Afgelopen zaterdag werd gevierd dat Rauw precies één jaar bestond. Rauw was me al eerder opgevallen als dansavond waar leuke DJ's kwamen, maar ik was er eigenlijk nog nooit heen geweest. Nu was het dan zo ver. We waren redelijk vroeg en werden al meteen getrakteerd op roomsoesjes. Jee! Bij binnenkomst in de dan nog lege zaal was Joost van Bellen al op vol volume aan het draaien en besloten we maar even in de lounge te gaan zitten. Binnen vijf minuten hadden we gezelschap: een jongen struikelde in al zijn enthousiasme half over ons heen en bleef even plakken. Hij was zo enthousiast vanwege de "kriebels in zijn neus" en voelde zich vol van liefde. Ik vond die uitspraak wel mooi contrasteren met zijn zelfgemaakte t-shirt met daarop een Warholiaans mozaique van - ahem - negen keer dezelfde foto van een blowjob, telkens in een andere kleur.

Toen het enigszins vol begon te stromen, kregen we toch wel zin om te dansen. Joost van Bellen draaide lekker, maar het klonk allemaal een beetje overstuurd en daardoor ook meteen wat platter, denk ik. Bovendien draaide hij af en toe de schuif dicht om het publiek toe te spreken tijdens de nummers. Wat dat betreft is het toch een beetje een DJ van de oude stempel. Een beetje jammer was de versie Rebellion (Lies) van The Arcade Fire die langs kwam. Gewoon het origineel met een lompe electrobeat eronder. Hij sloot af met een soort van Vitalic-pastiche: zowel My Friend Dario als La Rock kwamen even langs.

Op dat moment was de beurt aan het Madrileense duo Dirty Princess, dat ook al op de eerste editie van Rauw optrad. Dirty Princess bestaat uit twee in strak latex gestoken meisjes die elkaar vervolgens uitkleden. Een van hen had een scheur bij haar kruis en bevredigde zichzelf nog net niet met de microfoon. Ik moet zeggen dat ik er niets aan vond. De combinatie van trage, slappe electro en vrouwen die hun lichaam gebruiken om hun gebrek aan talent te maskeren trekt mij niet zo. Gelukkig duurde het dan ook maar een minuut of twintig.

Daarna was de beurt aan Erol Alkan, die nog even twijfelde of hij al kon beginnen. Vlak voor zijn neus ging een andere kriebelneus tegen de vlakte en die moest eerst nog even worden afgevoerd. Toen kon het los. Al meteen was duidelijk dat Erol wel weet hoe zijn muziek moet klinken: het geluid klonk per direct aanzienlijk beter. Veel helderder en niet alleen maar een stuwende bas. Hij begon relatief rustig met Juan MacLean-achtige electro (niet snel, maar wel o zo fijn) en bouwde beetje bij beetje op. Ik geloof dat ik het eerste uur geen enkel bekend nummer heb gehoord. Het eerste wat ik herkende was een Tiga-remix van LCD Soundsystem's Tribulations. Grappig was ook de begin en midden jaren '90 house die hij draaide: o.a. You Got The Love van The Source. Even was het weer helemaal 1994. Het viel me op hoe naadloos hij mixte. Meestal merk ik hetwel als er een nieuwe plaat wordt ingestart, maar dat had ik nu helemaal niet.

Naarmate de avond vorderde ging het tempo beetje bij beetje omhoog: in tegenstelling tot de set van Van Bellen zat er best wel lijn in hetgeen Erol hier deed. Ik vond het ook aanzienlijk minder plat klinken. Het is alsof hij zijn hele ziel en zaligheid erin gooit en als het ware in de muziek leeft. Naarmate het einde van de avond vorderde, draaide hij ook wat bekendere dingen, zoals Madonna's Hung Up, Tiga's You Gonna Want Me alsmede zijn eigen welhaast sadistische, maar daarom niet minder briljante remix van Franz Ferdinand's Do You Want To. Bij dat laatste nummer viel me op hoe hij continu bezig was met zijn effecten en daarbij ook nog scratchte (met de CD). Ik heb echt het gevoel dat ie de functionaliteit van zijn apparatuur volledig benut. Echt heel mooi om te zien. Helaas konden we net niet helemaal tot het einde blijven, omdat we de laatste nachttrein wilden halen, maar het was al met al een erg geslaagde avond. Het was ook totaal anders dan de andere twee keren dat ik hem heb gehoord.

Volgende maand draait op Rauw Rex The Dog, naar wie ik eigenlijk ook wel erg benieuwd ben. De man achter Rex The Dog is Jake Williams, die in de jaren '90 vooral in Engeland als JX hits scoorde met fantastische nummers als Son Of A Gun en You Belong To Me. Met Rex The Dog houdt hij een hoge standaard aan: hij bracht nog maar twee 12"'es uit (Prototype en Frequency, met ieder fantastische b-kanten) en remixt godzijdank niet alles wat los en vast zit, zodat het een beetje exclusief blijft. Leuk ook is zijn minimix (3,1 mb aan vetheid).