mooie overhang nodig naar de tedere composities van Admiral Freebee. Dat deed Arid naar behoren door hun hitvriendelijke poprock nummers, met een licht Radiohead gehalte.

Ondertussen waren we erin geslaagd een behoorlijk uitgebreid gesprek te voeren met Johannes Verschaeve (zang/gitaar) van The Van Jets. Na een vooral enorm energievol optreden, die deed denken aan pure oude Rock ‘N’ Roll, was hij aan het bijpraten in de artiestenkamer. Hij had wel reeds vernomen dat Novarock uitging van de ACW, hoewel dit enkel op de dag voordien. De reacties waren positief. Zo vindt Johannes dat er weldegelijk plaats is voor politiek in muziek: “Ik zie het als een soort verantwoordelijkheid om een boodschap uit de brengen aan de mensen die je kan bereiken, hoewel het de muziek nooit mag overschaduwen!” “Een mooie balans tussen kwalitatieve muziek en inhoud is nodig, en het grote voorbeeld dat ik hanteer hierbij is The Clash.” De band houdt zich meer bezig met de sociale problematiek dan gedacht: “De politiek die nu wordt gevoerd gaat er bij mij gewoon niet in; wat er gebeurt is en uitschakeling van een deel van het volk die minder mogelijkheden kan ontplooien. Niet akkoord natuurlijk, en dat is ook één van de redenen waarom we soms met een Belgische vlag spelen; niet omdat we uitgesproken Belgicisten zijn, maar het is een teken van solidariteit!”

Een teken van solidariteit. Dat proberen we hier duidelijk te maken!
Op de fragiele tonen van Admiral Freebee verlaten we Novarock, wetend dat er ruimte is op een festival voor meer dan muziek, voor een boodschap. Hopelijk blijft dergelijk engagement in de toekomst mogelijk.

Chénge The World,

Ferre Clabau