Ja, die ene (Art Angels) staat ook bij mijn 4. Misschien dat jouw lijst betere tips bevat, want Let's Eat Grandma is ook erg goed.

Currents, I'm All Ears en Magdalene halen bvb. de lijst niet. El Mal Querer, Antisocialites, Melody's Echo Chamber. Leef ik nu echt op een andere planeet.

Gretz heeft niet helemaal mijn smaak, maar ik ga wel akkoord met hem dat die albums die hij benoemt wat hoger mogen.

Goed, ieder zijn mening, maar ik vind het een heel "eenzijdige" lijst, en niet zo divers (maar daarin verschilt MuMe niet met de hele BE/NL muziekcultuur)

Dit albumspel vertoont door de jaren heen wel golfbewegingen. M.a.w.: bepaalde genres/artiesten doen het de ene editie relatief slecht, om daarna weer de weg naar boven te vinden. Enkele hoge posities in een paar extra lijsten kunnen al een wereld van verschil maken, gezien er maar ca. 70 lijsten totaal zijn.

Voor 2021 valt me op dat hiphop, progrock en anderstalig(e)(Ichiko)/progressieve (Joanna) folk relatief goed scoren t.o.v. eerdere jaren. De conventionele indiepop krijgt juist klappen, zowel bij de mannen als vrouwen. En het aanzienlijke minderheidsaandeel van vrouwelijke muzikanten bij de bovenste 50 albums is helaas een trend die we in elke decenniumlijst wel terugzien

Alvvays en Melodys Echo Chanmber vind ik wel erg goed maar haalden geen top 30. Die zat ook zomaar vol. Top 50 misschien, top 100 zeker bij mij.

Bij de jaren '60 en jaren '70 kan je dat wel verwachten, maar vandaag de dag is dat eigenlijk onbegrijpelijk. Ik heb gewoon het idee dat mensen bewust geen nieuwe muziek uitzoeken (of met vooroordelen de muziek beluisteren) of vrouwen laten voor wat het is [daarom niet iedereen, maar als de totaallijst dit als resultaat geeft, wel duidelijk een significant percentage]

hiphop, geef ik toe moet ik misschien meer naar luisteren. Progrock... tja ik associeer de 2010's echt niet met progrock, en het is één van de meest overschatte genres ooit. Prog folk tja. Ik weet het niet. Het is vervelend dat Joanna Newsom niet op Spotify staat, maar ik kan er niet te lang naar luisteren op YT, als ik ze daar specifiek naar luister.

Die bril van jullie is wel heel erg gekleurd hoor jongens.

Hip-hop scoort hier juist absurd laag. Los van de classics van Kendrick en Kanye is het genre vrijwel kansloos tegenover de reguliere indie pop en rock, terwijl het het meest toonaangevende genre van de 10s was. Danny Brown is deze editie dan nog de positieve verrassing, maar die zie ik zo weer wegzakken als enkele mensen volgende keer geen lijstje inleveren. Verder ontbreken vrijwel alle grote namen in de top 50.

En dan is Ichiko's 0 de enige anderstalige plaat in de top 50, aangevuld met 1 Spaanstalige plaat in de 2e helft van de lijst. Als je ergens over wil klagen is het eerder het gebrek aan diversiteit die kant op, dan het succes van anderstalige muziek hier op de site.

Ook staan er welgeteld 0 jazz platen in de hele lijst.

Ik zeg niet dat je ongelijk hebt.

Hip hop luister ik te weinig van. Maar Kendrick Lamar en Kanye West vervullen wel drie top 10 plekjes. Dus op zich zijn ze op dat vlak wel vertegenwoordigd. Lagerop minder misschien ok.

Qua anderstalige muziek heb ik 5 albums: Lido Pimienta (Spaans uit Colombia), Rosalia (Spaans wederom), My Dead Girlfriend (Japans), Melody's Echo Chamber en La Femme (allebei deels Frans), Empress Of - Systems (deels Spaans), Yukari (deels Koreaans), Kedr Livanskiy (Russischs), Yuragi (deels Japans). Had ik de lijst nu kunnen opmaken had ik de EP van Aya Gloomy (Japans) erin gestoken in de plaats voor waarschijnlijk A Deeper Understanding van The War on Drugs, en dat is wederom Japans.

In 2020 zijn drie albums die ik heel graag hoor ook anderstalig (Aseul, Koreaans, een ander van Lido Pimienta Spaans uit Colombia, en Buscabulla ook Spaans uit Puerto Rico). Maar dat telt dus niet. Zoveel albums uit 2020 heb ik nochtans nog niet beluisterd.

Verder is yeule met twee album productieland Singapore en heeft ze zelf de Singaporese nationaliteit, Kelsey Lu is Afro-Amerikaans, Empress Of is een Latina, FKA twigs heeft ook Caraibische roots.

Jazz ken ik niets van, dat geef ik toe. Als je wilt, mag je een paar aanraders posten. Een paar jazzplaten om mee te starten. Idem voor hip hop en metal.

En toegegeven, mijn anderstalige albums zijn (bijna) allemaal vrouwen. En mijn meeste albums uit de top 30 zijn door vrouwen of met vrouwelijke lead singers. Van mannen is er ook wel goede anderstalige muziek, maar bvb. het album van Molchat Doma (waarvan ik enkele nummers al beluisterd en erg goed vond) is ook anderstalig.

Tja, je kunt veel zeggen van deze lijst, maar dat ze niet divers zou zijn doe ik af als quatsch. Sorry, maar een ander woord heb ik er niet voor.

Alle respect voor het organiseren van dit, maar divers vind ik het (vrij duidelijk) niet.

Waarschijnlijk omdat jij alles wat je niet leuk vindt (en dat is nogal wat als ik je zo hoor) op één hoop gooit.

Noem mij één lijst waar een album van een artiest als Marillion naast een album van een artiest als Ichiko Aoba staat. Joanna Newsom staat naast Grimes. Tool staat naast The Roots. Spinvis staat naast Lana del Rey. Kanye staat naast PJ Harvey.

Je zou hooguit kunnen aanvoeren dat het een westerse lijst is. Maar dat vind ik zo'n brede paraplu en zo'n merkwaardige kritiek op een westerse muzieksite dat ik daar echt niets mee kan.

Tip: zoek het niet in de eindlijst, maar ga individuele lijstjes uitpluizen.

Ja, mijn lijstje bijvoorbeeld.

Teunnis jordidj1 Ja, dat lijkt mij inderdaad een stuk interessanter. Ik heb ondertussen ook wel wat iets van de eindlijst beluisterd.

Van de top 10 lijst heb ik ondertussen de Kendrick Lamar albums beluisterd, dus ik sta op 8 vd 10 beluisterd. Enkel David Bowie en PJ Harvey heb ik nog niet beluisterd. Van David Bowie wil ik eerst wat van zijn origineel werk beluisteren vooraleer ik aan het Blackstaralbum begin, maar dat kan nog een tijd duren, want zoveel zin heb ik daar niet in.

Verder uit de top 50 op dit moment in totaal 21 albums beluisterd (waarvan 8 in de top 10). 5 sinds de deadline, en daarnaast ook een heleboel herbeluisteringen. Er zijn enkele albums die ik graag nog eens wil beluisteren, maar bij de meeste anderen heb ik eigenlijk nauwelijks interesse om die te beluisteren.

29 albums vd top 100 beluisterd. Opnieuw, er zijn wel een paar albums die ik nog wil beluisteren, maar er staat meer in de lijst dat me totaal niet interesseert. In totaal heb ik nu 177 albums uit de 2010s beluisterd. Uit mijn eigen eindlijst haalden 4 albums de top 100. Ondertussen in tussentijd wel wat meer beluisterd, en mogelijk stijgt dat aantal lichtjes de volgende keer, maar uiteindelijk zal ik ook meer beluisteren tegen 2 jaar, en de één zijn brood is de ander zijn dood, want van die 4 zouden ze het niet alle vier halen mocht ik nu een lijst insturen, gezien The War on Drugs al bijna helemaal onderaan stond.

Iets uit de lijsten halen zal moeilijk zijn, maar misschien probeer ik het wel eens. Maar ik denk dat via mijn huidige manieren het best zal werken.

TornadoEF5 je zou ook kunnen proberen je wat minder aan te trekken van wat in de eindlijst staat. Waarom zou je het jezelf aandoen de hele Bowie te luisteren als je eigenlijk al weet dat je er weinig aan zult vinden, tenminste dat haal ik uit de 'weinig zin aan' opmerking.
Ik ga ook zeker geen Kendrick Lamar of Arcade Fire of zo luisteren alleen omdat ze hier hoog staan en ik een vinkje te kunnen zetten van 'geluisterd''. Ik weet zo ook wel dat ik het helemaal niks vind en er is zoveel goede muziek die ik al te weinig draai dat ik geen tijd ga steken in dingen die ik niet interessant vind.
Dat er dan maar een paar van mij lijst in de eindlijst staan, tja, dat ben ik wel gewend; ik haal het plezier vooral uit het maken van m'n eigen lijst en bekijken van andere lijstjes.

Ik weet wat je bedoelt, maar als ik dat doe zal ik uit de top 1000 albums van volgend jaar misschien 50 beluisterd hebben. Ik denk ook wel dat je jezelf moet uitdagen om nieuwe dingen uit te proberen en nieuwe genres een kans te geven, want als je iets nooit beluistert, is de kans ook erg klein dat je het goed zal vinden natuurlijk. Daarnaast heb je dan ook van die mensen - die zelfs al zou ik 1000 albums beluisterd hebben - nog steeds zullen zeggen dat ik niets van muziek ken omdat ik album x nooit beluisterd heb of niet in mijn lijst heb staan.

Ik probeer (met mate) zo nu en dan iets te beluisteren dat niet volledig in mijn straatje ligt. Soms zit daar wel eens een verandering tussen. Nu is dat de laatste twee weken iets meer door dat ik mijn lijstje wil opstellen van de MuMe top 40, en dus heel wat heb herbeluisterd en hier en daar - soms met succes - iets nieuws heb geluisterd. De MuMeladder doe ik omwille van dezelfde reden aan mee, deels om de muziek die ik graag hoor te promoten, en deels om de muziek te beluisteren die ik nog niet ken die anderen goed vinden, opnieuw soms met succes, soms ook niet.

Andere muziek beluisteren dan dat je gewend hebt, zorgt ervoor dat je beter een idee hebt qua referentiemateriaal, qua wat de standaard moet zijn, en dat kan meenemen ook. Een bredere kijk op vlak van muziek kan nooit geen kwaad.

Nu is het wel zo dat qua 2010s de consensus wellicht het kleinst is, in wat een goed album kan genoemd worden, en dat is ook te zien aan de lijstjes die ingediend zijn. De 2010s is misschien het decennium waarbij hip hop mainstream geworden is, en volledig doorbreekt ook bij critici, waar vroeger neergekeken werd op het genre. Ten tweede is het het decennium bij uitstek qua specialisatie en niches, deels door de opkomst van streamingplatforms en de verdere ontwikkeling van het internet, waardoor weinig mensen nog dezelfde muziek beluisteren, alsook dat de macht van de labels beperkt geworden is, muziek in het algemeen toegankelijker dan ooit is qua het kunnen beluisteren en minder afhankelijk bent op vlak van "reclame", en ook dat de technologie zo ver staat dat bijna iedereen met een beetje talent, dedicatie en wilskracht wel muziek kan maken.

Vandaar dat ondanks dat 41% van de albums die ik beluister (en wellicht qua meer qua aantal "listens" en singles waar ik niet op kan raten), de 2010s niet het sterkst zullen scoren in het eindspel, omdat mijn favorieten niet in het eindspel raken. Die eer zal weggelegd zijn voor de nineties.

EDIT: En om terug te komen op Blackstar. Dat zal sowieso nog niet voor direct zijn. Veel te veel beluisteren nog in tussentijd. Misschien ooit, maar enkel en alleen als Bowie bij mij volledig valt, dus dat ik zijn muziek kan waarderen zoals iedereen anders. Zolang dat niet gebeurt, zal Blackstar beluisteren ook niet gebeuren, want dat heeft zoals je zegt, geen enkele zin, omdat het een soort van "ode-album" is. Dan denk ik dat Low beluisteren wat meer zin heeft (of nog eens Ziggy Stardust).

Hoewel ik er zo 1, 2, 3 niet een kan noemen zullen er genoeg mensen zijn die Blackstar wel leuk vinden en de 70s-albums die jij noemt helemaal niet. Het zijn ook vrij verschillende albums, wat ook weer de reden is dat Bowie zo op handen gedragen wordt door velen.

Blackstar is onmiskenbaar ook binnen zijn oeuvre een vrij vreemde eend in de bijt en ik zou het niet alleen zien als een ode-album (c.q. alleen voor de fans).

Bowie krijgt zeker nog wel kansen, ik vermoed ook wel dat het albums zijn die moeten groeien en met zijn tijd geef ik het zeker wel een go. Maar zo zijn er heel veel albums en artiesten die ik nog eens moet en wil beluisteren, om te begrijpen wat anderen er goed aan vinden, en om zelf de kans en de tijd te geven voor een artiest of album om te groeien, maar dat gaat niet altijd in één, twee, drie. Dat is ook normaal. Dat moet je ook niet forceren.