POGUE MAHONE - The Pogues top 40

40 favoriete nummers van The Pogues met Shane MacGowan.

Ik zag ze voor het eerst in een aflevering van The Tube.
Rum, Sodomy & The Lash was het eerste album dat ik van ze kocht.
Red Roses for Me en If I Should Fall from Grace with God zouden volgen.

Later Peace and Love en Hell's Ditch op CD, al vond ik die wat minder.

40 nummers waaronder een stuk of 4 non-album tracks.
Eens benieuwd of hier een publiek voor te vinden is?

40. MEDLEY (The Recruiting Sergeant / Rocky Road To Dublin / The Galway Races)



Hun classic album If I Should Fall from Grace with God (1988) bestond hoofdzakelijke uit eigen materiaal. Om de fans tegemoet te komen draaide de groep drie traditionals in één medley. Want op de twee vorige albums wisten The Pogues dat soort liederen volledig naar hun hand te zetten.

Toch mist deze Medley de uitstraling van hun oudere covers. Dat komt door de productie van Steve Lillywhite die met zijn klemtoon op bas en drums de groep wat meer rockallures gaf en dat werkte heel goed op hun eigen composities, maar traditionals vragen een meer akoestische aanpak. Het tinnen fluitje van Spider Stacy zit naar mijn aanvoelen ook te diep in de mix. Daarom wellicht dat hij zanger Shane MacGowan wat nadrukkelijker assisteert op vocalen.

39. THE SUNNY SIDE OF THE STREET



Opener van hun vijfde langspeler met Joe Strummer achter de knoppen.
Ik vind dat Shane op die plaat trouwens opvallend sterk als de Clash-zanger klinkt.

The Sunny Side of the Street bewandelt ongegeneerd de toonladder.
Het liedje dat het meest doet terugdenken aan The Pogues oude stijl, maar braver.
Zonniger zeg maar en in sommige landen was dit radiovriendelijke liedje dan ook een single.

38. REPEAL OF THE LICENSING LAWS



Het b-kantje van Boys of the County Hell en dus afkomstig uit de Red Roses for Me (1984) sessies.

Op het eerste gehoor een niemendalletje van een traditional.
Maar het gaat wel degelijk om een eigen nummer, geschreven door Spider Stacy.
Het is door dat tinnen fluitje op de eerste twee albums dat ik verliefd werd op de band.
Zoals gezegd zit dat instrument op de door Lillywhite geproducete platen te diep in de mix.

Dus... deze bij wijze van eerherstel.

37. THE GENTLEMAN SOLDIER



Heel wat van die traditionals die The Pogues onder handen namen zaten ook in de catalogus van The Dubliners. Het is altijd leuk om beide versies met elkaar te vergelijken. The Gentleman Soldier is afkomstig van het tweede album Rum, Sodomy & The Lash (1985) waarop Elvis Costello de groep laat klinken als een zieke bende zeerovers. Hij slaagt er zelfs in om de drums te laten knallen als kanonskogels. Grappig zijn de stemmetjes die Shane en Stacy uit hun keel schrapen.

36. YEAH YEAH YEAH YEAH YEAH



De nieuwe single van The Pogues was toch wel een kleine teleurstelling. Yeah Yeah Yeah Yeah Yeah (1988) was hun eerste wapenfeit na het succesalbum If I Should Fall from Gace with God. Geen spatje folk te bespeuren of het moest op de fraaie b-kant The Limerick Rake zijn. De andere b-kant Honky Tonk Women wees ons wel in de juiste richting. Dit klonk meer als The Rolling Stones met een stampende beat die ooit ook nog onder Als de Rook om Je Hoofd Is Verdwenen zat.

35. GREENLAND WHALE FISHERIES



Een traditional van het eerste album Red Roses for Me (1984). Een bijzonder muzikaal stukje geschiedenis over de Groenlandse walvisvaart. Het refrein zit ook erg lekker, waardoor dit nummer zich een plaatsje bij mijn favoriete 40 kon veroorloven. Het hele debuutalbum kan ik nog steeds erg waarderen. Met de tin whistle in een heerlijke hoofdrol. Hup met de beetjes.

34. THE BATTLE MARCH MEDLEY



De 12" single van A Fairytale of New York is me nog steeds dierbaar. Ik kocht de plaat toen ik voor het eerst na een drietal maanden op kot weer terugkeerde naar huis voor de feestdagen. Er stonden twee nummers op de B-kant. Shanne Bradley was een opvallend rustig kabbelend nummer dat nog uit pre-Pogues dagen stamde. Het instrumentale The Battle March Medley sloot daar netjes op aan, maar ontaarde in de tweede helft in een knallende strijd tussen boeren en soldaten.

33. LORELEI



Peace and Love (1989) was een album met twee snelheden. Warner en de band wilden graag meteen inhaken op het succes van If I Should Fall from Grace with God (1988), maar zanger en schrijver Shane MacGowan hing in de touwen met drie katers, twee witte paarden en een roze olifant. De uitgetelde frontman had zijn hand in amper de helft van het materiaal. Dat gaf de overige bandleden de kans om uit te pakken met hun eigen liedjes. Op het kolkende Lorelei van banjoman Philip Chevron zong ook de vrouw van de producer weer een keertje mee. En dan bedoelen we natuurlijk Kirsty MacColl.

32. TOMBSTONE



Net als Lorelei afkomstig van Peace and Love (1989).
Met dit keer fluitist Spider Stacy als leadzanger.

Een heel panoramisch lied dat niet zou misstaan op een Halloween party.
Een nachtelijke hemel bezaaid met sterren en een horizon omrand met graven.
Zonder Shane MacGowan in de buurt durfde de band het muzikale palet verbreden.

31. THE BODY OF AN AMERICAN



In 1986 verscheen de EP Poguetry in Motion. Opnieuw in productionele handen van Elvis Costello. En met zowel de pijpen als de violen van Rum, Sodomy & the Lash. The Body of an American is een nummer met twee snelheden, zoals de groep ze wel vaker ten gehore bracht. Het refrein nijgt wat naar de single Sally McLennane, maar dat kan de pret niet derven. Dood of levend... I'm a free born man of the USA.

30. TRANSMETROPOLITAN



Eigenlijk was Shane MacGowan de enige echte Ier bij The Pogues. De groep is immers een Brits collectief, maar met een erg duidelijke voorliefde voor de betere folksong zoals die in Ierland aan de bomen groeit en uit de tapkraan vloeit. Toch schreef MacGowan een pak songs die probleemloos klinken als een traditional zonder het te zijn. Daar zorgen de erg aanstekelijke refreinen voor. Transmetropolitan is er zo eentje en die mag dan ook het debuutalbum Red Roses for Me openen. Van alle markten thuis. Let op de extra melodie die je als luisteraar gratis cadeau krijgt van accordeonist James Fearnley in de outro.

29. MISTY MORNING ALBERT BRIDGE



De eerste single van Peace and Love (1989) leek wat het muzikale thema betreft wel een kopie van Fairytale of New York. De muziek is niet toevallig opnieuw van gitarist Jem Finer. Shane klinkt nogal mistig en afwezig, maar dat kan gezien de titel ook wel de bedoeling zijn. Hoewel de muziek me kan boeien, vind ik dit een iets te voor de hand liggende herhalingsoefening. Zelfs de blazers kunnen het verschil niet maken.

Geweldige band natuurlijk. Ik volg.

28. HOUSE OF THE GODS



Op het door Joe Strummer ingeblikte Hells DItch (1990) is MacGowan terug onder de levenden. Het album klinkt zo fris dat je zou zweren dat hij zijn tanden heeft gepoetst en een glas water heeft gedronken. House of the Gods swingt heerlijk voorbij en draagt daarbij een zacht, exotisch parfum dat over heel het album lijkt te hangen. The Pogues smukken hun vijfde langspeler handig op met vleugjes wereldmuziek. House of the Gods zit niet eens zo ver van Paul Simons Graceland.

27. STREETS OF SORROW / BIRMINGHAM SIX



Op de albums van The Pogues komen geregeld historische figuren voorbij. Velen van hen zijn anoniem gebleven boeven, piraten, soldaten of hoertjes. Met dit tweeluik voegt de groep zelf een traditional toe aan het rijke folkoeuvre. Op If I Should Fall from Grace with God (1988) versterkt de groep zich met een nieuwe bassist (Darryl Hunt) en een extra gitarist en componist (Terry Woods). Woods had een verleden in diverse groepen, waaronder het nog prille Steeleye Span. Hij tekent voor de door de waanzin van de terreur ingefluisterde impressie Streets of Sorrow. Shane MacGowan hangt er het verhaal van zes ten onrechte veroordeelde Ieren aan vast. De strijd om Noord-Ierland krijgt op deze manier een gepast muzikaal verslag.

26. I'M A MAN YOU DON'T MEET EVERY DAY



Wat als we deze cover van Terry Gilkyson eens laten inzingen door onze vrouwelijke bassiste? Het doet meteen denken aan die paar katjes die de geschiedenisboeken haalden als struikrover of piraat. Producer Elvis Costello was zo onder de indruk van Cait O'Riordans prestatie dat hij haar schaakte en ten huwelijk vroeg. I'm a Man You Don't Meet Everyday is één van die verrassende songs die van Rum, Sodomy & the Lash een zeer gevarieerd album maken. En de doedelzakken doen er nog een schepje bovenop.

25. WAXIE'S DARGLE



Punkfolk werd de muziek van The Pogues genoemd.
Dit nummer zet me terug voor de buis waarop ik de beginnende groep van katoen zag geven in een aflevering van The Tube. Het aanwezige publiek vermaakte zich kostelijk. Het was niet eens zo'n grote stap voor de puberende dazzler van Come on Eileen van de Dexys Midnight Runners naar Waxie's Dargle van The Pogues. Ik speelde zelf ook blokfluit in een kamerorkestje en had best wel eens willen meepiepen met The Pogues. Shane en Stacy krabben in deze traditional vocaal de krollen van de trap.

Lorelei is wel zo'n typische persoonlijke favoriet en ik ben aangenaam verrast die in de lijst aan te treffen. Zo heb ik nog wel een paar van die nummers die wat minder waarschijnlijk zullen zijn. Benieuwd of die nog voorbij gaan komen.

Een ander nummer van Philip Chevron staat stevig in mijn top 10.

24. SAYONARA



Een flinke beurt kreeg Shane MacGowan in een Aziatisch massagesalon.
Zo denk ik erover na het beluisteren van dit lied. The Pogues op wereldreis.

In sommige landen de logische tweede single van Hell's Ditch (1990), maar nergens een hit.

23. POOR PADDY



Tempoversnellingen en je tanden uit je gebit schreeuwen.
Een zinderende strofe die aanzwelt tot een uitbundig refrein.

Wat erop volgde was een soort folkpogo in het jeugdhuis.
Daarvoor grijpt men met beide handen zijn ene kuit- en scheenbeen
en springt men op het andere been vol overgave tegen elkaar aan.

Deze spoedcursus spoorweggeschiedenis prijkt op Red Roses for Me (1984).

22. LORCA'S NOVENA



De schatkaart op de hoes van Hell's Ditch (1990)
toont ons de plaats waar 13 muzikale parels begraven liggen.

De verrassende versheid van hun folkpunk sound ligt al een tijdje achter ons.
In de plaats daarvan serveren The Pogues songs met inhoud, songs met een verhaal.
In Lorca's Novena wordt de Spaanse dichter met dezelfde naam in de flamencogitaren gezet.

Meneer MacGowan mag zichzelf ook een plaatsje gunnen tussen de betere rockdichters.

Een scheurende mondharmonica zorgt voor een vleugje blues.
Ik hoor de echo van hun Franse neefjes van Mano Negra.

21. WHITE CITY



De tweede single van Peace and Love (1989) was een erg korte.
Maar wel eentje met de kwieke drive van weleer en dus een bommetje op de dansvloer.
Mooi vind ik de inkleuring door het melodica-achtige instrument en de koortjes.

40. MEDLEY (The Recruiting Sergeant / Rocky Road To Dublin / The Galway Races)
Gelijk al een van mijn favorieten in het begin.

20. RAIN STREET



Heerlijk nummer van Hell's Ditch (1990) dat in zijn aanzwellende repetitiviteit (bestaat dat woord wel)
het striemen van de regen beklemtoont. En het swingt ook lekker de plassen door. Ik heb me al dikwijls afgevraagd waarom ik het niet erg vind dat ik hier een duidelijke melodie mis. Maar in een regenbui heb je nu eenmaal weinig tijd om naar de kleuren te kijken.

19. YOUNG NED OF THE HILL



We nemen afscheid van het album Peace of Love (1989) dat met het door Terry Woods geschreven Young Ned of the Hill mijn meest favoriete nummer op 19 zet. Een song die zich als een klassieker presenteert. Frivoliteit ruimt plaats voor een wat meer urgente tekst. Het heeft wat meer body dan de doorsnee drinkebroer liederen waarmee The Pogues groot werden.

18. AND THE BAND PLAYED WALTZING MATHILDA



Een indrukwekkende geschiedenisles op de tonen van het Australische volkslied.
Neen, het is geen cover van het volkslied, maar Waltzing Mathilda passeert wel even de revue.
Het is de song die nog het beste bij de hoes en de titel van het album Rum, Sodomy & the Lash past.

Ierse verschoppelingen en criminelen die door de Britten gedeporteerd werden naar Australië.
Een thema dat iets frivoler aan bod komt in de traditional South Australia (b-kant van Fiesta).

Shane MacGowan weet het nummer te brengen alsof hij zelf op de boot zat.

17. FIESTA



Wie zei daar iets over Fiesta, de feesthit waarmee The Pogues helemaal doorbraken in Europa? Een lied als een rijk gegarneerde pizza die stevig aan de ribben blijft plakken. Straf gepeperd en ik hou wel van pikant, maar voor mij zitten er iets te veel koperblazers in het deeg. Er wordt iets te uitbundig met sombrero's gejongleerd. Daarom geen top 10 notering voor Fiesta. Afkomstig van de langspeler If I Should Fall from Grace with God (1988). Nu ik het terug hoor, zou ik zweren dat ik Zorro voorbij zag draven.

16. SUMMER IN SIAM



En vandaag nemen we afscheid van het vijfde Pogues album Hell's Ditch (1990).
De top 15 wordt dus volledig bevolkt door nummers die op de eerste drie album staan.
Of door nog een toevallige voorbijganger die niet op album verscheen.

Ik weet nog hoe teleurgesteld we in het jeugdhuis waren met deze single.
Naar de nieuwste van The Pogues werd halsreikend uitgekeken, want goed voor de dansvloer.
Summer in Siam sleepte zich als een lui nummer op een veel te warme zomerdag voort.

En toch had het nummer ergens zijn charmes.
Pas later begreep ik ook waar die charmes precies zaten.

Het was namelijk veel te warm om uitbundig te staan dansen, maar de liefde kruipt
zoals de trippelende piano waar ze niet gaan kan en op een met sterren bezaaide zomeravond
komt de muzikale aap uit de mouw. Shane zingt een mooi liedje voor zijn oosters prinsesje.
De blazers zitten netjes op zijn plaats en slijpen deze single tot een juweeltje.