Na 3 jaar underground feestjes in kraakpanden was dit het eerste officiële wapenfeit van Wood, een Belgisch breakcore collectief waarvan Sickboy waarschijnlijk de bekendste naam blijkt. Met backing van zelfs enkele mainstream kanalen (Studio Brussel) was het bij aankomst al snel duidelijk dat we niet alleen waren. Was zelfs zo erg dat de rij achter zich blijkbaar niet verlengde, en plots overal "sold out" bladjes verschenen. Wij waren effectief de twee laatste toeschouwers. Nipt

Wat me globaal gezien vooral opviel was dat het lijf toch veel harder, sneller en snerpender is. Toen we aankwamen draaide Sickboy himself, met voodoo masker, en het klonk vooral toch veel dynamischer en geschifter. Verder wel het type nummers dat ik van hem gewend ben, met oa ook Partyhard en een fenomale mix van Smack My Bitch Up. The Prodigy zou het moeten horen . Sickboy is in ieder geval die ideale party Dj op zo'n eventje. De humor in z'n setjes is nooit ver weg, maar de muziek zelf blijft wel als een gek gieren. Het enige wat ik me kon bedenken was dat dit met een volle zaal lachend de apocalyps tegemoetgaan was.

Up next Donna Summer. De stomme riedeltjes met geschifte ritmes en verkrachtingen blijven, maar DS tapt duidelijk uit veel meer vaatjes. Af en toe duidelijke breakcore interpretaties van punk rock en hip-hop. Misschien iets minder vloeiend en intens dan Sickboy, maar de man zijn danspasjes maken het verder wel goed. De man is letterlijk onbenaderbaar als hij draait

Na de rave en het snelle genregeswitch was het hardere werk aan de beurt. Duran Duran Duran draaide echt een compromisloos setje. Af en toe wat Peace Off werk had ik de indruk, met lekkere extreme bassen en fucked up darkcore geluidjes. Echt pokkesnelle muziek, die uiteindelijk toch verdacht "dansbaar" bleek. Opvallend ook hoe volgepropt zo'n setje wel niet is. 3 minuten voor het einde wordt er niet afgebouwd, maar moeten er nog 3 tracks passeren . Duran Duran Duran was nog het best te vergelijken met het plankgas afstormen op een betonnen muur en elke keer weer stevig crashen.

Main event voor mij was echter de set van Xanopticon. Lucky dat de aangekondigde 40 minuten verlengd werden tot een uur, hoewel. Wat de man liet horen was een duidelijke uithoudingstest, maar eentje die eeuwig mocht doorgaan. In de switch van DDD naar Xanopticon even moeilijk om in te komen, aangezien die harde hardcore bassen toch net even wat makkelijker "dansen", maar na vijf minuten werkelijk heerlijk. Het meest intense uur muziek dat ik ooit gehoord heb. Onafhoudelijk en onnavolgbaar gebeuk. Is DDD crashen in een betonnen muur, dan is Xanopticon continue crashen doorheen een uur durende betonnen muur. Anders zo puur en rechtstreeks intappend op emoties dat het makkelijk kunst genoemd mag worden. Wat mij betreft het beste wat ik ooit gehoord heb, en ook de zaal bleek het daar redelijk mee eens te zijn.

Het volkje dat aanwezig was, was, uitzicht even buiten beschouwing gelaten, soft. Een aantal niet al te frisse gezichten, maar iedereen deed er gewoon z'n ding. Geweldige diversiteit aan typjes, en zelf ... meisjes! En zelfs meisjes waarmee je in broad daylight over straat durft lopen .

Wat het dansen betreft, kan ik kort zijn. Dansen behoort op de maat te zijn, dus per definitie werd er niet gedanst. Op een breakcore feestje dans je op muziek uit het verleden, zo'n seconde terug in de tijd. Het is een eeuwig narennen naar de huidige ritmes. Er beweegt ook vanalles bij iedereen, maar wat en waarom lijkt vaak onduidelijk. Zoals ik al zei, het is erg puur.

En wat de muziek zelf betreft ... ik was al op jonge leeftijd geïntresseerd in de hardere stijlen van de electronica, waar "harder en sneller" vaak het motto lijkt. Na een avondje van dit is het moeilijk voor te stellen hoe het nog harder en sneller kan. Breakcore is de ultieme extravaganza. Ik kon het niet nalaten mij geregeld af te vragen wat de andere mensen in de zaal zo goed vonden aan deze muziek, hoewel het mijzelf zo klaar als een klontje was. Wie na afloop van zo'n feestje een buiten een meesje hoort zingen weet wat het verschil is tussen de mensheid en de rest van het dierendom. Wij zijn extravagant, en ik vind het niet meer of minder dan geniaal.

Eigenlijk raad ik iedereen zo'n uur Xanopticon live aan. Niet omdat iedereen het goed zal vinden (duh ), maar gewoon als besef van wat er zich speelt. Zo'n setje is niet vergelijkbaar met andere muziek. Ik ben wat gewend, maar het ritmisch geklooi dat Xanopticon tentoonspreid, daar kan ik gewoonweg niet bij. Het ligt buiten mijn grip en besef, maar je kan niet anders dan het bestaan erkennen als je er middenin staat. Ik moest ook prompt aan de Ludovico behandelingsscene in A Clockwork Orange denken, en aan de belachelijk simpliciteit van de uitvoering. De heftigheid van zo'n avondje is niet in woorden te gieten, en nergens mee te vergelijken, zeker niet op muzikaal gebied. Het enige wat je rest is er zelf te gaan tussenstaan, en volledig op te gaan in de muziek. Niet dat je veel keus hebt

Er waren trouwens nog acts na Xanopticon, maar de volgende was één of ander grindcore/breakcore live geval wat mij totaal niet wist te boeien. Toen de adrenaline weggeëbt was kwam ook al te snel mijn ware lichaamstoestand naar boven. Stevig ziek en niet meer de kracht om verder te gaan. Maar ik had het voor geen geld in de wereld willen missen. Onvergetelijke avond, lang leve de mensheid in al zijn ziekheid.

Het was mooi

Mooi stukje Onderhond, en erg herkenbaar ook

Vind het nu helemaal jammer dat ik er niet bij kon zijn. Wellicht dit een keer bij Crack Beats in de 013 in Tilburg overdoen? Bij voorkeur 2 december, met oa Hvratski, Amboss, Zombieflesheater en DJ Rioteer?

Dat grindcore gedoe waren The Giggling Dildas zeker? Twee brullende wijven over flauw geratel, inderdaad nogal genant

Dat waren The Giggling Dildas inderdaad. Was meteen ook duidelijk wat het goth segment op dat feestje kwam doen

Verder nog even kijken of ik op 2 december vrij ben, en de rust weer wat teruggevonden heb.

Leuk, enthousiast verslag. Hopelijk word ik vanavond net zo blij van Erol Alkan (weer iets heel anders) in Tivoli.

Misschien ook iets voor Onderhond en co?

In naam van Vooruit.be kom ik even reclame maken voor hun 'China Express Festival', met als ondertitel 'Sounds from the Underground'. Het is een festival dat mikt op alternatieve muziekliefhebbers, meer specifiek op zij die houden van avant-garde, noise of electronic. Zelf ken ik weinig van de namen die ze programmeren, maar zelfs zijn ze er heel trots op en ze laten uitschijnen dat de kenners heel enthousiast zouden moeten zijn over het programma.

Het festival is opgedeeld in 3 luiken, verspreid over 3 dagen, met een kostprijs van (slechts) € 20 voor het ganse festival:

WO 02.12 – VOICES

20:00 Eastern Voices met Gong Linna, Li Huafu & Li Huaxiu, Wang Zhifang & He Jinhua
21:00 Wu Fei solo
22:00 karaoke

DO 03.12 – ENCOUNTERS

20:00 Xiao He
20:40 Wu Fei, Heleen Van Haegenborgh, Ann Eysermans & Jean Yves Evrard
22:00 Li Tie Qiao & Lander Ghyselinck
22:40 Shenggy & Jürgen De Blonde (Köhn)

VR 03.12 – ELECTRONICS

20:00 Wu Na & Esther Venrooy
20:50 Yan Jun
21:30 FM3
22:30 iLoop
23:30 B6
0:30 Sulumi

Info en tickets via www.vooruit.be of [email protected]

Veel plezier!