Volledig mosterd na de maaltijd natuurlijk, en ik kon hier gek genoeg geen eerder topic over vinden, maar het leek me wel een aardig idee om mijn bevindingen van Melt festival dit jaar (15-07 tot 17-07, Ferropolis, Duitsland) te beschrijven.

Om te beginnen moet ik zeggen dat ik - ik was er voor de eerste keer - Melt een erg gezellig festival vond, met een leuke balans tussen veel sterke electronica en een handvol indie-acts, hoewel de programmering op het vlak van laatstgenoemde overwegend te wensen overliet, een paar bijzondere uitschieters daargelaten.

Ik zal aan de hand van een top10 van optredens (op volgorde van waardering) enkele indrukken proberen te geven.

1. Redshape presents Palisade
Vorig jaar met de Delsin meets Ostgut Ton nacht in Trouw was Redshape al de veelzijdige troef die met zijn liveset net een stap verder ging dan de dienstdoende dj's en zorgde voor een geluidsbad waar de keuze tussen dansen of eenvoudigweg luisteren buiten het rationele kwam en eenvoudigweg een automatische reactie van het lichaam werd. Zijn set als Palisade op Melt (het rode masker verruild voor een zwarte - verder niets) ging zowaar nog verder. Redshape's vormen van geluid zijn zo flexibel en beweeglijk dat hij het momentum een uur lang nooit langer kwijtraakt dan twee seconden. Warme bassen en uitzonderlijk veel melodie, bondig verpakt in iets dat nooit bombastisch werd. Extreem veelzijdig, gevarieerd en opzwepend was zijn set die mij meer nog dan zijn studiowerk - ervan overtuigde dat Redshape best als techno's vaandeldrager van de jaren '10 gezien zou mogen worden.

2. Nicolas Jaar
Meer uit gebrek aan betere alternatieven dan uit werkelijke nieuwschierigheid, trok ik naar Nicolas Jaar die speelde op de Melt!Selektor Stage; het podium dat lag aan een idyllisch strandje met ver uitzicht over het meer rond Ferropolis. Jaar's album Space is Only Noise had me niet echt overtuigd en vond ik bij vlagen wat flauwtjes. Op het podium was dit echter heel anders. Samen met zijn liveband creëerde Jaar een beeldschoon geluid, en speelde een hele liefdevolle, warme set. Veel rijker, authentieker en vooral liefdevoller dan op zijn album voor mijn gevoel kwam zijn kleurrijke pastiche van electronica, jazz en live drums over. Zoet en lieflijk, erg mooi.

3. Swans
'Hi there you new wave and electropop afficionados, this will be our last song', sprak een zichtbaar op het verkeerde festival belande Michael Gira na 25 minuten tot de magere hoeveelheid publiek die op de main stage afgekomen was. Wat volgde was een dertig minuten lange trip van geweldig intense Swans-razernij, die prachtig het midden hield tussen de bands lawaaiige beginperiode en hun veel harmonieuzere laatste vier platen. Genadeloos en toch zalvend was de exercitie in welke Gira zelf wel uit elkaar leek te barsten van opgekropte emoties en frustraties, zij het met een gouden randje. Dit laatste half uur heb ik met open mond staan kijken, en het maakte Swans' show met 55 minuten toch tot iets volwaardigs en geslaagds. Helaas blijft een feit dat de gemiddelde Meltbezoeker hier niet warm voor loopt.

4. Marcel Dettmann
De twee eerdere sets die ik van Dettmann zag, konden mij minder bekoren dan waar ik op basis van zijn sterrenstatus als DJ op had gehoopt. Op Melt echter viel alles op zijn plaats. In de stromende regen, warmde het enthousiaste publiek zich aan elkaar op bij de stuwende kracht van Dettmanns sterke eenvoud. De set was basaal en krachtig, precies waar hij het van moet hebben, en dit keer verre van overtrokken of saai.

5. Robyn
Erg bekend met Robyn was ik niet, behoudens enkele - legendarische - nummers die een reisgenoot in de auto op weg naar het festival opzette. Ik wist van haar status als popprinses, maar had er niet op gerekend dat MELT zo warm zou lopen voor dit lieflijke, ietwat androgyne popje. Het werd haast te benauwd maar Robyn straalde een enorme kracht uit in haar bondige popliedjes en werd omringd door mannen in witte veiligheidspakken aan de electronica, als waren zij puur de arbeiders die de energietoevoer dienden te leveren. Het was erg wild, en de tegenstrijdigheid tussen Robyn's eenvoudige, lieve, bij vlagen zoetgevooisde pop en het compromisloze, harde overbrengen daarvan kon ik erg waarderen.

6. Pulp
Hier op de site las ik al veel goeds over Pulps liveshow en dat bleek terecht. Jarvis Cocker is een geweldige entertainer, energiek en verwerkt veel spitsvondigheden in zijn show. Ik heb erg genoten van het concert, en dat terwijl Pulps oeuvre me nooit volledig gegrepen heeft, ondanks dat ik het hoger aansla dan dat van vele van hun britpop-collega's. Vooral het zichtbare plezier dat van de leden afspatte, tezamen met Jarvis' scherpe observaties, deed hun muziek veel eer aan. Erg goede show.

7. Lawrence
Lawrence had goed door dat het op de eerste avond bijzonder laat geworden was, en hoewel zijn set pas tegen de avond begon, maakte hij de uitstekende keuze door een rustige, warme set te draaien. Het was heerlijk ontspannen luisteren naar de zachte house die Lawrence - voor mijn gevoel als een van de weinige vinyl-draaiers - tentoonspreidde. Klassiekers als Pépé Bradock's Deep Burnt en Ol van Plaid gingen erin als koek in het zonnetje, zittend met een biertje in de hand aan de rand van de zanderige weide. Omdat het niet te druk was, gaf de set een intieme sfeer.

8. DAF
Ik kende eigenlijk alleen Der Mussolini, en aan het publiek te oordelen was ik daarin niet de enige. Toch waren ook alle andere nummers die de Deutsch Amerikanische Freundschaft - oftewel een drummer en een zanger, bijgestaan door een electronica-man - erg de moeite waard. Zanger Gabi Delgado-Lopez werkte zich in het zweet bij een setlist waarin alles zo'n dikke jaren '80 Neue Welle saus had dat voor een leek als ik ieder nummer hetzelfde klonk. En toch was het erg geslaagd. Zelden ben ik gedrenkt in zo'n jaren '80 sfeer, dus dat was erg de moeite waard.

9. Ben Klock
Hoewel hij nog opkwam in een veel te strak, superfout leren jasje, trok hij dit al gauw uit om zijn goede lichaam wat te benadrukken een haast net zo verkeerd v-hals shirtje. Tot zo ver het negatieve, en eigenlijk zelfs positieve want het was erg komisch. Ben Klock draaide de Duitse degelijkheid zoals hij die ook op zijn platen maakt, maar dan toch met een stapje erbovenop. Als de meeste DJ's een trabant zijn, en goede DJ's zijn een Volkswagen, dan is de immer slicke Ben toch wel een BMW.

10. John Roberts
John Roberts, eigenlijk best nog een jochie in verschijning, vertoonde ingetogen werk van zijn album Glass Eights en daarrond. De set werd gaandeweg steeds beter en had een goede opbouw. Ik vond het eigenlijk beter dan op de plaat, waar het voor mij een beetje gewoontjes (voor Dial-begrippen dan) is. Heel solide en puntgaaf.




Zijn er overigens nog meer MuMe'rs naar Melt geweest dit jaar? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en/of favorieten!

Niet geweest, maar wel erg leuk om te lezen. Veel toffe namen zo te zien.