December, dus de jaarlijsten druppelen binnen.

Twee interessante:

The Quietus | Features | Quietus Charts | Quietus Albums Of The Year 2018, In Association With Norman Records - thequietus.com

Bleep's Top 10 Albums of 2018 - albumoftheyear.org

Op albumoftheyear staan ze verzameld:
2018 Music Year End Lists - Album of The Year - albumoftheyear.org

OOR heeft vandaag ook de Eindlijst bekend gemaakt.

Zie nu ook dat die van The Wire is gepubliceerd. Via deze site te zien (niet op aoty)

2018 Albums - Year-End Lists - yearendlists.com

Heb mijn nr. 1, Ben Howard, nog in geen enkel lijstje teruggevonden tot nu toe

Wat een vreselijke top tien van oor zeg.

Vond eigenlijk dat er best leuke dingen tussen stonden: had gedacht dat een band als The Ex te experimenteel zou zijn, en de nieuwste Low is door de markante productie ook niet per se easy listening. Misschien heb ik wel een verkeerd beeld van Oor, maar dat vond ik opvallend leuke keuzes.

mbt tot Low: hoe vaak gebeurt het dat The Wire, The Quietus én Oor dezelfde artiest in hun top-10 opnemen?

Ja was best wel een atypische top 10 van OOR, vond ik ook.

Lulligheid troef indeed; het hele middenstuk kan je zo door de plee spoelen: zeker 4 albums met een hoge "ideale schoonzoon/ik lees het NRC en ben hip-factor". Die lijst van The Quietus nodigt meer uit tot verkenning.

Volgens mij stonden the ex in de jaren negentig al in de oor, net als low dus zo atypisch is dat volgens mij niet.

OOR is religieus aan het worden en gelooft in reïncarnatie; en verder is het de invloed van de opgerekte pensioengerechtigde leeftijd.

In de top-10 van de jaarlijst? Oke, dan verbaast dat me net zo zeer. Mijn beeld van OOR neigt ook eerder naar Mjumans 'ideale schoonzoon' (zijn omschrijving daarvan dan, hè). Natuurlijk is The Quietus interessanter (en The Wire nóg interessanter imo), maar die boren ook wel een andere markt muziekluisteraar aan. In deze context vond ik The Ex en Low toffe verrassingen, maar zoals gezegd: misschien heb ik wel een verkeerd beeld van OOR.

Top tien weet ik niet, maar wel met interviews en cd recensies, en misschien wat verder in de jaarlijstjes. Er is wel een site waar je dat kunt checken.

De jaarlijst van OOR is niet specifiek van dit blad, maar samengesteld door 55 muziekjournalisten vanuit allerhande hoeken. Zegt dus niet echt alleen iets over de keuze van OOR zelf.

Leuke lijst dit jaar trouwens.

Dat weet ik, ik ben jaren lid geweest.

Jarenlang zeer regelmatig gekocht, vond altijd de individuele lijsten (waaruit die 'verzamellijst' dan weer werd gedestilleerd) veel interessanter. Daarnaast stonden er regelmatig artiesten/bands in die al jarenlang dezelfde soort albums/muziek maakten, zelden aandacht kregen en opeens werden opgepikt: Richard Thompson - Mirror Blue (1994) als voorbeeld, net zoals Public Enemy - It Takes … (beste album van de jaren 80 volgens OOR) en Marvin Gaye - What's Going On (beste plaat van de 20e eeuw volgens een bepaalde OORlijst) ook wonderbaarlijke verschijningen waren.

't is gewoon een heel brave MO(O)R-lijst, met een enkel prikkeltje. De andere, door Masimo genoemde lijsten bieden meer ontdekkingsmogelijkheden - waarbij het mij opvalt, dat ik van die van The Wire verhoudingsgewijs meer ken dan die van The Quietus.

Met het 90's-geluid van Low is dat zeker niet atypisch, maar dat Double Negative zo goed scoort in de lijstjes, snap ik echt de ballen van. Riekt nogal naar interessantdoenerij. Voor mij was het iig een geval waarbij de bandnaam de kwaliteit weergeeft... Terwijl ik de 90's albums van Low wel goed vind.

Ik begrijp die kritiek op de ‘OOR TOP 10’ eigenlijk niet zo. T is natuurlijk maar een Top 10, de lijst zoals die in de nieuwe OOR staat afgedrukt is langer en gevarieerder. Het jaaroverzicht wijkt ook niet wezenlijk af van wat de internationale muziekpers erover zegt:

Music Critic Top 10 Lists - Best Albums of 2018 - Metacritic

Ook moet je niet vergeten dat OOR al bijna 50 jaar probeert een muziektijdschrift uit te geven met een landelijke dekking. Dat OOR nog steeds ‘toonaangevend’ is zegt iets over de mate waarin de redactie er al die tijd in is geslaagd een vinger aan de pols te (blijven) houden.

Dat streven naar een landelijke dekking impliceert ook dat OOR zich richt op een algemenere doelgroep, net als ‘HUMO’ in België, Rolling Stone in de US en Uncut in de UK. In de krochten van de popmuziek is er veel minder kans op overleven. Dat bewijst het komen en gaan van andere muziektijdschriften in Nederland, ik herinner me
‘Vinyl’, maar zo zijn er meer.

Zeker in een tijd waarin we onze meeste informatie niet meer uit de papieren media halen, maar van het internet, lijkt het me een klus om dat (al zo lang) vol te houden. Wanneer ik OOR vergelijk met de concurrentie, bijvoorbeeld het geriatrisch poptijdschrift ‘Heaven’, constateer ik dat OOR nog steeds behoorlijk in haar missie slaagt.

Interessanter dan de geaggregeerde ‘groslijst’ zijn de lijstjes die de Nederlandse muziekpers instuurt. Het is altijd verhelderend om na te gaan met welke pop’criticus’, c.q. muziekrecensent mijn jaarlijstje de meeste overeenkomsten telt.

OOR’s Top 10 over 2018 is een nette OOR-lijst, waarin precies de albums staan die je daarin ook zou verwachten. Met als enige verrassingen: de #3 van Kali Uchis en de #9 van The Ex. T zegt natuurlijk veel over de kwaliteit van band & album, maar mogelijk ook iets over de actuele stand in Nederland Muziekland, dat een band met zo’n historie in dit overzicht opduikt, maar t is ze natuurlijk van harte gegund.

De tien beste labels van 2018 volgens Factmag, ik ken ze niet allemaal maar Shelter Press is inderdaad een prima label.

The 10 best labels of 2018 - FACT Magazine: Music News, New Music. - factmag.com

Afgezien van het feit dat mijn kritische houding tav OOR mijn goed recht is, behoeft deze promopraet - sta je op de payroll, of ben je free-lancer? - wel enige nuancering.

Een dergelijk "toonaangevend" blad zou voor elke uitgever die een afgebakende ("algemene"?) doelgroep wil bereiken natuurlijk een parel in de kroon zijn. Echter in de ruim 45 jaar van haar bestaan heeft OOR al bij zes verschillende uitgeverijen gehoord, waarvan TTG (Telegraaf) en Elsevier de grootste - ook bij die twee heeft OOR nimmer een prominente positie kunnen bereiken, maar was het altijd een kwakkelend blad. Op de top (midden jaren 70) was de betaalde oplage 40.000 en in 2010 was die 15.271, beide te vinden bij (en bevestigd door) HOI/NOM. Mediabookers geeft als recente oplage 30.000, niet bevestigd/gecertificeerd (maar is de eigen opgave OOR - zeg maar WC-Eendstijl) en dat cijfer lijkt me fiks overtrokken, maar is zelfs dan nog geen 2/00 (promille) van de gehele bevolking ("algemeen" was toch de doelgroep?).

Overigens ben ik ervan overtuigd dat wanneer we hier op MuMe de kennis en inzichten van de key-users van de verschillende (sub)genres zouden bundelen hier veel meer expertise aanwezig is dan bij de volledige redactie van OOR, free-lancers incluis.

Dank je voor je nuancering, mojo-man. Al vraagt die om een reactie:

* ik heb nooit ontkend dat je kritische houding tegenover OOR niet je goede recht is. ik juich die zelfs toe. Al ben ik het op enkele punten met je oneens, Die kritische houding draagt alleen maar bij aan de discussie. Je mag er alleen niet van uitgaan dat ik die ook niet heb;
* ik wilde alleen aangeven dat de OOR-lijst niet wezenlijk afwijkt van wat ik elders op internet vind. Ik noemde MetaCritic daarbij expliciet, maar je kunt bijvoorbeeld ook kijken naar de overzichten die Acclaimed Music iedere maand post;
* dat OOR in uitgeversland al jaren een kwakkelend bestaan leidt is me bekend en verbaast me niet. OOR is geen VT Wonen, Voetbal International of welk ander blad je bij je huisarts, je tandarts of je kapper ook leest. Dat dat voor de redactie nooit aanleiding is geweest om het karakter van het blad wezenlijk te veranderen, pleit volgens mij alleen voor haar onafhankelijkheid;
* hoewel ik uit je reactie anders begrijp ben ik professioneel niet betrokken bij OOR en heb ik er ook geen zakelijke belangen in. Ik ben maar een muziekliefhebber die OOR al ruim 40 jaar met belangstelling leest, er ooit op geabonneerd was en ik heb er bewondering voor dat dat blad nu al bijna 50 jaar bestaat. Zeker in een tijd waarin de online media voor de meeste muziekliefhebbers de primaire informatiebron zijn en de gedrukte media steeds meer terrein verliezen.
Overigens ben ik van mening dat Carthago verwoest moet worden.
Ik heb er nooit onderzoek naar gedaan, maar ik help het je hopen. Misschien ben je een niche op het spoor. Het is Kindamusik helaas nooit gelukt.

Eens met corné.2. Ben al jaren lid en heb de worsteling van OOR in tijden van dalende advertentie-inkomsten en nieuwe, andere media met lede ogen aangezien. De kwaliteit is jaren tanende geweest, maar de laatste jaren is de trend gekeerd en wat mij betreft weer toegenomen. Al vallen ze vaak wel terug op stukken uit hun eigen archief en vaste formatjes. Ik blijf het knap vinden dat ze tegen de bierkaai in hun eigen ding (proberen) te blijven doen, bij welke uitgever dan ook. Vaak heel informatief en goed geschreven. Soms minder, maar ik wordt nog steeds blij als ie op de mat ligt.
En het ClubOOR-concept (=elke maand gratis concerten uitkiezen voor leden) is daarbij voor mij ook een geweldige leden-binder.

corné.2
* dat OOR in uitgeversland al jaren een kwakkelend bestaan leidt is me bekend en verbaast me niet. OOR is geen VT Wonen, Voetbal International of welk ander blad je bij je huisarts, je tandarts of je kapper ook leest. Dat dat voor de redactie nooit aanleiding is geweest om het karakter van het blad wezenlijk te veranderen, pleit volgens mij alleen voor haar onafhankelijkheid;


Hahaha bij mij ligt ie wel degelijk in de wachtkamer (ben huisarts)

Dan ben je niet de enige, amice, want bij mij ligt ie ook, al is het exemplaar wel al even over de uiterste verkoopdatum heen..., maar ik werk dan ook vooral met liefhebbers van de vroege Joy Division.

Pitchfork zet Love It If We Made It van The 1975 op 1 in hun lijst 100 beste nummers van het jaar. Ik kan er nog inkomen dat het aardig popliedje is, maar dit op 1 zetten vind ik wel erg bijzonder.

Bedankt voor het posten! Hakuna Kulala (Nyege Nyege-sublabel, clubmuziek uit Oeganda en omstreken, check bv donkere dancehall/bass met verknipte vocalen van Slikback of voor de dansvloer geprepareerde soukous van Rey Sapienz). Het N.A.A.F.I.-label is ook tof, waarvan ik Lechuga Zafiro ken, die een soort van waterbeats maakt, ook interessant. Reden om de rest van de FACT-nominaties uit te pluizen.

RA: 2018's Best Albums - residentadvisor.net

Lekker zuur stukje van de Volkskrant over het feit dat de journalisten die in Oor de albums van het jaar bepalen eens voor meer vrouwelijke artiesten zijn gegaan.

Jij scoorde vast niet hoog bij Nederlands met tekstverklaring. Soms moet je even die Bonoïde shades afdoen om ironie te kunnen herkennen, al snap ik dat met een smiley-ondersteunde krommunicatie dat wel eens lastig zijn.