menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / Metalfist goes truckin’: een ode aan de Grateful Dead

zoeken in:
avatar van metalfist
De Grateful Dead is een band die op MusicMeter nog wel wat aandacht krijgt, maar in de Benelux naar mijn gevoel nogal onderbelicht blijft. Het is een groep die een legendarische status heeft gekregen door hun vele live-optredens en dankzij het internet (en tapers die concerten indertijd opnamen) zijn heel veel van hun optredens in goede kwaliteit bewaard gebleven. Niet alles is jammer genoeg officieel van uitgebracht en mag dus niet op MusicMeter toegevoegd worden. Het is echter één van mijn favoriete groepen en vandaar wou ik eens een wekelijkse (?) lijst maken van hun live optredens.

De reviews en de bijhorende waardering is puur persoonlijk natuurlijk. Ik nodig iedereen uit om tips te geven, mee te discussiëren, bepaalde statements die ik maak te ontkrachten of te bevestigen, … Het idee is om telkens datum, venue, setlist en dan een review te geven. Indien mij bekend geef ik ook mee op welke manier het verschenen is. Ik ga ook gevoelsmatig een toplijst maken dus naarmate de lijst vordert, zou je een overzicht moeten krijgen welke concerten aanraders zijn en welke je kunt skippen.

Ik doe dit nu al een tijdje voor mezelf maar ik dacht "waarom post ik dit niet eens op Musicmeter?"...

avatar van metalfist
1989/07/04 Rich Stadium, Orchard Park, NY, USA

Datum: 04/07/1989
Venue: Rich Stadium
Uitgebracht? Truckin’ Up to Buffalo (2005) [CD & DVD]

Setlist:
Bertha
Greatest Story Ever Told
Cold Rain and Snow
Walkin' Blues
Row Jimmy
When I Paint My Masterpiece
Stagger Lee
Looks Like Rain
Deal
Touch of Grey
Man Smart, Woman Smarter
Ship of Fools
Playing in the Band
Terrapin Station
Drums
Space
I Will Take You Home
All Along the Watchtower
Morning Dew
Not Fade Away
U.S. Blues

De coronapandemie raakt iedereen en zoals Maggie De Block (onze Minister van Volksgezondheid) zo mooi heeft uitgedrukt is het het allerbelangrijkste om in uw kot te blijven. Voor sommigen blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan, maar gelukkig ontstaan er ook talloze initiatieven om het thuisblijven wat te verlichten. Zo zijn de Grateful Dead sinds begin april met Shakedown Stream gestart. Elke week wordt een volledig concert geüploadt op Youtube en voor de nachtraven onder ons: bij de upload hoort ook nog een Q&A bij maar wegens het tijdsverschil is dat voor ons dus ergens een stuk in de nacht. Truckin' Up to Buffalo mag de spits afbijten.

Een Fourth of July show uit 1989 en net zoals het recent uitgekomen Saint of Circumstance (2019) is het opnieuw een stadiumshow geworden. Ironisch genoeg wordt de show wel Truckin' Up to Buffalo genoemd (een knipoog naar misschien wel één van de meest bekende nummers van de band) maar dat wordt zelfs gewoon niet gespeeld. Het is dan ook een ietwat atypische setlist met onder andere I Will Take You Home dat gezongen wordt door toetsenist Brent Mydland. Hij schreef het nummer voor zijn dochter en beseffende dat hij iets meer dan een jaar later zou komen te overlijden wegens een overdosis (op 26 juli 1990 om exact te zijn).. Het komt toch wel binnen. Zeker omdat je hier ook een Brent ziet die gewoon enorm veel fun heeft in het spelen. Zo is Not Fade Away sowieso al een heerlijk indrukwekkend nummer en schiet dat compleet in een hogere versnelling wanneer Jerry Garcia en Mydland elkaar beginnen uit te dagen, maar sowieso is dit een band die gewoon erg veel plezier heeft. Het geeft me altijd een warm gevoel om Garcia al lachend gitaar te zien spelen.

En deze show is toch ook weer een perfect voorbeeld wat voor fantastische gitarist hij was. De manier waarop hij in Deal soleert, die gitaarrifs in All Along the Watchtower (waar good old Bobby Weir de lyrics weer upfuckt) en ga zo nog maar even door. Het is van de eerste seconde tot de laatste seconde genieten, maar wat wil je ook wanneer je met Bertha opent. Dat is zo'n geweldig nummer dat meteen de toon zet. Ik moet wel zeggen dat ik de eerste set iets gezapiger vind dan de tweede. Ik ben niet zo'n enorme fan van nummers als Greatest Story Ever Told, Row Jimmy of Stagger Lee maar gelukkig staat daar nog wel wat persoonlijke favorietjes tegenover zoals Cold Rain and Snow (erg fijn hoe ze daar zo'n trage versie van hebben gemaakt) of When I Paint My Masterpiece. Die opbouw in Looks Like Rain is trouwens ook wel enorm indrukwekkend, vraag me alleen af of dat in enkel audio ook zo indrukwekkend overkomt.

Eerlijk is eerlijk, ik ben ook gewoon een erg grote fan van de band en ze kunnen zelden iets verkeerd doen. Er zijn gradaties in hun concerten natuurlijk maar tot nu toe zit overal wel iets in dat me enorm kan bekoren. Truckin' Up to Buffalo zal niet in mijn top 5 gaan eindigen, maar toch ook weer een aantal kippenvel momentjes. Ik ken ook geen enkele groep waar ik met plezier 2u40 minuten naar ga zitten kijken zonder ook maar iets te weten van setlist. Redelijk korte Space en Drums ook, het is misschien vloeken in de kerk maar dat is het enige aspect dat ik zelden volledig trek.


avatar van metalfist
1991/06/17 Giants Stadium, East Rutherford, NJ, USA

Datum: 17/06/1989
Venue: Giants Stadium
Uitgebracht? Saint of Circumstance (2019) [CD]

Setlist:
Eyes of the World
Walkin' Blues
Brown-Eyed Women
Dark Star (Pt. 1)
When I Paint My Masterpiece
Loose Lucy
Cassidy
Might as Well
Saint of Circumstance
Ship of Fools
Dark Star (Pt. 2)
Truckin'
New Speedway Boogie
Dark Star (Pt. 3)
Uncle John's Band
Dark Star (Pt. 4)
Drums
Space
China Doll
Playing in the Band
Sugar Magnolia
The Weight

Begin augustus (1 augustus om specifiek te zijn) was het tijd voor de jaarlijkse Grateful Dead Meet-Up at the Movies. Het was de 9e editie ondertussen en het concept is al die tijd hetzelfde gebleven: in lokale bioscopen wordt een concert van de Grateful Dead integraal uitgezonden. Het toffe aan deze editie was dat het zich niet enkel en alleen in Amerika voordeed, maar dat de Dead globaal gingen. België deed weliswaar niet mee, maar gelukkig bood Pathé de oplossing en daar zat ik dan met nog 3 andere mensen in een nagenoeg lege zaal.

Er is dus weinig animo voor en ik vrees dat het volgend jaar waarschijnlijk dan weer enkel en alleen in Amerika zal zijn, maar voor degene die het deze keer gemist hebben: het concert is ook (op cd weliswaar) uitgebracht en dat is deze Saint of Circumstance geworden. Het is een concert van een late datum in de carrière van de Dead geworden (17 juni 1991) en eerlijk gezegd, dat is niet mijn favoriete era van de band. Het is misschien nog wat te weinig om de balans te doen doorslaan naar de andere kant, maar dit is wel een heerlijk concert geworden. De kwaliteit van de opname is subliem (het is maar één van de twee Dead shows in heel het archief dat is opgenomen op 48-track analog tape maar het beeld is kraakhelder. Je ziet gewoon Garcia’s haar door de wind wapperen tijdens Eyes of the World) en misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik ook de beelden erbij heb gezien maar je ziet een band in erg goede vorm die bovendien ook enorm veel plezier heeft in het spelen. Die interactie tussen Bruce Hornsby en Jerry Garcia tijdens When I Paint my Masterpiece is werkelijk heerlijk om te zien. Het straalt allemaal zoveel fun uit dat je eigenlijk instant goedgezind wordt.

Ik had er alles aan gedaan om de tracklist niet op voorhand te weten en wanneer er dan opeens geopend wordt met Eyes of the World (redelijk zeldzaam dat dat gebeurt), er zo'n 4x geteased wordt naar Dark Star (alleen jammer dat het niet volledig wordt ingezet maar dat het dan bij wat teasing blijft, ze speelden het nummer enkel nog maar sporadisch sinds ze in 1974 even de stekker eruit hadden getrokken) en er dan wordt afgesloten met een heerlijke versie van The Weight.. Dan weet je gewoon dat het goed zit. Fijn ook hoe zowel Phil Lesh, Jerry Garcia, Bob Weir en Bruce Hornsby een couplet voor hun rekening nemen in de encore. Verder ook vooral een paar onverwachte nummers (ik had Saint of Circumstance en New Speedway Boogie nog nooit live gehoord) en natuurlijk de fan favorites als Truckin' en Sugar Magnolia. Toffe formatie ook met Bruce Hornsby (die sporadisch meespeelde na de dood van Brent Mydland maar uiteindelijk wel zo’n +100 concerten met de Dead op zijn naam heeft staan) maar ook Vince Welnick op keyboards (die dan weer sinds 1992 de officiële toetsenist werd) staat zijn mannetje.

Degene met veel centjes in de portefeuille kunnen ook gaan voor het Giants Stadium 1987, 1989, 1991 album. Zo'n 14 schijfjes met daarin de volledige shows van 12 juli 1987, 9 & 10 juli 1989 en 16 & 17 juni 1991. Dan heb je dus meteen deze Saint of Circumstance erbij. Het 'probleem' is dat je voor die box zo'n 150 dollar neerlegt en voor de losse Saint of Circumstance zo'n 30 dollar.. De keuze is aan jullie maar ik ben al erg blij met dit.


avatar van metalfist
1978/12/31 Winterland Arena, San Francisco, CA, USA

Datum: 31/12/1978
Venue: Winterland Arena
Uitgebracht? The Closing of Winterland (2003) [CD & DVD]

Setlist:
Sugar Magnolia
Scarlet Begonias
Fire on the Mountain
Me and My Uncle
Big River
Friend of the Devil
It's All over Now
Stagger Lee
From the Heart of Me
Sunshine Daydream
Samson and Delilah
Ramble on Rose
I Need a Miracle
Terrapin Station
Playing in the Band
Rhythm Devils
Not Fade Away
Around and Around
Dark Star
The Other One
Dark Star
Wharf Rat
Saint Stephen
Good Lovin'
Casey Jones
Johnny B. Goode
And We Bid You Goodnight

Winterland is altijd een belangrijke plaats geweest voor de Grateful Dead. Het was daar dat ze in 1974 aankondigden dat ze gingen stoppen met toeren voor onbepaalde tijd (zoals gedocumenteerd in The Grateful Dead documentaire uit 1977 maar ook Steal Your Face! en The Grateful Dead Movie Soundtrack en in 1978 was het Winterland zelf dat er mee ophield. Een locatie waar talloze grote bands hebben opgetreden - onder andere The Last Waltz van The Band is daar opgenomen - maar het was wel toepasselijk dat het de Dead waren die dit afsloten.

Ze hadden natuurlijk een goede band met Bill Graham, oftewel Uncle Bobo zoals uit dit concert blijkt, en het resultaat is één van de meer langere concerten die de band ooit speelde. Met zijn meer dan 4 uur (er zijn shows die nog langer zijn zoals die in het Robert F. Kennedy Stadium op 10 juni 1973) is dit een serieuze zit te noemen maar hij is het wel volledig waard. Momenteel nog gratis te zien in de wekelijkse Shakedown Stream op YouTube (en check zeker en vast ook de Q&A met Donna Jean Godchaux) en het is alleen jammer dat je deze keer zelf voor je ontbijt moet zorgen in tegenstelling tot de gelukkigen die er indertijd effectief bij waren. Soit, de heren starten klokslag 12u 's nachts en doen dat met een heerlijke Sugar Magnolia die meteen het tempo zet. De eerste set is geweldig met een heerlijke Scarlet Begonias die in Fire on the Mountain overgaat maar ook de trage versie van Friend of the Devil mag er zijn. Je zou verwachten dat je met zo'n speelduur meer nummers dan gemiddeld gaat krijgen en hoewel dat voor een stuk klopt, zijn het vooral toch veel langere versies. De liefhebbers van de jammende Dead komen hier absoluut aan hun trekken maar voor mij had dat een beetje averechts effect.

Hoewel averechts is misschien niet helemaal het juiste woord maar zo halverwege de tweede set zit er wel wat een inzakking. Nu ben ik sowieso geen al te grote fan van Space/Drums/Rhythm Devils/ofhoejehetookwiltnoemen maar de 20 minuten durende versie van Not Fade Away daar vlak achter was wat teveel. Gelukkig maken ze dat absoluut goed met een spetterende derde set waar je Dark Star, The Other One, Wharf Rat en Saint Stephen voorgeschoteld krijgt. Eindigen doen ze met een energieke Good Lovin' en dan nog Casey Jones en Johnny B Goode als encore. Al is het daar nog altijd niet ten einde, want er volgt dan nog een fijne And We Bid You Goodnight om echt af te sluiten. Geen idee wat het met dat nummer is, maar ik word er altijd instant goedgezind van. In ieder geval bevat Closing of Winterland een gevarieerde setlist (al zijn er voldoende nummers die ik mis) en krijg je één van de weinige performances van From the Heart of Me, het nummer dat door Donna op Shakedown Street werd gezongen en ze mag dat hier (uiteraard) ook doen.

De DVD duurt trouwens wel een kwartiertje langer dan de CD blijkbaar, waarschijnlijk hebben ze de gigantische joint die uit de lucht komt gevlogen om het concert te starten eruit gelaten? Alsook het geklungel van Bob Weir met zijn gitaar voor de eerste encore. In de tweede set krijgen de Dead nog bezoek van onder andere gitarist John Cipollina (van Quicksilver Messenger Service), auteur Ken Kesey op iets dat de Thunder Machine wordt genoemd en Greg Errico (van Sly & The Family Stone) als derde drummer. Tel daar dan ook nog eens 2 mondharmonica's bij (van Matthew Kelly en Lee Oskar) en je snapt misschien waarom de 2e set nogal in het honderd loopt qua jammen.


avatar van metalfist
1993/06/11 Buckeye Lake Music Center, Thornville, OH, USA

Datum: 11/06/1993
Venue: Buckeye Lake Music Center
Uitgebracht? Neen

Setlist:
Jack Straw
Foolish Heart
The Same Thing
Lazy River Road
Just Like Tom Thumb's Blues
When I Paint My Masterpiece
So Many Roads
Promised Land
Eyes of the World
Playing in the Band
Uncle John's Band
Corrina
Drums
Space
The Wheel
All Along the Watchtower
Black Peter
Sugar Magnolia
Brokedown Palace

Na eerst de Truckin' Up to Buffalo (4 juli 1989) en de Grateful Dead Movie (oktober 1974) te hebben getoond naar aanleiding van Shakedown Stream, was het nu de beurt aan de show van 11 juni 1993 in het Buckeye Lake Music Center. Een show die tot vandaag de dag nog niet is uitgebracht, hoewel er wel wat audience recordings circuleren, maar die nu dus voor het eerst sinds 1993 volledig te zien is. Hoewel, volledig is misschien niet het juiste woord aangezien van de 2 laatste nummers de beelden zijn kwijtgeraakt maar gelukkig is de audio nog intact.

En dat is maar goed ook aangezien het hier om Sugar Magnolia en Brokedown Palace gaat. Buckeye Lake 1993 situeert zich op het einde van de carrière van de Grateful Dead en hoewel '92 algemeen wordt gezien als een minder jaar in hun optredens (het was ook het jaar waarin een tour afgelast werd wegens gezondheidsproblemen van Jerry Garcia), leek het in '93 allemaal terug in orde te zijn. Wat je te zien krijgt is een band die de kneepjes van het vak tot in de puntjes beheerst en misschien daardoor net iets te lui is geworden. Sowieso behoort de jaren '90 periode niet tot mijn favoriete periode (hoewel ik de Saint of Circumstance show uit '91 echt nog wel de moeite vind waar ze wel erg veel plezier lijken te hebben) maar hier is weinig onderlinge interactie te ontdekken. Dat neemt niet weg dat hier nog wel een aantal erg indrukwekkende uitvoeringen tussen zitten zoals een doorleefde Foolish Heart en een heerlijke Corrina die overgaat in Space en Drums om dan te eindigen met een erg fijne The Wheel.

Qua setlist is het wel een fijne mix van oud en nieuw werk geworden. Klassiekers zoals Jack Straw en Eyes of the World krijgen hun plaats in respectievelijk set 1 en set 2 maar er is ook ruimte voor spul dat uiteindelijk op een nieuw album terecht ging moeten komen zoals dus Corrina en So Many Roads. Je zou verwachten dat dat nummers zijn die nog wat moeten groeien, maar eigenlijk zit het vanaf de eerste noot goed en het gevoel ontsnapt me niet dat ze sommige ouder materiaal wat beu waren gespeeld? Dit is in ieder geval één van de minst energieke Promised Land versies die ik al heb gehoord. Wel aangenaam verrast door zowaar een driedubbele dosis aan Bob Dylan nummers waarvan de combinatie Just Like Tom Thumb's Blues > When I Paint My Masterpiece enkel en alleen maar in deze show is gespeeld. All Along the Watchtower wat verderop in set 2 is ook nog goed, maar die versie van Truckin' Up to Buffalo zal in eender welk concert moeilijk te overtreffen zijn.

Er is ook gewoon iets erg fijn om Brokedown Palace als encore te gebruiken, het geeft zo'n samenhorigheidsgevoel dat enkel maar Touch of Grey kan evenaren. Misschien is het maar een gevoel maar ik had de indruk dat de vibe hier niet zo goed zat en daar kan zelfs een zingende Phil Lesh (met Just Like Tom Thumb's Blues, voor When I Paint My Masterpiece neemt Bob Weir terug over) niets aan veranderen.


avatar van metalfist
1989/07/02 Sullivan Stadium, Foxboro, MA, USA

Datum: 02/07/1989
Venue: Sullivan Stadium
Uitgebracht? Neen

Setlist:
Playing in the Band
Crazy Fingers
Wang Dang Doodle
We Can Run
Tennessee Jed
Queen Jane Approximately
To Lay Me Down
Cassidy
Don't Ease Me In
Friend of the Devil
Truckin'
He's Gone
Eyes of the World
Drums
Space
The Wheel
Dear Mr. Fantasy
Hey Jude
Sugar Magnolia
Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)

Ik heb al wel eens vaker gezegd dat de late jaren '80 - begin jaren '90 van de Grateful Dead niet tot mijn favoriete era van de groep behoort. Naar aanleiding van Shakedown Stream (waar de band reeds uitgebrachte of nog nooit uitgebrachte concerten volledig op YouTube zwiert) ben ik echter veel materiaal uit die periode aan het bekijken. Ergens logisch aangezien ze - kwalitatief - videomateriaal moeten hebben en dat bestaat van de jaren '70 nu eenmaal gewoon een pak minder dan van deze periode. In ieder geval heeft het een positief effect: ik begin terug te komen op mijn woorden en dit Foxboro concert van 2 juli 1989 is er voor een stuk verantwoordelijk voor.

Vooral omdat dit weer zo'n leuke gevarieerde setlist is geworden. Onverwachts openen met Playing in the Band en dan overgaan in Crazy Fingers.. Als grote fan van het Blues for Allah album heeft eender welk concert dat daar materiaal uit plukt al een streepje voor. Tenessee Jed en Cassidy zijn ook een paar persoonlijke favorietjes en He's Gone is gewoon één en al fijn samenspel tussen de band. Beetje vreemd dat het lijkt alsof Smokestack Lightning ingezet gaat worden of was het maar gewoon een klein teasertje? Geen idee maar ik had wel willen zien wat ze er op die manier van hadden gemaakt, hoewel die climax van He's Gone er dus ook vast en zeker mag zijn. Ook weer de nodige Bob Dylan covers maar niet de usual suspects zoals All Along the Watchtower of When I Paint my Masterpiece. Neen, deze keer krijg je Queen Jane Approximately halverwege de eerste set voorgeschoteld en eindigen ze met Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn). Het behoort niet meteen tot mijn favoriete encores dat ze al hebben gedaan, maar wel een leuke verrassing.

Het is niet mijn eerste show met Brent Mydland als keyboardist maar het lijkt wel alsof er opeens schellen van mijn ogen zijn gevallen. Oké, hij is mee verantwoordelijk voor mijn favoriete versie van Knockin' on Heaven's Door (die van Nassau Coliseum op 29/3/90, welke een tijd geleden op CD is uitgebracht als Wake Up to Find Out) maar hij is hier zo goed bij stem! We Can Run is sowieso al een heerlijk nummer maar wat ze hier doen met Dear Mr. Fantasy van Traffic.. Zeker die coda met Hey Jude van (uiteraard) The Beatles is indrukwekkend te noemen en vooral erg moeilijk lijkt me. Keith Godchaux bevalt me qua speelstijl momenteel nog het meest van de vele toetsenisten die de band heeft gehad, maar Mydland geeft wel het meeste show op het podium. Het moet die dag in juli ook wel stikkend heet zijn geweest precies. De show ligt een paar keer stil om water te spuiten over het publiek (en dan kan Bobby Weir wat aan zijn instrumenten frommelen, al dat doet hij dat hier wel erg veel) en het zweet loopt letterlijk in de ogen van Bill Kreutzmann.

Dus ja, ik begin mijn mening te herzien over het late jaren '80 - begin jaren '90 werk van de band. Niet dat ik het voorheen niet om aan te horen vond, maar ik had soms de indruk dat ze hun drive wat kwijt waren. Daar is in dit optreden weinig van te merken en er zijn genoeg hoogtepunten te noemen. Persoonlijk favorietje? De Dear Mr. Fantasy > Hey Jude.. Wang Dang Doodle vind ik dan weer het zwakste uit deze setlist maar dat komt ook wel omdat ik dat nooit echt zo'n leuke cover heb gevonden.


avatar van metalfist
1972/04/21 Beat Club, Bremen, Germany

Datum: 21/04/1972
Venue: Beat Club
Uitgebracht? Europe '72: Beat Club, Bremen, West Germany (4/21/1972) [CD]

Setlist:
Bertha
Playing in the Band
Mr. Charlie
Sugaree
One More Saturday Night
Playing in the Band
Beat It On Down the Line
Truckin'
Drums
The Other One

De Grateful Dead is zo'n band die voornamelijk in de Verenigde Staten heeft getourd, maar er zijn ook een paar voorzichtige uitstapjes naar andere landen geweest. Sommige minder voorzichtig dan andere (Canada zal bijvoorbeeld niet zo ver uit hun comfort zone geweest zijn) maar ze zijn ook eens naar Egypte getrokken (volgens de biografie van Kreutzmann niet meteen hun beste concerten) en hebben zelfs een heuse Europese tournee gedaan met stops in Nederland, Frankrijk en Duitsland. Het is in die laatste locatie dat ze op 21 april 1972 hebben gespeeld en dat was een merkwaardig concert om verschillende redenen.

Het was sowieso het kortste concert uit de volledige Europe '72 tour (waar een live-album is verschenen dat zijn nummers haalt uit concerten in de periode april - mei 1972) maar de show van 21 april werd integraal opgenomen voor de Beat-Club TV show. Het resultaat is een show waar de heren spelen voor een psychedelische green screen (de achtergrond werd voorzien door Courtenay Pollock, die later de auto zou besturen in het ongeval waarin Keith Godchaux zou overlijden) en langs de ene kant kwajongensstreken uithalen (Pigpen gooit op een bepaald moment een handdoek over Garcia's hoofd) maar langs de andere kant ook enorm streng voor henzelf zijn. Sugaree wordt aan het begin gestopt omdat Pigpen een fout speelt, Playin' in the Band wordt voor een tweede keer gespeeld omdat Garcia niet tevreden was over de eerste poging en ook Truckin' loopt in het begin mis doordat Weir de lyrics upfuckt. De tweede poging loopt echter wel goed en het resultaat is een heerlijke jam waar Kreutzmann een kleine drums tussen kan moffelen (wel grappig om te zien hoe de andere bandleden normaal gezien backstage gaan wanneer er een drumsolo aankomt maar nu een beetje onwennig in een cirkeltje rond hun drummer blijven staan) en waar alles netjes samenkomt in een toffe The Other One.

1972 was ook een onwennig jaar voor de bandleden qua line-up. Mickey Hart was uit de groep gestapt uit schuldgevoel doordat zijn vader - die manager van de groep was - met de centen was gaan lopen dus werd Kreutzmann opnieuw de enige drummer. Pigpen was nog herstellende (hoewel zijn Mr. Charlie wel uitstekend is) waardoor Keith Godchaux (en Donna) er was bijgekomen om hem te ondersteunen. In plaats van 2 drummers waren het hier dus 2 toetsenisten en dat werkt wonderwel. De meningen over Donna zijn zowat verdeeld (ik ben fan in ieder geval) en voor degenen die haar minder kunnen waarderen: ze speelt enkel maar mee tijdens Playin' in the Band en dat is misschien logisch aangezien ze nog maar 2 maand bij de groep zat. Grappig detail: uiteindelijk werd er in de televisie uitzending enkel maar One More Saturday Night getoond. De bijna een halfuur durende jam aan het einde is misschien nog net iets beter, maar One More Saturday Night is inderdaad meer behapbaar materiaal om uit te zenden. De rest van de beelden hebben jaren in de kast gelegen en werden afgestoft naar aanleiding van de Grateful Dead at the Movies van 2014.

Ze zijn nu tijdelijk online gezwierd naar aanleiding van Shakedown Stream. Jammer genoeg nog steeds zonder de soundcheck van Loser & Black-Throated Wind, al zit de kans erin dat dat gewoon nooit gefilmd is, en het einde is wel erg abrupt. Het is echter gewoon erg fijn om de heren bezig te zien. Garcia's speels omhoog gestoken vingertje wanneer Weir de lyrics van Truckin' vergeet, het spelen met de handdoek, Weir die een snaar breekt tijdens The Other One en die tijdens de jam vervangt, ... Zelfs Keith heeft een keer gelachen! Een zeldzaamheid als je het mij vraagt.


avatar van metalfist
1990/07/16 Rich Stadium, Orchard Park, NY, USA

Datum: 16/07/1990
Venue: Rich Stadium
Uitgebracht? Neen

Setlist:
Hell In A Bucket
Mississippi Half Step
Blow Away
Mama Tried
Mexicali Blues
Loose Lucy
It's All Over Now
High Time
Let It Grow
Don't Ease Me In
Sugar Magnolia
Scarlet Begonias
Women Are Smarter
Ship of Fools
Truckin'
Jam
Drums
Jam
The Wheel
Gimme Some Lovin'
Wharf Rat
Around & Around
Sunshine Daydream
Brokedown Palace

Eind jaren '80 - begin jaren '90 waren de Grateful Dead meer en meer terug te vinden in van die typische Amerikaanse stadiums en het Rich Stadium in Buffalo was een venue waar ze wel eens meer speelden. Hun vorige show daar, bijna dag op dag een jaar eerder, werd een aantal jaar geleden nog uitgebracht als Truckin' Up to Buffalo maar deze show uit 1990 zou lange tijd in de vault blijven. Althans toch tot het moment dat David Lemieux besloot om deze vanonder het stof te halen naar aanleiding van Shakedown Stream.

Het is echter een beetje een show in mineur geworden. De eerste set is misschien wel één van de minste die ik al gezien/gehoord heb en het oogt gewoon ook allemaal nogal slordig. Jerry Garcia is naar mijn gevoel ook niet waanzinnig goed bij stem en hoewel er een aantal fijne momentjes tussen zit (het is me nooit opgevallen hoe een goede combinatie Mama Tried > Mexicali Blues is), is de energie soms ver te zoeken. Je voelt wel dat ze proberen (zo is Loose Lucy een goede zet met dat heerlijke refrein) maar het vreemde is dan ook dat de tweede set opeens voor een serieuze oppepper zorgt. Garcia lijkt achter de coulissen een wondermiddeltje voor zijn stem te hebben gevonden en levert een heerlijke Ship of Fools maar ook de combinatie Sugar Magnolia > Scarlet Begonias is en blijft gewoon fantastisch. Ook nog hier en daar wat slordig (Wharf Rat wordt wel erg abrupt afgebroken) en ook Gimme Some Lovin' (gezongen door Phil Lesh en Brent Mydland!) is wat rommelig maar er zit beduidend meer energie in dan in de eerste set.

Op het moment zelf wist niemand wat voor een tragedie zich anderhalve week later zou afspelen, maar dit is één van de laatste 5 concerten die keyboardist Brent Mydland nog speelde met de band. Op 26 juli 1990 zou hij namelijk overlijden aan een overdosis (een speedball, een mengeling van morfine en cocaïne) en het is toch wat een wrang beeld om hem zo vrolijk bezig te zien. Van heel de band is hij degene die nog het meeste energie lijkt te bezitten (als zelfs Jerry Garcia een korte broek draagt, dan weet je dat het wel erg warm is. Hij ziet er wel erg netjes uit trouwens, lijkt precies alsof hij rechtstreeks van de kapper is gekomen) en hoewel ook Mydland af en toe even languit uitgeteld op zijn stoel ligt, geeft hij hier nog de spreekwoordelijke peper in het gat van de andere bandleden. Met Brokedown Palace krijg je dan nog wel een erg mooie encore waardoor je het concert wel in schoonheid afsluit. Let vooral ook nog op (als ik me niet vergis) David Crosby backstage. Crosby, Stills & Nash waren namelijk het voorprogramma en dat was iets waar Stills blijkbaar niet zo tevreden mee was. Het stadium was namelijk toen maar voor een flard gevuld en het vroeg de nodige overtuiging van de tourmanager (inclusief het dreigement van niet betaald te worden) vooraleer hij effectief op het podium ging.

De Dead zouden in totaal 5x spelen in Rich Stadium waarvan dit de 3e keer was. Geef mij maar de show uit '89 alleszins maar wel vreemd dat ze net die show als Truckin' Up to Buffalo hebben uitgebracht. Het nummer Truckin' wordt namelijk wel in deze show van 1990 gespeeld maar niet in die van 1989.. In ieder geval een iets minder concert van de band en dan voornamelijk door een wat lauwe eerste set waar ze nooit echt de schwung lijken te vinden.


avatar van metalfist
1989/07/07 John F. Kennedy Stadium, Washington DC, USA

Datum: 07/07/1989
Venue: John F. Kennedy Stadium
Uitgebracht? Crimson White & Indigo (2010) [CD & DVD]

Setlist:
Hell in a Bucket
Iko Iko
Little Red Rooster
Ramble on Rose
Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again
Loser
Let It Grow
Blow Away
Box of Rain
Scarlet Begonias
Fire on the Mountain
Estimated Prophet
Standing on the Moon
Rhythm Devils
Space
The Other One
Wharf Rat
Turn on Your Love Light
Knockin' on Heaven’s Door

Geen idee of het gewoon toeval is, maar de Grateful Dead hebben best wel op een aantal plaatsen de laatste show ooit gespeeld. Zo sloten ze in 1978 Winterland af en in 1989 was het de beurt aan het John F. Kennedy Stadium. Het verschil met Winterland is wel dat het op deze warme zomerdag in 1989 nog niet geweten was dat dit de laatste show ooit ging worden in het JFK Stadium. Zo’n 6 dagen na het optreden besloot de toenmalige burgemeester namelijk om – na een aantal veiligheidsrapporten – er een streep door te trekken. Het gebouw werd uiteindelijk in 1992 afgebroken.

Het is dan ook een vies beeld om hier zoveel volk te zien terwijl blijkbaar ettelijke uren voor het concert het puin al naar beneden viel.. Onvoorstelbaar dat daar eigenlijk geen ongelukken zijn gebeurd. JFK Stadium was echter een locatie waar de Dead al een paar keer eerder hadden gespeeld en ze hadden er blijkbaar deze keer ook erg veel zin in. Een compleet andere setlist in vergelijking met de vorige show uit de Summer Tour ’89 (de fourth of july show die werd uitgebracht als Truckin’ Up to Buffalo) en de twee shows kunnen niet meer van elkaar verschillen. Deze show in JFK heeft in ieder geval ruimschoots mijn voorkeur en dat is om verschillende redenen zoals een paar persoonlijke favorieten (Loser! Box of Rain! Turn on Your Love Light!) maar hier zit ook gewoon erg veel sfeer in. De band is overduidelijk in topvorm met een heerlijk opzwepende Brent Mydland met Blow Away, het laatste nummer van de eerste set, maar ook Lesh die heerlijk ligt te bassen na Box of Rain. Voeg daar dan ook nog eens een meer dan uitstekende Scarlet Begonias > Fire on the Mountain en het niet zo enorm vaak gespeelde Standing on the Moon aan toe.

Het was in ieder geval de eerste keer dat ik het nummer live hoorde, volgens setlist.fm speelde ze het uiteindelijk zo’n 70 keer, maar het is een intrigerende versie en het is natuurlijk het nummer waar de bijhorende CD-release zijn inspiratie gaat halen. Sowieso is Jerry Garcia hier weer uitstekend bij stem en dat toont zich vooral in een doorleefde Loser en Wharf Rat. Er is gewoon iets aan zijn stemgeluid dat o zo mooi is, zeker als je het combineert met dat heerlijke stemgeluid van Mydland. De versie van Knockin’ on Heaven’s Door mag er ook absoluut zijn, al is die van een jaartje later met Branford Marsalis in Nassau Colliseum toch nog altijd net iets beter. Is er dan werkelijk niets op te merken aan dit concert? Neen, dat nu ook weer niet. Rhythm Devils > Space blijft iets dat ik moeilijk kan behappen (zeker als ze dan nog eens de heel experimentele toer opgaan, al vind ik de overgang naar The Other One wel geslaagd) maar ook Let It Grow vind ik één van de zwakste nummers. Iko Iko is zo’n funky nummer dat het altijd wel goed doet maar zit hier een beetje gepropt tussen Hell in a Bucket en een ietwat lauwe Little Red Rooster.

Ik heb me in het verleden nogal eens een tikkeltje laatdunkend uitgedrukt over het late jaren ’80 – begin jaren ’90 werk van de Dead en dat is gewoon niet correct. Keith Godchaux is lange tijd mijn favoriete toetsenist geweest, maar hij is nu toch wel voorbij gestoken door Mydland. Die stem, dat plezier, die combinatie met Garcia, … Zeker op beeld geeft dat net dat beetje extra aan een nummer. Een band in vorm in ieder geval en een setlist om je duimen en vingers van af te likken. Alleen weer zo weinig Blues for Allah...


avatar van metalfist
1991/05/11 Shoreline Amphitheatre, Mountain View, CA, USA

Datum: 11/05/1991
Venue: Shoreline Amphitheatre, Mountain View, CA, USA
Uitgebracht? Neen

Setlist:
Mississippi Half-Step Uptown Toodeloo
Wang Dang Doodle
Peggy-O
Queen Jane Approximately
Bird Song
Promised Land
One More Saturday Night
Iko Iko
Playing in the Band
Uncle John's Band
Drums
Space
I Need a Miracle
Morning Dew
Around and Around
Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)

Net zoals de Dead wel eens regelmatig de laatste show in een bepaald venue speelden, zo deden ze soms ook hele runs waarin ze dagen achter elkaar speelden. Winterland 1978 is er zo’n voorbeeld van en ook het Shoreline Amphitheatre zag in mei 1991 de Dead maar liefst 3 dagen achter elkaar spelen, namelijk op 10, 11 en 12 mei. Het was verre van de eerste keer dat ze daar speelden en zou ook absoluut niet de laatste keer zijn aangezien ze maar liefst 39 keer (!) in het Shoreline speelden tussen 1987 en 1995. Deze show valt daar zowat netjes tussenin.

Opnieuw een 1991 show dus en net zoals een goede maand later in het Giants Stadium is het opnieuw met Bruce Hornsby en Vince Welnick op de keyboards. Die moesten het onverwachte verlies van Brent Mydland opvangen en hoewel ik die show van 17 juni erg sterk vind, is het hier toch allemaal wat minder. Zoals altijd schuilt er een zekere degelijkheid in de performance en krijgen we een paar leuke nummers voorgeschoteld (ik begin meer en meer fan te worden van Iko Iko en Morning Dew mag voor mijn part in elk concert gespeeld worden) maar dit is vooral een jamshow geworden. En bovendien eentje die nooit echt goed van de grond lijkt te komen. In de eerste set wordt er al een poging ondernomen met een lange uitgesponnen versie van Bird Song en in set 2 lijken de heren vooral niet te kunnen beslissen om al vanaf Playing in the Band over te gaan naar Drums & Space of dan toch maar even iets anders ertussen te gooien. Het is dat laatste dat gebeurt en na Uncle John’s Band krijgen we dan eindelijk het ietwat verplichte drumsegmentje.

Ik heb het nooit onder stoelen of banken gestoken dat dat het enige aspect is van de groep dat ik maar zelden trek maar deze show gaat wel in mijn catalogus als slechtste Drums en Space. Komt misschien ook wel wat door de verschrikkelijke editing en belachelijke montage. Je zit gewoon een halfuur naar een kleuter die een tekening maakt te kijken. Het is niet dat de andere Drums en Space zo’n spektakel vormen maar het houdt me toch nog altijd net iets meer in de vibe dan wat er hier gedaan wordt. Bij de gitaarjams wordt er bovendien ook bewust een soort van hapering geïntroduceerd in allerlei felle kleuren. Eerlijk gezegd, ik kreeg er hoofdpijn van. Vanaf dan wordt het niveau gelukkig terug wat opgekrikt met een degelijke Morning Dew om dan uiteindelijk wat lauw te eindigen met Around and Around en The Mighty Quinn. Jerry is nagenoeg onverstaanbaar bij die encore en dat doet me eigenlijk vermoeden dat hij misschien al iets te vroeg aan de psychedelic stuff was begonnen. Het moet trouwens ook een enorm koude avond zijn geweest aangezien Bob Weir een lange broek aanheeft! Hoe Phil in godsnaam kon bassen in zo’n dikke warme trui met een coltrui is me ook een raadsel maar hij geraakt er wel mee weg.

Verder is het ook wel tof om Hornsby bezig te zien. Die speelt altijd met zoveel verwondering, net alsof hij eigenlijk zijn ogen niet kan geloven dat hij hier met de Dead staat te spelen. Die korte interacties met hem en Jerry zijn goud waard en hoewel Hornsby (en Welnick) een moeilijke taak hadden om Mydland te vervangen, doen ze het echt nog wel degelijk. Wat een geweldig grote piano heeft die Hornsby trouwens.. Check vooral ook de pre-show met Hornsby naar aanleiding van Shakedown Stream, fijne verteller die kerel. Al blijft hij wel gewoon continu babbelen als je hem niet stopt.


avatar van metalfist
1987/10/02 Shoreline Amphitheatre, Mountain View, CA, USA

Datum: 02/10/1987
Venue: Shoreline Amphitheatre, Mountain View, CA, USA
Uitgebracht? Neen

Setlist:
Cold Rain and Snow
Little Red Rooster
Stagger Lee
Me and My Uncle
Mexicali Blues
Row Jimmy
Far From Me
Let It Grow
China Cat Sunflower
I Know You Rider
Man Smart, Woman Smarter
Ship of Fools
Truckin'
Drums
Space
The Wheel
Gimme Some Lovin'
All Along the Watchtower
Don't Ease Me In
Black Muddy River

Met 02/10/1987 ben ik opnieuw bij een show uit het Shoreline Amphitheatre aangekomen. Een locatie waar de Grateful Dead dus bijna 40 keer heeft gespeeld en het speciale aan deze show is dat het de eerste keer is dat ze daar gespeeld hebben. Het Shoreline werd gebouwd in 1985/1986 door concertpromotor (en huisvriend van de band) Bill Graham en oorspronkelijk was het dan ook de bedoeling dat de Dead in 1986 de allereerste show daar gingen spelen. Wegens de gezondheidsproblemen van Jerry Garcia (hij lag toen in een diabetische coma) ging dat echter niet door.

Shoreline werd dan uiteindelijk geopend door comédienne Rosanne Barr die het voorprogramma van Julio Iglesias verzorgde, toch net iets anders dan de Dead maar dat terzijde. Het duurde dus wat langer dan verwacht, maar in 1987 kon de band eindelijk in het Shoreline Amphitheatre spelen en ze doen dat met een degelijke show. Cold Rain and Snow is een fijne opener, je krijgt een leuke cover van Little Red Rooster en een uitstekende Me and my Uncle die overgaat in Mexicali Blues. Zelfs Stagger Lee, een nummer dat me niet altijd kan bekoren, is de moeite waard en het door Brent Mydland gezongen Far From Me is ook fijn. Beetje jammer van Let It Grow als einde van de eerste set. Ik blijf denken dat het een nummer is dat nog moet groeien (flauw mopje, ik weet het) maar tot nu toe zit er eerlijk gezegd nog niet veel beweging in. De zang van Bob Weir is gewoon te geforceerd bij vlagen en hij lijkt het ook te beseffen in het "And listen to the thunder shouting I am! I am! I am! I am" stukje.

Tweede set is ook fijn met China Cat Sunflower die wel erg vlotjes overgaat in I Know You Rider. Gewoon een erg degelijke show dus maar wel eentje met weinig verrassingen. Ik kon weliswaar zweren dat ze Iko Iko gingen spelen maar het werd uiteindelijk Man Smart, Woman Smarter (de mindere keuze van de twee als je het mij vraagt) maar The Wheel is altijd een fijne manier om uit Drums/Space te komen. Verder valt vooral de misser van Phil Lesh bij het begin van Gimme Some Lovin' op en natuurlijk dat verschrikkelijke hemd dat hij aanheeft. Sowieso ook vreemd om Weir in een Madonna t-shirt te zien spelen (een combinatie die ik niet had verwacht eigenlijk, zou Madonna ooit een Dead-shirt hebben gedragen?) maar het heeft uiteraard geen effect op hun spel. Wel voelt dit een beetje als een meer laidback show, het is allemaal wat gemoedelijker en ook Mydland gaat niet helemaal los zoals hij anders wel doet. Even leek het erop dat het een Dylan-vrije show ging worden maar dan passeert daar toch nog All Along the Watchtower en wordt er afgesloten met Don't Ease Me In en het onverwachte Black Muddy River. 1987 was natuurlijk het jaar van het onverwachte succes van In the Dark dus misschien is het nog vreemder dat ze maar 1 nummer van dat album spelen, al hebben de Dead altijd hun eigen zin gedaan natuurlijk en juist dat maakt ze zo goed.

Visueel weer even lelijk als de Shoreline show uit 1991 trouwens, toch enorm jammer dat ze enkel de versies met die psychedelische effecten hebben.. Het ziet er anno 2020 niet meer uit en ik vraag me af of dat anno 1987 wel werkte. Moeilijk om dit ergens te plaatsen in ieder geval. Dit is simpelweg gezegd een degelijke show waar weinig op aan te merken is maar de klik is er niet, een paar uitzonderingen zoals die geweldige China Cat Sunflower > I Know You Rider als opener van set 2.


avatar van metalfist
1991/06/14 Robert F. Kennedy Memorial Stadium, Washington, DC, USA

Datum: 14/06/1991
Venue: Robert F. Kennedy Memorial Stadium, Washington, DC, USA
Uitgebracht? View from the Vault, Volume II

Setlist:
Cold Rain and Snow
Wang Dang Doodle
Jack-A-Roe
Big River
Maggie's Farm
Row Jimmy
Black Throated Wind
Tennessee Jed
The Music Never Stopped
Help on the Way
Slipknot!
Franklin's Tower
Estimated Prophet
Dark Star
Drums
Space
Stella Blue
Turn on Your Lovelight
It's All over Now Baby Blue

Het jaar 1991 wordt wel vaker eens een gezegend jaar voor de Grateful Dead genoemd en met hun concert van 17 juni in het Giants Stadium kan ik begrijpen waarom. Het was een heuse opgave om Brent Mydland te vervangen na diens overlijden in 1990 maar de combinatie Bruce Hornsby/Vince Welnick bleek een begenadigd duo te zijn. Voor de zoveelste keer in hun carrière kregen de Dead een nieuwe adem & stijl en ik was benieuwd wat dit concert in RFK Stadium ging brengen. Een venue dat hun wel lag aangezien ze daar maar liefst 15x speelden waardoor ze de koploper werden qua aantal optredens.

Deze keer geen meerdere avonds achter elkaar zoals ze een paar dagen later in het Giants Stadium zouden doen, maar gewoon een single concert en wat een heerlijk concert is dit! Ik kan me niet voorstellen dat ik nog iets beter ga vinden in het jaar 1991 (toevallig ook mijn geboortejaar) en dat is voor een stuk toch aan de setlist te wijten. Waar materiaal van Blues for Allah meestal redelijk beperkt blijft, krijgen we hier maar liefst 4 nummers (!) uit dat album voorgeschoteld - Help on the Way en Slipknot kan ik persoonlijk niet echt apart van elkaar zien, hoewel Slipknot zijn live debuut al in in Winterland op 20 oktober 1974 kreeg terwijl Help on the Way pas een jaartje later debuteerde in diezelfde Winterland op 17 juni 1975 - en laat dat nu net mijn favoriete Grateful Dead studioalbum zijn. Het is in ieder geval een concert dat heerlijk swingt en ik kan me echt niet voorstellen dat je bij de eerste set lang kunt stilzitten. Hornsby haalt al meteen zijn accordeon boven voor Cold Rain and Snow en Welnick is werkelijk on fire tijdens Maggie's Farm. Geen idee waarom ook maar ik vind dit soort nummers waar ze allemaal een couplet voor hun rekening nemen altijd wel leuk, zeker ook omdat ik dat Welnick nog niet eerder heb weten doen. Bij de encore op 17 juni was het namelijk enkel maar Phil Lesh, Jerry Garcia, Bob Weir en Bruce Hornsby die een couplet van The Weight zongen.

Veel Blues for Allah spul dus (en het publiek gaat - net zoals ik - werkelijk wild wanneer ze de eerste tonen horen van Franklin's Tower) maar we krijgen ook nog een Dark Star voorgeschoteld! Weliswaar een redelijk korte waar enkel maar het eerste couplet wordt gezongen maar ook dat was een erg aangename verrassing. Schitterend ook hoe Welnick in de aanloop van de Dark Star jam gewoon eventjes een sigaret opsteekt. Verder valt vooral toch het samenspel weer erg op. Het oogt soms een beetje rommelig, zeker met Estimated Prophet lijken ze niet helemaal op dezelfde lijn te zitten, maar juist dat geeft net dat beetje extra charme aan hun optredens. Hornsby lijkt zich nog altijd af te vragen hoe hij hier in godsnaam beland is en kijkt rond als een klein kind in een snoepwinkel terwijl Garcia's haar in de wind wappert en Welnick de ziel uit zijn lijf speelt. De eerste keer dat ik hem zo aanwezig heb geweten, dat mocht hij meer doen. Verder nog een aantal persoonlijke favorietjes zoals Turn on Your Lovelight, hoewel dat in mijn hart toch altijd een Pigpen nummer zal blijven, en een fijne It's All over Now Baby Blue cover van (uiteraard) Bob Dylan.

De jaren '90 heb ik niet zo hoog zitten en ik dacht altijd dat 17 juni een eenzame uitschieter was, maar niets is minder waar. Ik zou deze show in RFK nog net iets hoger willen waarderen zelfs, al was het maar om die geweldige setlist. 17 juni zal ook altijd wel een speciale plaats krijgen, het was mijn eerste Grateful Dead at the Movies, maar het Blues for Allah spul en een geweldige Welnick trekt me hier over de streep.


avatar van metalfist
1990/07/10 Carter-Finley Stadium, Raleigh, NC, USA

Datum: 10/07/1990
Venue: Carter-Finley Stadium, Raleigh, NC, USA
Uitgebracht? Neen

Setlist:
Tuning
Jack Straw
Loser
We Can Run
Me And My Uncle
Big River
Friend Of The Devil
When I Paint My Masterpiece
Bird Song
Promised Land
Tuning
Iko Iko
Playing In The Band
Uncle John's Band
Playing Jam
Drums
Space
The Other One
Stella Blue
Not Fade Away
Brokedown Palace

Waar ik vorige week het jaartal 1991 nog roemde, was ik een beetje teleurgesteld dat de Shakedown Stream van deze week een 1990 show is geworden. De vorige show die ik van dat jaar zag (die van 16 juli in het Rich Stadium) is namelijk één van de minste optredens die ik al heb gezien van de Dead maar als ik in al die shows die ik hier al heb besproken (en dan ben ik, met uitzondering van de 17 juni 1991 show in Giants Stadium, nog niet aan mijn eigen collectie begonnen) één ding heb geleerd, dan is het wel dit: geen enkel Grateful Dead concert is hetzelfde als een ander. Zelfs als er maar een paar dagen tussen zitten zoals bijvoorbeeld 04/07/1989 en 07/07/1989.

En ja inderdaad, dit optreden in het Carter-Finley stadium is alweer een stap in de goede richting maar 1990 is tot nu toe verre van mijn favoriete jaar. Het begint nochtans wel goed met een energieke Jack Straw (heerlijk ook hoe ze het nummer een extra oppepper geven bij de “Jack Straw from Wichita” strofe) en ook met Loser en een geanimeerd We Can Run (hoe Brent Mydland opeens “We gotta ride on it cause it's the only fucking place we're gonna ride” spuwt.. Het is een nummer dat barst van de clichés maar Mydland brengt het op zo’n indrukwekkende wijze) is de moeite waard. Het is alleen jammer dat er tussen de nummers zelf door de nodige onderbrekingen zitten en die stroompanne tijdens Promised Land doet niet veel goeds. Of misschien wel? Het lijkt wel alsof Weir en co er nog wat extra druk achter zetten om het nummer toch tot een einde te brengen zodat ze de setbreak kunnen gebruiken om de problemen met de micro’s te onderzoeken. Ook knap hoe ze op nagenoeg hetzelfde punt weten te starten als toen de stroom uitviel, er zat toch gemakkelijk een minuut of 3 pauze tussen. Iets wat Phil Lesh blijkbaar hilarisch vond, heb hem zelden zo zien lachen.

Ik moet altijd wel lachen om zijn kledingkeuze en dat is hier niet anders. Hij blijft precies een kloon van Bill Gates die heerlijk kan bassen en hoewel hij deze keer zijn typische walvissen T-shirts heeft omgewisseld voor een T-Shirt met een baby op (ik vermoed één van zijn eigen kinderen) heeft hij zowaar een fluwelen korte broek (!) aan. Als Garcia ook nog eens een korte broek aanheeft, dan weet je dat het warm is. Het begon dus al wel snel te regenen (wat vermoedelijk de stroompanne veroorzaakt aangezien de piano van Mydland bedekt wordt met handdoeken en Weir een aantal keer kwaad naar boven kijkt wanneer hij een druppel op zijn gezicht krijgt. Mydland verandert bovendien de strofe “There's a hole in the sky where the light pours in” in We Can Run ook nog naar aanleiding van de regen) maar was de warmte misschien ook de reden waarom ze er een jamshow van hebben gemaakt? Iko Iko is nog tof maar de Playing Jam, Drums, Space en The Other One is voor mij een beetje teveel van het goede. Wel fijn om Bruce Hornsby eens samen met Mydland te zien spelen. Ik dacht dat Hornsby er pas bij was gekomen toen Mydland stierf maar Hornsby & The Range was het voorprogramma en zodoende werd hij mee op het podium getrokken.

Eerst nog wat onwennig (hij verdwijnt ook tussen Jack Straw en Friend of the Devil) maar hij vormt een goede combinatie met Mydland. Degelijk concert dus maar wel zonder echte uitschieters en de tweede set is te jammerig. Op zich niets mis met een flinke jam, maar qua balans loopt het hier wat mis en daar kan zelfs een fijne Not Fade Away niet veel aan veranderen. Brokedown Palace blijft wel een uitstekende encore maar dat terzijde.


avatar van metalfist
1990/07/08 Three Rivers Stadium, Pittsburgh, PA, USA

Datum: 08/07/1990
Venue: Three Rivers Stadium
Uitgebracht? View from the Vault, Volume I

Setlist:
Touch of Grey
Greatest Story Ever Told
Jack-a-Roe
New Minglewood Blues
Row Jimmy
Mama Tried
Mexicali Blues
Just Like Tom Thumb's Blues
Let It Grow
Samson and Delilah
Eyes of the World
Estimated Prophet
Terrapin Station
Drums
Space
I Need a Miracle
Wang Dang Doodle
Black Peter
Throwing Stones
Turn On Your Love Light
Knockin' on Heaven's Door

De Shakedown Stream blijft toch het perfecte hulpmiddel om me eens onder te dompelen in shows die me op het eerste zicht niets zeggen. Zo komen ze deze keer opnieuw met een show uit 1990 en zoals ik al eerder zei is dat niet meteen mijn favoriete Dead jaar. Chronologisch gezien is het zelfs gewoon de vorige show ten opzichte van de vorige Shakedown Stream. Daar zit dan voor mij ook de fun in de Grateful Dead, want qua setlist is er gewoon geen overlap tussen beide show. Dat is bij andere groepen toch wel anders en ik was benieuwd of dit me iets beter ging bevallen dan de andere ’90 shows.

In de show van 10 juli 1990 sprak ik er nog over dat het een nogal jam-driven show en deze show van 2 dagen ervoor is niet veel anders. Om de een of andere reden bevalt het me hier een stuk beter en dat is eigenlijk vreemd, aangezien hier een aantal zaken in zitten die ik anders niet zo goed trek. Het is misschien wel de beste versie van Let It Grow die ik al heb gehoord en Row Jimmy lijkt ook ineens te klikken. Verder sowieso wel wat een aparte setlist met Touch of Grey als opener (tot nu dacht ik altijd dat ze dat enkel maar in een tweede of derde set speelden maar je hoort me niet klagen) en Wang Dang Doodle in de tweede set. Ook Greatest Story Ever Told is normaal gezien niet zo mijn ding, maar hier gaat het allemaal mooi in elkaar over. Sowieso een aantal nummers die in de afgelopen Shakedown Streams nog niet veel tevoorschijn zijn gekomen zoals Black Peter, Throwing Stones en Jack-A-Roe. Knockin’ on Heaven’s Door hebben we al wel vaker gehoord de afgelopen weken als een encore maar er is gewoon iets aan die backing vocals van Brent Mydland dat me altijd enorm weet te bekoren, zeker als het dan nog eens wordt voorafgegaan door Turn on Your Lovelight. Dat moet toch één van mijn favoriete Dead-nummers zijn, al blijf ik de zang van Pigpen prefereren.

Wat ook opvallend is aan deze setlist: er is zowaar geen ruimte voor een Mydland nummer! Normaal gezien zit er in deze periode toch altijd wel één of twee nummers van zijn hand in het concert, maar ik vermoed dat er hier iets van een miscommunicatie tussen de bandleden is geweest. Tijdens Let It Grow klopt Mydland namelijk zijn microfoon nogal kwaad weg.. Achteraf gezien misschien wel te begrijpen doordat Bob Weir de setlist wel erg hard naar hem toe trekt met maar weinig ruimte voor Jerry Garcia. In set 1 zingt Weir 5 nummers ten opzichte van 3 voor Jerry en in set 2 is de verhouding zelfs 6 voor Weir en 3 voor Garcia. We krijgen ook nog wel Just Like Tom Thumb's Blues door Phil Lesh voorgeschoteld, al zie ik hem toch liever een Box of Rain zingen, maar al bij al is de verhouding qua nummers in andere concerten al beter geweest. Korte Space/Drums trouwens naar mijn gevoel maar ik vond die kleine drumsolo als opener bij Samson & Delilah wel erg fijn en eigenlijk is heel set 2 bijna één grote jam met Eyes of the World >Estimated Prophet > Terrapin Station die dan nog eens overgaan in Space en Drums.

Beetje meer van hetzelfde als 2 dagen later in het Carter-Finley Stadium dus. Zoals altijd is het weer degelijk gespeeld maar de echte uitschieters ontbreken een beetje. Wel nog niet vaak gezien dat Garcia al vanaf het begin van de show met een dikke smile op zijn gezicht rondloopt, een verschil met Mydland die er een beetje gefrustreerd bij lijkt rond te lopen. Verder valt vooral toch ook die fluwelen short van Lesh (opnieuw) op. Grappig ook dat hij die tijdens de setbreak dan ook even omwisselt voor oldschool sweatpants.


avatar van metalfist
1972/08/25 Berkeley Community Theatre, Berkeley, CA, USA

Datum: 25/08/1972
Venue: Berkeley Community Theatre
Uitgebracht? Dave’s Picks Volume 24

Setlist:
Cold Rain and Snow
Black-Throated Wind
He's Gone
Beat It On Down the Line
Loser
El Paso
Black Peter
Jack Straw
Friend of the Devil
Promised Land
Bird Song
Playing in the Band
Bertha
Truckin'
The Other One
Stella Blue
One More Saturday Night
Sugar Magnolia

Als je een Deadhead hoort praten over een concert in de zomer van 1972, dan is de kans groot dat ze het over het Sunshine Daydream concert hebben. De show van 27 augustus 1972 werd namelijk gefilmd en werd tot 2013 (toen de beelden werden getoond naar aanleiding van Meet Up At the Movies van dat jaar) als de heilige graal beschouwd. De show werd dat jaar ook uitgebracht op CD en DVD maar juist door die mythische status bleven de andere shows rond deze periode een beetje onderbelicht. Een “euvel” dat werd opgelost in 2017 dankzij Dave’s Picks Volume 24.

Want van het concert dat 2 dagen eerder werd gegeven in Berkeley werd lang gedacht dat de laatste 3 nummers verloren waren gegaan en de audience recordings die je kunt terugvinden eindigde dus bij The Other One. Het is in ieder geval een goede zaak dat we nu het volledige concert kunnen horen. De Dead spelen namelijk op thuisterrein en zetten gewoon een heerlijke show neer. Cold Rain and Snow is een goede kandidaat om mijn favoriete opener van een concert te worden, maar je hoort gewoon een band die erg veel plezier heeft. Uiteraard weer wat equipment problemen maar waar dat bij elke andere band vervelend zou zijn, vind ik het hier wel leuk om te horen hoe ze het aanpakken. Weir die ligt te sakkeren op het feit dat het weer kapot is, diezelfde Weir die opeens begint over een hollering contest in Kentucky waarop Garcia eventjes vermeldt dat ze wel in Berkeley zijn aan het spelen enzovoort. Er wordt ook flink wat geteased, want tussen He’s Gone (dat nog niet de epische proporties aanneemt die het later wel zou krijgen) en Beat It On Down the Line hoor je flarden van Stars and Stripes Forever en vooraleer ze El Paso starten hoor je Weir Frozen Logger zingen.

Sowieso ook veel nummers die nog wat hun weg in het oeuvre van de Dead moesten vinden (Black Throated Wind, Playing in the Band en One More Saturday Night staan op Ace, het soloalbum van Weir, terwijl Bird Song en Loser dan weer op Garcia, het soloalbum van… Garcia, staan en beide albums kwamen pas uit in 1972) maar het lijkt alsof ze de nummers al jaren spelen. 1972 is bovendien een jaar zonder Mickey Hart, maar dat betekent niet dat er niet duchtig gejamd wordt. De tweede set start met Truckin’ en gaat door in een uitgesponnen The Other One om er uiteindelijk zo’n drie kwartier later terug uit te komen met een ingetogen versie van Stella Blue. Daarna volgt nog een One More Saturday Night en Sugar Magnolia en dan ben ik des te blijer dat je dit anno 2020 kunt horen zoals het indertijd is gespeeld. Redelijk korte tweede set dus maar die solo van Lesh tijdens Truckin’ is om van te smullen. Tof ook om te horen hoeveel meer beide Godchaux (Keith en Donna) geïntegreerd zijn. Bij het concert in de Beat Club op 21 april was Donna maar sporadisch aanwezig, maar hier trekt ze al volop haar keel open. Iets wat niet iedereen even tof vind, maar die kreten bij Playing in the Band.. Ik vind het wel iets hebben.

Pigpen was ondertussen al een maand of 2 gestopt, hij zou pas overlijden in 1973, maar Keith doet hier al erg veel goeds. Ik ben de laatste maanden meer een Mydland-fan geworden maar eigenlijk kun je ze niet vergelijken. Ze hebben allebei zo’n heerlijke sound. Gewoon een erg fijne show dus. Een jam die uitgesponnen doch behapbaar is en een heerlijke eerste set met flink wat persoonlijke favorietjes (Loser!) maken dit een onterecht “vergeten” show. Binnenkort Sunshine Daydream nog eens opleggen.

avatar van metalfist
De lijst (met in het cursief de meest recent geposte show):
1991/06/14 Robert F. Kennedy Memorial Stadium, Washington, DC, USA
1991/06/17 Giants Stadium, East Rutherford, NJ, USA
1978/12/31 Winterland Arena, San Francisco, CA, USA
1989/07/07 John F. Kennedy Stadium, Washington DC, USA
1972/08/25 Berkeley Community Theatre, Berkeley, CA, USA
1989/07/02 Sullivan Stadium, Foxboro, MA, USA
1972/04/21 Beat Club, Bremen, Germany
1990/07/08 Three Rivers Stadium, Pittsburgh, PA, USA
1990/07/10 Carter-Finley Stadium, Raleigh, NC, USA
1987/10/02 Shoreline Amphitheatre, Mountain View, CA, USA
1989/07/04 Rich Stadium, Orchard Park, NY, USA
1993/06/11 Buckeye Lake Music Center, Thornville, OH, USA
1991/05/11 Shoreline Amphitheatre, Mountain View, CA, USA
1990/07/16 Rich Stadium, Orchard Park, NY, USA

Chronologisch:
1972/04/21 Beat Club, Bremen, Germany
1972/08/25 Berkeley Community Theatre, Berkeley, CA, USA
1978/12/31 Winterland Arena, San Francisco, CA, USA
1987/10/02 Shoreline Amphitheatre, Mountain View, CA, USA
1989/07/02 Sullivan Stadium, Foxboro, MA, USA
1989/07/04 Rich Stadium, Orchard Park, NY, USA
1989/07/07 John F. Kennedy Stadium, Washington DC, USA
1990/07/08 Three Rivers Stadium, Pittsburgh, PA, USA
1990/07/10 Carter-Finley Stadium, Raleigh, NC, USA
1990/07/16 Rich Stadium, Orchard Park, NY, USA
1991/05/11 Shoreline Amphitheatre, Mountain View, CA, USA
1991/06/14 Robert F. Kennedy Memorial Stadium, Washington, DC, USA
1991/06/17 Giants Stadium, East Rutherford, NJ, USA
1993/06/11 Buckeye Lake Music Center, Thornville, OH, USA

avatar van metalfist
1989/09/29 Shoreline Amphitheatre, Mountain View, CA, USA

Datum: 29/09/1989
Venue: Shoreline Amphitheatre
Uitgebracht? Neen

Setlist:
Good Times
Feel Like a Stranger
Franklin's Tower
Wang Dang Doodle
Jack-A-Roe
Stuck Inside of Mobile With the Memphis Blues Again
We Can Run
Bird Song
Promised Land
China Cat Sunflower
I Know You Rider
Blow Away
Playing in the Band
Terrapin Station
Drums
Space
I Need a Miracle
Death Don't Have No Mercy
Sugar Magnolia
Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)

Opnieuw een Shoreline show (de derde als ik me niet vergis die de laatste weken/maanden is gepasseerd) maar deze keer eentje uit 1989. De Grateful Dead waren opnieuw geboekt voor 3 shows achter elkaar en dit was de eerste van die run. Shoreline is niet één van mijn favoriete venues waar de groep al heeft gespeeld maar zoals ik al vaker heb gezegd: geen enkele Grateful Dead show is dezelfde en je weet nooit goed wat je kan verwachten. Dat blijkt ook bij deze late september show waar toch op zijn minst 1 grote verrassing in te vinden is.

Het was namelijk de eerste keer in 19 (!) jaar dat ze Death Don't Have No Mercy hebben gespeeld en mijn god, wat een geweldige versie is dit geworden. Ik blijf een grote fan van de stem van Brent Mydland maar ik had ook nooit verwacht dat hij een couplet voor zijn rekening ging nemen. Sowieso één van mijn favoriete nummers en ik denk dat dit wel eens mijn favoriete uitvoering zou kunnen zijn. Naast deze erg aangename verrassing is er ook nog genoeg anders te beleven in deze show. De opener Good Times > Feel Like a Stranger zet meteen al de toon, Mydland levert een heerlijke solo af bij Franklin’s Tower (beetje verrast dat ze geen Slipknot en Help on the Way hebben gespeeld maar bon, die ruil ik graag in voor Death Don’t Have No Mercy) en die overgang van China Cat Sunflower naar I Know You Rider is ook gewoon erg tof. Verder weliswaar een aantal nummers waar ik perfect zonder mee had kunnen leven (Wang Dang Doodle doet het voor mij toch niet) maar ik klaag niet.

Je krijgt ook een dubbele dosis Mydland voorgeschoteld met We Can Run en Blow Away, al is het wel jammer dat die laatste een wat abrupt einde krijgt. Het was heerlijk aan het opbouwen en Mydland die opeens “Hold it” roept waarna alles stilvalt en we wat tuning krijgen vooraleer Playing in the Band inkickt.. Het voelde wat als een anti-climax aan. Het is echter wel een band in topvorm. Jerry Garcia heeft zijn Wolf gitaar terug bovengehaald (te herkennen aan een afbeelding van… een wolf en ergens eind jaren ’80 terug uit pensioen gehaald om te dienen voor wat MIDI synthesizer experimenten) en soleert er lekker op los. Hij is ook gewoon heel goed bij stem en dat geeft toch net dat beetje extra aan songs als Terrapin Station. Hij lijkt ook gewoon erg ontspannen en lacht van de eerste seconde tot de laatste naar iedereen, al kan dat misschien ook wel wat liggen aan het feit dat je hem regelmatig een joint ziet opsteken. Ook wel een show met flink wat technische problemen ook (die tuning dus tussen Blow Away en Playing in the Band maar ook tijdens Terrapin Station breekt de gitaarband van de bas van Phil Lesh waardoor er dus eventjes geïmproviseerd moest worden, niet echt een probleem voor de Dead) maar ze lieten het niet aan hun hart komen.

Veel van de shows zijn te vinden als audio op Archive maar het is ook zoveel leuker om de beelden erbij te zien dus ga dat zeker checken op Youtube! Die knipoogjes tussen Jerry en Brent zijn goud waard en geven je gewoon een enorm goed gevoel. Zo zie je maar weer dat elke show iets anders kan geven, zo kan je opeens een nummer horen dat ze in bijna 20 jaar niet meer gespeeld hebben.. Hopelijk blijven Dave Lemieux en zijn kompanen bij Rhino dit toch nog eventjes volhouden, misschien niet elke week maar het zou zonde zijn als dit stopt.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:58 uur

geplaatst: vandaag om 03:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.