Een muzikale ontmoeting tussen Howard Jones en mezelf.
Het gebeurde in 1984 toen ik verliefd werd op What Is Love.

Howard Jones is de eerste artiest waarvan ik iedere single kocht.
En de albums natuurlijk. Dat waren er in 1984 al meteen twee.
Vooral The 12" Album werd ten huize dazzler grijs gedraaid.

Ik zet dagelijks twee songs van Howard in de schijnwerpers.
Daarbij heb ik vooral aandacht voor de singles en hun b-kantjes.
En ik smokkel er natuurlijk een paar favoriete albumtracks tussen.

Ik zet geen clipjes, maar wel een link in de titel van de besproken songs.
Misschien leren jullie Howard Jones op deze manier ook wat beter kennen.

HOWARD JONES
https://www.mupload.nl/img/k9paf8.jpg

01. ALWAYS ASKING QUESTIONS ♪

Een song die op de eerste speellijsten van Howard stond, maar niet geselecteerd werd voor het debuutalbums Human's Lib (1984). Jones had het nummer wel opgenomen, maar het zou pas het levenslicht op vinyl zien op het later dat jaar uitgebrachte The 12" Album (1984). Alle synthipop ingrediënten van de Howard Jones sound zijn aanwezig: de pruttelende sequencers, de plastieken baslijnen en de meervoudig gedubde zangpartijen. Plus het belletje dat hij in een paar albumtracks laat terugkeren. Always Asking Questions is ook met zijn licht filosofische titel en tekst op en top Howard Jones.
https://www.mupload.nl/img/dzph03a6.jpg

02. NEW SONG ♪

Deze versie van New Song is ook op The 12" Album (1984) terug te vinden. De single uit 1983 was geproducet door Colin Thurston (bekend van Duran Duran en Kajagoogoo) en Howard nam met albumproducer Rupert Hine een nieuwe versie op. Maar platenstal WEA stond erop dat Jones de hitversie van New Song op het album zou zetten. Misschien daardoor dat de nieuwe versie van New Song en Always Asking Questions (twee songs die in elkaar overvloeien) Human's Lib (1984) niet gehaald hebben. Debuutsingle New Song was meteen goed voor een UK top 3 notering en Howard Jones werd een ster.

03. WHAT IS LOVE? ♪

Howard Jones brak met zijn tweede single in de winter van 1984 ook door in de Benelux. Het zou hem een bescheiden top 20 notering opleveren. De videoclip was voor mij de eerste kennismaking met de muziek van Jones. Ik viel om een op heden onverklaarbare reden mede voor zijn potsierlijke kledij. Op de CD versie van Human's Lib (1984) vind je de 12" versie van de single. Dat is eigenlijk gewoon de full length version, want de song gaat gewoon drie minuten door. Die versie sloot ook aan bij Always Asking Questions en New Song op The 12" Album (1984) waarvan ik nu de volledige eerste plaathelft heb besproken.
https://www.mupload.nl/img/hv5ty2wr3t.jpg

04. IT JUST DOESN'T MATTER ♪

De B-kant van What Is Love, een singletje dat ik ook meteen kocht, blijft een favoriet. Een soort synthipop ska nummer met een oriëntaals tintje en een kozakkendans. Een vrolijk uptempo ding dat het album Human's Lib (1984) niet haalde omdat het wellicht niet zwaar genoeg woog. Maar ik hou van lichtvoetige synthipop als de compositie maar voldoende avontuurlijk is aangekleed. En dat is It Just Doesn't Matter zeker. Zo'n geslaagd B-kantje verbreedt vaak je kijk op een artiest waarvan je enkel de A-kanten kent.

05. HIDE AND SEEK ♪

De derde single van Howard Jones was een gewaagde keuze. Een verstilde, naar de synthesizermuziek van de Japanner Kitaro neigende ballad. Een alternatieve kijk op de schepping. De single haalde de Britse top 10 niet. Maar met Hide And Seek wekte Jones wel de interesse van de muzikale meerwaardezoeker die in hem aanvankelijk slechts een opportunistische tienerster zag. De single was een edit van de albumversie. Maar voor de totale zen-ervaring heb je natuurlijk de 8 minuten durende 12" versie nodig.
https://www.mupload.nl/img/i6mlhk.jpg

06. TAO TE CHING ♪

De ideale single heeft een B-kantje dat ofwel een contrasterend facet van de artiest belicht ofwel mooi aansluit bij de A-kant. Het instrumentale Tao Te Ching trekt de meditatieve lijn van Hide And Seek door. Howard liet zich op zijn albums wel meer inspireren door de oosterse spiritualiteit en is ook een overtuigd vegetariër. De 12" single had nog ruimte voor een tweede instrumental. Ik vind China Dance echter net als zijn titel iets te doorzichtig en werd als bonustrack aan de CD-versie van Human's Lib (1984) toegevoegd.

Je had Nik Kershaw als leuke vlotte (buur)jongen aan de ene kant en de nerdy afstandelijke Thomas Dolby aan de andere kant. Daar dan tussen zat weer Howard Jones. Fijne muziek al is hij voor mij ook weer niet de absolute top. Er zijn al een paar fraaie liedjes voorbij gekomen.

Het een beetje Vince Clarke aandoendend nummer New Song (dit is inderdaad de lekkerste versie) en het prachtige Hide & Seek waar in de clip Howard als een soort Vangelis over zijn toetsenarsenaal waakt.

De topictitel zal vanzelfsprekend ook nog wel voorbij komen, ook een uiterst fijn popliedje

Leuk Hide and Seek weer een terug te horen zo mooi, echt zo'n lied waar alles aan klopt.

07. PEARL IN THE SHELL ♪

WEA gunde Howard nog een vierde single van zijn debuutalbum Human's Lib (1984). Het van een stevige beat en vlammende blazers voorziene Pearl In The Shell viel die eer te beurt. Ik herinner me een live optreden in Montreux waarop de single in première ging. Jones omringd door knetterende klavieren. Ik vond dat als fan cool. Om zijn live show wat aan te kleden trad hij in die tijd op met een mime artiest (de kale man met zijn pyjama in de videoclip). De saxofoon was het enige niet elektronische instrument op het album.
https://www.mupload.nl/img/dwiz04.jpg

08. HUMAN'S LIB ♪

Laat ik dit keer niet voor het B-kantje van de single kiezen, maar voor de afsluitende titeltrack van Human's Lib (1984). Een nummer waarop de toetsen wat meer piano mogen zijn en dat een meer sombere Howard Jones laat horen. Toch deelt hij de boodschap van veel synthipop artiesten die uit de catacomben van de postpunk klommen om af te rekenen met het doemdenken. Die synthesizer was uiteraard een bevrijding voor heel wat ongeschoolde artiesten die zich profileerden als duo in plaats van als groep. Geschoolde jongens als Howard Jones, Nik Kershaw en Thomas Dolby waren de eersten die succes oogstten als solisten.

09. LIKE TO GET TO KNOW YOU WELL ♪

Pearl In The Shell kocht ik toen hij pas op single uit was. De vorige drie singles heb ik achteraf bijgekocht in het warenhuis dat oude singletjes in de rekken liet liggen. Ik weet nog dat ik bewust naar de platenboer trok met als doel de nieuwe Howard Jones. Nieuw, want de single stond niet op album. Ik ben echter zonder single naar huis teruggekeerd, want de hoes was nog niet klaar. In de winkel lagen dus exemplaren in een generic hoes. Ik gok dat er wat spelfouten in de vertalingen op het hoesje waren gekropen.

Like To Get To Know You Well werd in de UK als thema van de Olympische Spelen 1984 ingezet (al zou het één jaar oude Gold van Spandau Ballet uiteindelijk beter geschikt blijken). De videoclip was bespottelijk lelijk: Howard Jones in een pak dat aan dat van een verwaaide clown deed denken die achterna gezeten wordt door handtekeningenjagers. Voor de Amerikaanse markt werd een geanimeerde zwart wit clip ingeblikt.
https://www.mupload.nl/img/3wq80lpfa.jpg

10. BOUNCE RIGHT BACK ♪

De B-kant van Like To Get To Know You Well werd behandeld als een dubbele A-kant. Bounce Right Back richt zich in tegenstelling tot zijn met reggae flirtende A-kant nadrukkelijker op de dansvloer. De 12" single van Like To Get To Know You Well / Bounce Right Back biedt beide nummers ook in een extended remix aan en daarbij komt die laatste wat mij betreft als winnaar uit de bus. In de US werden de twee nummers aan de tracklijst van het tweede Jones album toegevoegd ten nadele van Why Look For The Key en Specialty.

Zoals al eerder door mij aangegeven een heerlijke single! Ik wist niet dat dit de soundtrack was voor Sebastian Coe en consorten.

Geinige b kant, wat experimenteler

11. THINGS CAN ONLY GET BETTER ♪

Ik moest niet lang wachten op de nieuwe Howard Jones. Want na een overweldigend jaar dat vijf singles en twee albums opleverde (een regulier en een remix) stond Howard in de winter van 1985 alweer hoog in de hitlijsten. Things Can Only Get Better had zijn titel dus niet gestolen, want naast een plek in de UK top 10 en opnieuw een top 20 notering in Vlaanderen enterde Jones met deze single de US top 10. Nieuw waren de koperblazers en de backing vocals. Afrodiziac was de naam van het vrouwelijke trio waarvan ene Carol Wheeler eind jaren '80 hitsucces zou boeken met Soul II Soul. Mijn favoriete HJ 12" single trouwens.

Het silhouet van Howard op het hoesje sierde de kaartjes van onze eerste klasfuif die ik mocht ontwerpen. En ik moet toegeven dat die hoed hem beter stond dan de haartooi waarmee hij in de bijhorende videoclip te zien was. Een eksternest waar Robert Smith en andere new wave clowns jaloers op konden zijn.
https://www.mupload.nl/img/jinrj8.jpg

12. WHY LOOK FOR THE KEY ♪

Op de B-kant van Things Can Only Get Better stond een nummer dat fier in mijn Howard Jones top 10 prijkt. Op Why Look For The Key laat Jones de stampende sequencers achterwege om met een meer organisch klinkend resultaat voor de dag te komen. De synthesizers worden stilaan nadrukkelijker als piano ingezet. Zijn teksten schrijft Howard voortaan zonder de hulp van William Bryant. Why Look For The Key was goed genoeg om de tracklijst van het album Dream Into Action (1985) te halen.

13. LOOK MAMA ♪

Ik had het tweede album Dream Into Action (1985) al in huis voor Look Mama op single verscheen. Zelf had ik gegokt op Life In One Day als opvolger van Things Can Only Get Better. Look Mama doet me in zekere zin denken aan Pa van Doe Maar. Een dertiger die zich roert in het losmakingsproces van zijn puberpubliek. De belerende tekst overschaduwt iets te gemakkelijk de compositie die er best mag wezen en de nodige hitpotentie bezit. Opnieuw is zijn de extended versie en de extended remix aanraders.
https://www.mupload.nl/img/ap4s51.jpg

14. LEARNING HOW TO LOVE ♪

Ik grijp andermaal naar de B-kant van een Howard Jones single. Learning How to Love verscheen in eigen productie en was wellicht niet in de running voor het twaalf tracks tellende album Dream Into Action (1985). Jammer, want het verslaat in maturiteit de helft van die langspeler. Opnieuw spreekt Jones de naar liefde hunkerende tiener aan. Maar dit nummer raakte me als vijftienjarig dieper dan de A-kant. Ik heb het vaak gedraaid toen ik het ijs tussen mezelf en een aardig meisje niet gebroken kreeg.

15. LIFE IN ONE DAY ♪

Life In One Day werd dan toch de derde single van Dream Into Action (1985). Een gitaar uit het doosje opent deze door calypso invloeden opgesmukte synthipop hit. De Britse top 10 werd niet meer gehaald waardoor de carrière van Jones die aanvankelijk hogere ogen gooide dan die van zijn spitsbroeder Nik Kershaw nu wat onder het succes van die laatste bleef hangen. De 12" versie van Life In One Day is de zwakste van alle 12" versies die ik van Howard in mijn collectie heb. Een tweeluik dat nergens naartoe kabbelt.
https://www.mupload.nl/img/qcje1s5iv.jpg

16. DREAM INTO ACTION ♪

Ik kies dit keer voor een albumtrack als virtuele B-kant van de single. En ik ga meteen voor de titeltrack van Dream Into Action (1985). Eigenlijk telt het album met zijn twaalf nummers twee tracks te veel. De tweede plaatkant opent met het pruttelende Automaton (een afkooksel van Conditioning uit het debuutalbum) en Specialty (een nummer dat hinkt op twee verschillende benen). Als we die twee songs wegdenken, schat ik de tweede langspeler van Howard Jones zelfs hoger in dan Human's Lib (1984).

Opvallend dat er ineens zo'n volwassenen hoes te zien is.

Ik durf gokken dat WEA Things Can Only Get Better en Look Mama voorbereid had.
En dat het nieuwe US succes het licht op groen zette voor nog een derde single.

De 12" versie is zoals gezegd behoorlijk zwak en de B-kant van Life In One Day
was slechts een korte piano-instrumental die nog gauw uit de mand werd gevist.

Wellicht werd voor de hoes een nieuwe fotoshoot gehouden.
En de officiële videoclip is niet (meer) terug te vinden op Howards eigen YouTube kanaal.

17. NO ONE IS TO BLAME ♪

Vanaf 1986 richt Howard Jones, die zijn kindertijd doorbracht in Canada, zijn peilen bewust op de Noord-Amerikaanse markt met een remake van de ballad No One Is To Blame. Hij neemt het nummer op met Phil Collins die tekent voor de percussie, de achtergrondvocalen en de productie. Eigenlijk hoor je al vanaf de eerste seconden dat Collins in het spel is. De kiemen van die samenwerking werden gelegd tijdens Live Aid waar Jones scoort met een pianoversie van Hide And Seek. No One Is To Blame haalt de vierde stek in de Billboard Hot 100 en de single versie wordt later als CD bonustrack aan zijn derde album toegevoegd.
https://www.mupload.nl/img/8eh3ro.jpg

18. ASSAULT AND BATTERY ♪

Op Dream Into Action (1985) schemert langzaam door dat Howard Jones over meer dimensies beschikt dan zijn bordkartonnen silhouet dat platenzaken en tienerkamers siert. Hij is een bewonderaar van Peter Gabriel en Genesis en durft progrock elementen door zijn sound te weven. Op Assault And Battery bijvoorbeeld haalt hij de vleesindustrie door de gehaktmolen. Een song die compositorisch verder reikt dan zijn tot dan toe bekendste hits. Een spoor dat hij op zijn vierde langspeler verder zal uitdiepen.

19. ALL I WANT ♪

Voor zijn derde langspeler trekt Howard Jones naar Amerika. Hij werkt er samen met studiomuzikanten en laat de plaat producen door Arif Mardin. Howard werpt het tienerpopimago definitief van zich af en komt met een plaat die een volwassen geluid laat horen. Peter Gabriel en Steve Winwood zijn hoorbare invloeden. Adult Orientated Synthipop. De eerste single All I Want valt ondanks goede kritieken ver buiten de top 10 in landen waar Jones al eerder van het succes had mogen proeven. Bij ons verscheen de single in een deluxe hoes met een paar fotopagina's. WEA had hoog ingezet op de nieuwe Howard Jones.
https://www.mupload.nl/img/7d02ewydnan.jpg

20. ROLL RIGHT UP ♪

De bijzonder vlotte B-kant Roll Right Up haalde het album One To One (1986) niet. Misschien omdat de strofes de zwakte van Howards stem niet konden maskeren. Maar de instrumentale inkleuring en het door achtergrondvocalen ondersteunde refrein bezaten minstens zoveel hitpotentie als de niet zo fortuinlijke A-kant. Het is meteen het laatste B-kantje dat ik in mijn overzicht van 30 songs zal opnemen.

18. Ik lees Gabriel en Genesis bij dit nummer. Halverwege de jaren 70 komt Genesis na het vertrek van Gabriel met hun eerste plaat waarop Collins leadzanger is. Daar staat een nummer op dat qua titel vrijwel identiek is aan dit nummer. Dat nummer heet Robbery, Assault & Battery, toeval of...

Howard Jones begon in 1983 zelfs in het voorprogramma van Genesis.
En van de strofes van New Song wordt gezegd dat ze hard lijken op het refrein van Solsbury Hill.

21. YOU KNOW I LOVE YOU... DON'T YOU ♪

De tweede single van One To One (1986) is wel een schot in de roos en was achteraf misschien beter als eerste kennismaking met het album uitgebracht. De videoclip spaart de grote middelen niet. Howard klinkt nog heel even als de frisse hitmaker uit 1984 maar alles zit voelbaar in een eigentijdser jasje. You Know I Love You... Don't You durft zelfs tussen de muzikale regels door te rocken. Zelden maakte Jones zo'n vuist. Gitaren gieren om je oren. De gelijkenis met wat Peter Gabriel op So klaarspeelde is niet veraf.
https://www.mupload.nl/img/aabv1ug.jpg

22. WILL YOU STILL BE THERE ♪

One To One is de allereerste CD die ik ooit "kocht". Ik moet eigenlijk "kreeg" zeggen, want het was samen met mij eerste CD speler een cadeau voor mijn 18de verjaardag. Ik vond en vind hem nog altijd best goed, al is het toch vooral een plaat voor fans die de wat kleinere kantjes van Howards muziek met de mantel der liefde bedekken. Ik tipte op Will You Still Be There als derde single. Maar die derde single zou er nooit echt komen. Of toch niet overal. Al was dit nummer in de US, Canada en Japan toch wel de derde single.

23. LITTLE BIT OF SNOW ♪

Omdat de ster van Jones in Europa stilaan uitdoofde, hield men het hier bij twee singles. Alleen in de UK bracht men de piano ballad Little Bit Of Snow alsnog op single uit. Het nummer stond op een verzamelaar tegen drugverslaving en genoot op die manier enige bekendheid. Duitsland volgde die release. Een 12" single verscheen enkel nog in de UK met daarop onder meer een intieme pianoversie van Will You Still Be There, de song die over de grote plas als derde single werd uitgebracht (zie nummer 22).
https://www.mupload.nl/img/dkayb1er7.jpg

24. GIVE ME STRENGTH ♪

Reggae nummer van het One To One (1986) album dat misschien ook niet had misstaan op 45 toeren. In ieder geval een favoriet van mij omdat hij zich geruisloos als een oorwurm in je brein nestelt. Give Me Strenght laat horen hoe Jones zich van de nieuwste productietechnieken bediende. Tekstueel is Howard ook merkbaar kwetsbaarder dan op zijn vorige platen. Na de eerste drie albums werd het plots helemaal stil rond de populaire synthesizer wizzard. Dat had vooral te maken met het feit dat de muzikant, die als kind in Canada opgroeide, zich opnieuw zou vestigen in Canada en de Verenigde Staten.

25. EVERLASTING LOVE ♪

In de lente van 1989 wandel ik als student nietsvermoedend een Leuvense platenzaak binnen. Tot mijn eigen verbazing had Howard Jones een nieuwe single uit. Ik had toen nog niet zo lang geleden het merendeel van mijn vinyl verruild voor CD's. Toch kocht ik dat 7" ding omdat CD singles in die tijd moesten nabesteld worden en niet meteen goedkoper waren. Everlasting Love combineert alle ingrediënten van een vintage Howard Jones single tot een erg fraai en fris geheel. Een meezinger zelfs na twee of drie draaibeurten.
https://www.mupload.nl/img/1ruqoqorgcc.jpg

26. LAST SUPPER ♪

Met zijn vierde album Cross That Line (1989) betrad Jones twee nieuwe sporen. Een eerste spoor was eerder R&B georiënteerd met nummers als Powerhouse en de titelsong. Daarnaast trok hij op een drietal composities ook een opvallende esoterische kaart. Dat maakt van het album een bijzonder eclectisch geheel. Toch heeft elk album zijn verborgen parel. Een song die eigenlijk op single had moeten verschijnen. Net als Everlasting Love doet Last Supper terug mijmeren naar de oude Howard Jones.

27. THE PRISONER ♪

Vond ik Everlasting Love bij toeval bij de platenboer, dan heb ik op deze single vijfentwintig jaar moeten wachten. Ik heb hem op ebay moeten kopen omdat ik hem nooit in de winkels of op beurzen tegenkwam. The Prisoner is de tweede en laatste single van Howards vierde album. Ik vind het één van zijn allerbeste prestaties op 45 toeren. We horen hem hier in een andere stijl die hem wonderwel goed afgaat. Ik ben nog steeds op zoek naar de 12" single. Een kwestie van betaalbare verzendkosten.
https://www.mupload.nl/img/bx6ifjcaayttz.jpg

28. THOSE WHO MOVE CLOUDS ♪

De tweede plaathelft van Cross That Line (1989) opent met de piano instrumental Out Of Thin Air en vervolgt met het esoterische Guardians Of The Breath dat vanuit een soort Keltisch mistgordijn connectie zoekt met de spirituele krachten van het oosten. Jones liet zich op Hide And Seek en bijhorende B-kant al inspireren door de Tao Te Ching, een boek dat bij belijders van het taoïsme in de bibliotheek staat. Afsluiten doet Jones met het mystieke Those Who Move Clouds waarin hij aan het einde het stemmetje van dochterlief verwerkt.

29. LIFT ME UP ♪

In The Running (1992) was het laatste album dat Howard Jones voor Warner opnam. Er waren ondertussen alweer bijna vier jaren verstreken. Lift Me Up zou de enige single van het album worden die nog min of meer gepromoot werd. Want hoewel Jones volgens zijn ironische albumtitel nog steeds in de running bleek, was dat album toch vooral een aanleiding om de boeken te sluiten. In sommige landen werden de nummers Tears To Tell en Two Souls nog naar voren geschoven als opvolgers.
https://www.mupload.nl/img/aql3zpti4jyb2.jpg

30. CITY SONG ♪

Kenmerkend voor het vijfde album is dat Howard Jones zich nog nauwelijks van synthesizers bedient. Hij zit natuurlijk achter zijn klavier, maar de rest wordt ingespeeld door onderlegde muzikanten. Dat levert aangename muziek op die nergens tegen de haren instrijkt. Maar tegelijk lijkt het vuur van de jaren '80 opgebrand. City Song is hiervan ene goed voorbeeld. Ik vraag me af hoeveel van zijn tienerfans van het eerste uur hem tot aan In The Running (1992) gevolgd zijn. Ik om eerlijk te zijn niet.

In 1993 werd Howards contract bij Warner afgesloten met een verzamelaar.

Howard Jones bracht in de jaren '90 sporadisch een nieuw album uit.
Begin deze eeuw richtte hij zijn eigen dtox label en website op voor nieuwe releases.
Hij remasterde een aantal jaren geleden zijn volledige Warner backcatalogus.
Die CD's waren moeilijk verkrijgbaar en zijn ondertussen uitgeput.

De rechten ervan zijn nu in handen van Cherry Red records.
Dat bracht vorig jaar een dubbele verzamelaar uit die heel zijn oeuvre overspant.
Verwacht wordt dat zijn albums opnieuw zullen uitgebracht worden met de nodige extra's.

Howard Jones - Best (2017)

Met dank aan het handvol trouwe of minder trouwe volgers.