De Radio 2 - top 2000 is weer afgelopen.
We hebben ze allemaal weer gehad/gehoord; de overbekende ( en soms doodgedraaide ) klassiekers van Led Zeppelin, Deep Purple, Queen, Metallica, Pink Floyd, Dire Straits, Eagles etc. etc. etc.

Er is een nieuw jaar aangebroken.

Tijd om eens 100 alternatieven te presenteren op MuMe.

100 nummers die volgens Hacker het predikaat Classic verdienen, maar die in geen velden of wegen te bekennen zijn in die lijst van Radio 2.

Het wordt geen propvol topic met elke dag een nieuwe track.
Aangezien ik er een jaar voor uittrek om deze lijst van 100 rocksongs te maken, en een jaar 52 weken telt, betekent dit ongeveer 2 nummers per week.

Er zit geen volgorde in; de nummers die langskomen zijn spontane ingevingen, en zijn dus min of meer 'random' gekozen.

De eerste band die aan bod komt, is opgericht in 1968 in Londen.
Een klassieke 4 - mans bezetting met vocalen/gitaar/basgitaar/drums.
Zij brachten in de periode 1968-1973 6 studioalbums uit.
Hun (wsch) bekendste nummer is (natuurlijk) ? Allright Now.
Maar dat is echt niet hun beste track, vind ik.

Mijn persoonlijke favoriet van deze band is namelijk :

1. Free - Wishing Well

De vocalen hier zijn van één van mijn favoriete rockzangers aller tijden : Paul Rodgers

Goed initiatief dit topic en een mooie aftrap met Wishing Well. In 1982 nam Gary Moore het op voor zijn album Corridors of Power.

De tweede track in dit topic komt van een album dat ondertussen ook alweer zo'n 30 jaar oud is.
Eind 1988 verscheen de eerste plaat van Masters of Reality.
Deze band is vernoemd naar het album Master of Reality (1971) van Black Sabbath.

Belangrijkste lid, en constante factor in de band, is gitarist/zanger/componist Chris Goss.
Die in de jaren 90 een duidelijk stempel op de zgn Stonerrock zou gaan drukken met het produceren van het 2e, 3e en 4e album van Kyuss; respectievelijk Blues For the Red Sun, Welcome to Sky Valley en ...And The Circus Leaves Town. Gekenmerkt door een zware, dikke en logge sound, mede veroorzaakt door erg laag gestemde gitaren.

Het 'selftitled' debuut van Masters of Reality wordt door sommigen wel eens de voorloper van die Stonerrock genoemd. Dit album is geproduceerd door Rick Rubin, en dan weten de kenners wel zo'n beetje wat ze kunnen verwachten.Een behoorlijk 'vette' sound, dus.

Voor liefhebbers van een stevige hardrockplaat uit de jaren 70 en 80, is dit debuut van MoR eigenlijk wel verplichte kost, zou ik willen zeggen. Voor mij staan er 2 duidelijke favorieten op dit album; de afsluiter Kill The King, en de track die ik hier plaats :

2. Masters of Reality - The Blue Garden

Voor de 3e track gaan we nu een stuk terug in de tijd, en wel naar het (i.m.o.) sterke jaar 1969.
Vele klassiekers zijn in dat jaar verschenen.
Spooky Tooth bracht hun 2e album uit.

Als we het dan toch over Classic Rock hebben, mag deze band absoluut niet ontbreken in het overbekende rijtje, dat ik hier niet zal oplepelen.

Voor mij is het 2e album van Spooky Tooth zonder meer een echte klassieker.
Je zou naast CR de term 'herfstachtig' als etiket op hun muziek kunnen plakken.
Her en der is w.m.b. zelfs sprake van een soort gospel(invloeden).

Alle 8 nummers op deze plaat vind ik goed tot zeer goed.

Ik heb gekozen voor de afsluiter van Spooky Two als bijdrage voor de lijst van 100.

3. Spooky Tooth - Hangman Hang My Shell on a Tree

Deze ga ik volgen. De Track van Masters Of Reality is super.
Leuk initiatief.

Even een quote uit de tekst die ik hier neerzette, bij het 2e nummer ( van Masters of Reality ) in de reeks van 100 :

Tja, datzelfde Kyuss mag natuurlijk dan hier in dit topic niet ontbreken !
Wat mij betreft zijn hun 2e, 3e en 4e album zonder meer klassiekers voor wie houdt van een stevig potje Rock. Zoals reeds gezegd : laag gestemde gitaren, en verder o.a. een lekker 'gruizig' geluid, en de fantastische vocalen van John Garcia.

Gitarist Josh Homme zou later, na het verscheiden van Kyuss, furore en een grote bekendheid verwerven met Queens of the Stone Age. Als deze band met 4 ( ! ) nummers in de radio 2 top 2000 staat, hoort w.m.b. Kyuss daar ook zeer zeker in !

Voor dit topic heb ik gekozen voor de 3e track ( titelgewijs gezien ) van hun 3e album : Welcome to Sky Valley ( dat door velen als hun beste wordt gezien).
Een heerlijk heftig nummer, en voor de beginners gelijk een mooie kennismaking met deze band uit Palm Desert.

4. Kyuss - Supa Scoopa and Mighty Scoop

Dan ga ik nu weer terug naar de 70's, en presenteer ik een track van een hier op MuMe behoorlijk onbekende band.

Na 4 studio-albums, uitgebracht eind jaren 60 / begin jaren 70, van de Engelse formatie Steamhammer, was het (alweer) gedaan met de band.

Ik heb gekozen voor een vrij lang nummer, afkomstig van hun 4e en tevens laatste album Speech.
Ruim 22 minuten duurt het, en bestaat eigenlijk uit 5 delen.
Vooral het deel tussen (ongeveer) 10:30 t/m 15:40 vind ik werkelijk heel erg sterk.

Het lijkt me dat dit nummer aan liefhebbers van een onvervalst stuk progrock dit toch wel eens goed zou kunnen smaken.

5. Steamhammer - Penumbra

We blijven nog even in de 70's voor de volgende bijdrage in dit topic.

Ritchie Blackmore was één van de vijf leden uit de "classic line-up'' van de legendarische Deep Purple.
Elke échte rock-liefhebber kent natuurlijk de classics van deze band.

Maar voor dit topic kies ik voor de band die in 1975 door Ritchie werd opgericht, toen hij uit Deep Purple stapte.

De eerste plaat werd nog onder de naam Ritchie Blackmore's Rainbow uitgebracht.

Op het 2e album werd dit teruggebracht tot de naam, waarmee men bekend zou worden :

Rainbow

W.m.b. een echte klassieker; het 2e album van Rainbow; getiteld Rising.

Een aantal geweldige tracks, met hoofdrollen voor (natuurlijk) Blackmore zelf op gitaar, de vocalen door Ronnie James Dio, en vergeet zeker niet Cozy Powell op drums.

Voor dit topic heb ik gekozen voor de fantastische opener van het album, Tarot Woman.
Een speciale vermelding voor het grandioze intro , met nu een hoofdrol voor toetsenist Don Airey.
Eén van de mooiste intro's van een Hardrock/Heavy Metal song ooit, in mijn ogen !

6. Rainbow - Tarot Woman

Op een laag pitje, Hacker?

Ja, weinig zin en tijd de laatste weken voor MuMe. Maar ik pak de draad nu weer op met een band waar ik al vroeg in mijn muziekleven kennis mee maakte d.m.v. een live album. De band is Grand Funk Railroad, en de dubbel elpee die ik van een vriend leende, heet, Live Album ( hoe verzin je het )

GFR, opgericht in 1969, is in Nederland bij de meesten waarschijnlijk bekend van hun hit Some Kind of Wonderful.
Dit is een cover van een groep genaamd Soul Brothers Six, en was een hit in 1967 in de USA Billboard Hot 100. In de Nederlandse top 40 scoorde Grand Funk er in 1979 een hit mee; hoogste positie op 13 met 7 weken genoteerd. We konden het zelfs jarenlang terugvinden in de Radio 2 Top 2000, maar in 2015 is het daaruit verdwenen.
Geinig nummer, dat SKoW, maar het representeert lang niet de echte GFR.

In de USA wierf Grand Funk grote bekendheid met hun optreden op het Atlanta International Pop Festival. De opnamen daarvan werden in 1971 uitgebracht op de al door mij genoemde dubbel elpee.
Hierop hoor je GFR als een soort hardrock power trio, a la Cream, maar dan wel net even wat rauwer en heftiger. Vooral de basgitaar speelt een prominente rol op dit album, en zeker op het door mij gekozen nummer; de opener van kant 2.

7. Grand Funk Railroad - Heartbreaker ( live )

Voor de volgende bijdrage gaan we naar Duitsland. En wel naar een hier op MuMe vrijwel onbekende artiest, die slechts 2 albums gemaakt heeft. Het debuut van GÄA draagt de titel Auf Der Bahn Zun Uranus; en dat debuut is wat mij betreft een onvervalste Krautrock - klassieker.

Het album kwam uit in 1974, en zou je, naast Krautrock, ook psychedelische underground kunnen noemen. Een beetje trippy, alternatieve Classic Rock, zeg maar.

Voor dit topic kies ik voor de opener van het album.
Een rustig (space)begin, en luister dan eens naar die heerlijk door een Duitser uitgesproken tekst, en die fantastische gitaar die binnentreedt... Verder wat invloeden uit de klassieke hoek, en de term spacerock mag hier niet ontbreken w.m.b.

8. GÄA - Uranus

leuk topic, maar de vaart mag er wel in blijven.

Je hebt helemaal gelijk, willemdeux !

De volgende stond sowieso al op de lijst, maar omdat één der leden van deze band onlangs is overleden, plaats ik um nu maar vast.

De band UFO werd al in 1969 opgericht, maar voor de liefhebbers van Klassieke (Hard)Rock werd het pas echt interessant vanaf 1973, toen gitarist Michael Schenker tot de band toetrad.

Een aantal albums volgde, met als hoogtepunt het live album Strangers in the Night (1979).

Voor dit topic heb ik gekozen voor een track, waarop de toetsenist/gitarist Paul Raymond een prominente rol speelt ( naast leadgitarist Michael Schenker dus ). Tot verdriet van velen overleed Paul op 13 april jl. Hierbij een staaltje van zijn kunnen.
In het eerste deel van dit nummer speelt Paul toetsen, om vanaf ongeveer 2:25 een fantastische slag(gitaar)riff neer te zetten !

Heerlijk nummer.

9. UFO - This Kids

Terug naar de 60's ga ik voor nr 10 in dit topic.

Voor de mensen die dachten dat punk zo rond 1976 begon met o.a. Ramones en The Sex Pistols; ik help jullie even uit die waan

Zeker nog nooit gehoord van de M(otor) C(ity) 5 ! ?
De bandnaam is afgeleid van de bijnaam van Detroit, namelijk The Motor City.

De MC5 mag je gerust een 'protopunk'-band noemen, en leverde met hun live opgenomen debuutplaat een i.m.o. legendarisch album af. Opgenomen op 30 en 31 oktober 1968 ( ja, 1968 ! ) in Russ Gibb's Grande Ballroom te Detroit.

Debuteren met een live-album; het is niet aan velen gegeven. Maar voor het vijftal heren uit Detroit is een optreden eigenlijk de best denkbare manier om hun High Energy Rock aan de wereld te presenteren. De energie spat werkelijk van het podium !

Voor hun bijdrage hier heb ik gekozen voor mijn favoriete nummer van Kick Out the Jams :

10. MC5 - Motor City Is Burning

MC5 lekker rauw