Weet niet helemaal of dit het juiste subforum is, maar soit, daar gaan de moderators maar over.

Ik heb teveel aan muziek voor in mijn krappe woning. Teveel CDs. Teveel cassette's. En zelfs ook wat LP's, alhoewel ik er daar eigenlijk weer niet zo veel van heb. Zit er al jaren tegenaan te hikken om een grote schoonmaakactie uit te voeren, en wat is er beter om dit samen met jullie te delen? Wat is goed en wil ik eigenlijk nog wel houden, wat is okay en wat kan er absoluut weg?

Luister ik eigenlijk nog wel naar dat obscure album dat ik in 2009 heb gekocht? Hoe zit het met die noiseCDRs die ik ooit uit *insert vaag kutland* hebt gehaald, kan dat nog wel? Is het echt nodig om die albums te behouden die je eigenlijk nooit opzet en waarom moeten al die cd's per se in zicht staan?

Kijk, vroeger was muziek een groot deel van mijn leven, en nu gewoon een stuk minder. Volwassen worden heet dat, maar ik moet ook zeggen dat muziek niet per se antwoorden geeft, terwijl ik er vroeger naar op zoek was....

Anyway, kijk maar of je het leuk vindt om het te volgen. Geen idee of ik het lang vol ga houden, maar we gaan het zien.

exsxesven Glitch madmadder

Ik volg (en ben ook wel benieuwd naar waarom je je dalende interesse in muziek toeschrijft aan volwassen worden).

Misschien helpt When I grow up I wanna be ..... en als je dat snel doet, zijn er nog wel wat free slots in Den Haag waar je zo in kunt schuiven

Questions of a thousand dreams

Veelbelovend dit topic.

Ja ik heb ook geen idee, had gehoopt dat het een leuk topic zou worden maar blijkbaar zijn er users die de behoefte hebben om zuur te doen.

Ach nee, ze maken een grapje. Hopelijk laat je je er niet door uit het veld slaan. Mijn vraag was trouwens serieus bedoeld, ik ben oprecht nieuwsgierig.

Thanks Frankie

Alle voorgaande berichten gemist, maar ik volg met veel interesse

https://i.ibb.co/qdpwbn7/01-A-De-ontluisterende-realisatie.png

Deel één
De ontluisterende realisatie

Neuzen, zoeken, vinden, kopen. Wij muziekliefhebbers hebben veel plezier in onze zoektocht naar nieuwe muziek. Je zou het bijna een passie kunnen noemen. Het allerliefst stappen we die nieuwe verse platenzaak binnen, eentje waar we nog nooit binnen zijn geweest, met de hoop op mooie pareltjes, bekende klassiekers die tot nu toe nog in de collectie ontbraken en, als we echt geluk hebben, een nieuwe ontdekking ons weer te charmeren tijdens de eerste luistersessie.

Niet meteen goud, maar tijdens de eerste luisterbeurt begint het al hevig te kriebelen. Je staat met 5 albums in je handen, wetende dat je de vorige bestelling van Discogs nog niet eens binnen is, maar die je ne sais quoi van het nieuwe album weet je in te pakken, en nee zeggen is geen optie meer. Ja, ja ik wil! En zo geschiedde, was ik weer een aantal albums rijker.

De muziekliefhebber, een anachronisme anno 2023. Waar het merendeel van de Nederlanders maar al te blij is met de gemakken van streaming audio, en zich liever bezighoudt met de ontdekkingen van de Spotify-playlist, krijgen wij liefhebbers warme gevoelens bij het aanzicht van het ouderwetse snuisterijen. De vinylplaat is onze trots, de cassette een aflaat van god, en met de cd zijn we ook best okay, altijd nog liever dan die Spotify play.

Muziekliefhebber. Verzamelaar. Veelvraat. Hoarder. Hechtingsstoornis, bindingsangst, emotionele collectioneur, flagrante discofiel. Welke DSM-term mij dan ook mag omschrijven, een nuchtere blik zegt dat het geen kwaad kan om de bezem door de collectie te halen. Als je een aantal albums al jaren niet gehoord hebt, waar ligt de grens dan tussen liefhebberij en veelzucht?

Dit klinkt allemaal heel poëtisch, maar realiteit is dat ik gewoon moet opruimen volgens mijn coach.


Vriendelijke groet, Wouter,
Anti-minimalist in hart en nieren
(alhoewel Mari Kondo altijd welkom is ).

Usb stick.

Ik heb gek genoeg sinds ik mediteer eigenlijk geen last meer van verzamelwoede of van te ver doorschietende obsessies. Bovendien kan ik veel beter accepteren dat mijn interesses alle kanten uitschieten en dat ik nou eenmaal niet alles tegelijkertijd met even veel toewijding kan doen. Was absoluut niet mijn doel toen ik begon met mediteren maar het is wel een grappig bijproduct. Ik ben nu al een tijdje volmaakt tevreden met mijn muziekcollectie (en de andere zaken die ik bezit). Heb mezelf laatst wel een kadootje gegeven met de nieuwe Liturgy en ik heb ook zin om de nieuwe Slowdive te kopen, maar mijn wishlist is voor de rest eigenlijk leeg. Weirde shit die zenmeditatie.

Leuk om je proces te lezen Wouter.

Big up voor meditatie, goede shit

Waar ik vooral benieuwd naar ben: in je berichten kom je over als een grote muziekliefhebber en hartstochtelijk verzamelaar, dus wat is precies de reden dat je er de bezem door wilt halen, behalve ruimtegebrek?

Hier kom ik later op terug!

Ik zou dit topic eerder willen onderbrengen in de rubriek 'Algemeen', want het lijkt me niet dat het zich ontwikkelt tot een lijstjestopic. Ik zie het nu pas voor het eerst en kan me tot op zekere hoogte wel vereenzelvigen met de gemoedstoestand van de topicstarter. Die hier overigens nog maar net (juli 2023) is gearriveerd, zie ik.

Ik heb geen idee hoe oud je bent, maar ik kan me tot op zekere hoogte verplaatsen in je situatie. Zelf ben ik net 60 geworden, woon in een ruim huis en heb daar een eigen muziek- annex luisterkamer en een deel van de zolder ingeruimd voor de opslag van enkele duizenden CD's, LP's en singles - het resultaat van bijna vijftig jaar verzamelwoede.
Niet dat ik in het verleden nooit iets heb weggedaan - integendeel zelfs: een flink deel van mijn miskopen en albums die ik niet interessant meer vond, heeft zijn weg naar een andere eigenaar gevonden, met name via Marktplaats. Naar de kringloop heb ik zelden iets hoeven weg te brengen.

Ik houd nog steeds evenveel van muziek als in mijn jongere jaren. De passie is niet verminderd, al merk ik wel dat mijn interesse vooral teruggaat tot popmuziek uit de vorige eeuw, plus recenter werk van bands en artiesten die toen al actief waren. Voordeel van het huidige tijdsgewricht met streaming is dat je zelden meer een miskoop doet, waardoor er verhoudingsgewijs weinig uit de collectie verdwijnt.

Ruimteproblemen had ik al langer. Ik heb lange tijd geprobeerd om mijn verzamelingen op te slaan binnen de muren van mijn - toch al ruime - luisterkamer, maar dat streven bleek een paar jaar geleden onhoudbaar. Een deel staat nu dus op zolder, al vind ik het ook wel leuk om af en toe eens wat naar beneden te halen en om te ruilen. Uit het oog betekent dus niet helemaal uit het hart.

Maar mijn collectie blijft natuurlijk enorm. Waarschijnlijk is het de realisatie dat ik onlangs 60 geworden ben die mij heeft doen nadenken over mijn aankoopgedrag. Ik koop veel minder dan voorheen, en vaak nog slechts koopjes, want met name LP's zijn ontzettend duur geworden (nieuwe CD's trouwens ook, maar ik koop voornamelijk tweedehands). Objectief bezien zou het tijd kunnen worden voor een opschoning, al was het maar omdat ik mijn nazaten niet wil opzadelen met het opruimen van deze collectie. Misschien is dat laatste nog ver weg, maar misschien ook niet. Mijn gevoel zegt me echter dat ik aan opruimen nog lang niet toe ben, omdat ik nog vrijwel dagelijks van mijn verzameling geniet.

Enfin, ik ben wel benieuwd hoe jij dit wil aanpakken, en welke gemoedstoestanden dat bij je teweegbrengt. Ik ga dit topic dus met interesse volgen.

Nee, ik ben een oudgediende! Maar na een break van een aantal jaar ben ik weer terug.



Gefeliciteerd! Maar jezus, 30 alweer. De helft dus!



Leuk dat je interesse hebt Updates gaan niet superhard, maar zal proberen elke week iets te plaatsen.



Af en toe jezelf moet je jezelf ook wat gunnen!

Ik haak ook nog even inhoudelijk in/aan. Heb eerder links en rechts op MuMe al wat geschreven over mijn collectie door de jaren heen, maar geen idee waar.

Mijn idee van (oprechte, authentieke, diepe) muziekbeleving was altijd gekoppeld aan fysieke items en verzamelwoede. Dat heb ik ongetwijfeld van huis uit meegekregen, want mijn vader had een grote collectie CD's (en daarvoor vinyl, maar dat had hij toen de CD werd geïntroduceerd allemaal de deur uit gedaan, tot zijn grote spijt natuurlijk jaren later) en bracht uren door in zijn luisterstoel met zijn koptelefoon en zijn stapels muziek. (We hebben overigens niks gemeen qua smaak.) Toen mijn interesse in muziek begon toen ik een jaar of 10, 11 was begon ik dan zelf ook met veel plezier in platenzaken de bakjes door te spitten en mijn eigen collectie aan te leggen. (Mijn reis door alle verschillende genres en stijlen heb ik ooit uitgebreid gedocumenteerd in het Zomergasten-topic.)

Hoewel ik toen één keer wat dingen van de hand gedaan heb (eveneens met spijt: toen ik eenmaal dik into punk en metal was verkocht ik mijn gabber-CD's bij de Plaatboef) is mijn collectie vanaf toen ik een jaar of 16 was gaan groeien. Ik hield dat uiteraard ook allemaal bij op websites (voornamelijk Discogs) en eigen Excel-bestandjes. Zeker toen ik zelf begon met muziek (nou ja, herrie) maken en dat uitbrengen begon de influx van fysieke items sterk toe te nemen. Doorheen mijn 20's kocht en ruilde ik heel wat CD's, tapes en af en toe vinyl en bezette mijn verzameling eerst een flinke hoek van de huiskamer en later een aantal boekenkasten op zolder. Het was voor mij toen absoluut ondenkbaar dat ik deze verzameling los zou kunnen koppelen van de muziekbeleving: dat ging hand in hand, het feit dat er kasten vol stonden was op de één of andere manier bewijs van toewijding.

Toen dan ook de mogelijkheid ging bestaan dat je digitaal albums kon aanschaffen (via iTunes) en later je zelfs kon abonneren op streamingdiensten waarbij je helemaal niets meer bezat (en enkel toegang verkreeg) was het voor mij in eerste instantie ondenkbaar dat ik daaraan mee zou gaan doen. Iets digitaal hebben voelde toch helemaal niet als iets hebben? Side-note: ik maak dus natuurlijk al sinds 2003 'experimentele' muziek (haha) en het is door de jaren voor mij altijd een medium geweest waarin ik mezelf uitdaagde. Dat is zeker zo geweest op muzikaal vlak, maar tegelijkertijd is het voor mij ook altijd een manier geweest om mezelf te confronteren met mijn eigen ongemakken. Zo was het voor mij dus best wel een ding om mijn eerste puur digitale release uit te brengen (tot dan was het altijd tape of CD-r).

Misschien dat deze ventures in mijn eigen muzikale creatieve proces bijdroegen, maar mijn perceptie van de rol en de noodzaak van de fysieke collectie in muziekbeleving ging zeker veranderen. Zo ben ik een paar jaar geleden dus voor het eerst sinds ik 15 was en mijn Thunderdomes van de hand deed weer eens kritisch door mijn kasten heen gegaan en heb ik een hele stapel dingen van de hand gedaan. Had ik eerst een collectie van iets van 3000 items, daarmee slonk deze met honderden. Sowieso heb ik toen alles van de hand gedaan wat ik 'niet meer luisterde' (dat lag wel iets gecompliceerder, kom ik zo op terug) maar ook heel veel dingen die gewoon streambaar waren - dus waarom moest ik dat plastic ding nog hebben, toch? (Soms leverde dat wel weer problemen op: zo verkocht ik Arise Therefore van Palace want deze stond op Spotify, maar hij verdween pardoes weer en ik moest hem dus opnieuw aanschaffen.)

De enige dingen die ik dus hield waren de dingen die ik niet kon streamen én enkele dingen die voor mij bijzondere waarde hadden, zoals mijn verzamelingen van Dempagumi.inc, Girls' Generation en Ayumi Hamasaki. Daarmee bleven dan voornamelijk grotere artiesten over die niet op streamingdiensten te vinden waren (Joanna Newsom, John Zorn, Jim O'Rourke) én vooral heel veel harsh noise, grotendeels tapes en ook wat stapeltjes CDr'etjes. Waren die dan allemaal echt de moeite waard? Daar ben ik wel aan gaan twijfelen en zo ben ik uiteindelijk begonnen met de wat ondankbare maar broodnodige taak ál deze tapes en CDrs door te gaan spitten. Het was nogal wat, want ik had massa's aan uur- en anderhalf uurlange tapes verzameld met ruilen en het kopen van batches bij labels. Sommige van deze had ik bij aanschaf één keer geluisterd en stonden sindsdien al een decennium stof te verzamelen. Ik ben toen regelmatig (dit was peak covid) met mijn walkman en een stapeltje tapes op stap gegaan en ben er zo langzaam doorheen gaan werken. Daarmee heb ik mijn collectie uiteindelijk nog veel verder kunnen slinken.

Inmiddels bestaat mijn collectie uit nog wel een paar honderd items, maar ik houd deze nergens actief meer bij. In mijn huiskamer heb ik een paar dingen staan die voor mij heel bijzonder zijn: mijn verzamelingen Ayumi Hamasaki, Hijokaidan, Girls' Generation en Incapacitants, het beetje vinyl dat ik heb en een rijtje van de beste tapes die ik heb, een stuk of 40 totaal. De rest van wat ik nog over heb staat in plastic bakken in de kelder. Alle CD's daarvan heb ik vorige zomer gedigitaliseerd, dus ik kan deze in principe allemaal te allen tijde luisteren. Alleen de tapes die daar liggen zijn buiten luisterbereik. Mis ik die dan? Eh...

Deze hele ontwikkeling valt voor mij ook wel een beetje samen met mijn algehele aversie tegen te veel spullen hebben die door de jaren heen alleen maar groter geworden is. Het enige fysieke voorwerp dat ik nog veel koop is het boek - ik kan me momenteel nog niet voorstellen de switch naar een e-reader te maken (maar het verleden leert dat ik ook dacht ik voor muziek de switch niet kon maken). Daarbij nodigt de boekenkast mij persoonlijk ook (nog) meer uit tot lezen (al heb ik voor muziek dit probleem niet) en vervult het ook nog een beetje een sociale/culturele/educatieve/etc. functie (mijn oudste, die is nu 12, begint zo nu en dan de plankjes met interesse door te spitten).

Doet dit dan af aan mijn muziekbeleving? Vijftien jaar geleden had ik gedacht van wel, inmiddels weet ik beter. Zelf ben ik inmiddels al jaren bezig met allerlei projecten die alleen online bestaan (Bandcamp en Soundcloud natuurlijk, maar ik heb zelfs labeltjes die alleen publiceren op, respectievelijk, YouTube en Instagram). Daarnaast luister ik zelf nog nauwelijks muziek via fysieke media. Met de holy trinity aan streamingdiensten (Spotify, Bandcamp en Soundcloud) kan ik eigenlijk alles luisteren wat ik wil; voeg daaraan toe de gedigitaliseerde albums die op mijn telefoon staan en zo nu en dan iets via YouTube en daarmee dek ik dan alles wel af. Het fysieke medium is (daarmee) geen voorwaarde meer voor intense muziekbeleving.

Ik ben inmiddels 38 en nog steeds ontdek ik haast dagelijks nieuwe muziek die me nog net zo bij de kladden grijpt als toen ik 16 was en er iets voor aanschaffen is daarvoor ook allang niet meer nodig. Sowieso heb ik inmiddels een hoop favorieten die überhaupt niets fysieks uitbrengen. Soms kun je dan natuurlijk wel een digitaal exemplaar kopen via Bandcamp bijvoorbeeld en dat doe ik dan ook wel (en soms echt nog wel vanuit de urge om iets van die artiest te kunnen kopen, recent nog met Himera bijvoorbeeld), maar eigenlijk nog weinig en meestal eigenlijk vooral om de artiest een beetje te steunen (zo heb ik inmiddels ook twee keer gebruik gemaakt van de mogelijkheid een artiest te steunen zonder daar iets voor aan te schaffen; Paul Marmota en TECH GRL heb ik beiden een donatie gedaan omdat ik gewoon erg van hun oeuvre geniet). Heel soms koop ik nog wel fysieke items, maar dat is eigenlijk altijd spur-of-the-moment en meestal in een specifieke context (zoals laatst de Super Champon LP bij het concert van Otoboke Beaver).

En daar voorbij: de hele ontwikkeling weg van oude modellen in de industrie met alle implicaties van dien (zoals gatekeeping) richting relatieve democratisering (blijft natuurlijk relatief) van muziek vind ik persoonlijk fantastisch. Uiteraard zijn er allemaal haken en ogen en het kan ook makkelijk zijn je te verliezen in de algoritmes van bijvoorbeeld Spotify (maar erg bevredigend is dat toch niet) en vereist het nog steeds vooral veel ontdekkingsdrang en energie om nieuwe dingen te blijven vinden, maar voor mij is muziek er sinds ik 16 was en verslingerd raakte aan hardcore er alleen maar spannender op geworden.

Ik weet niet of ik hieronder nog een conclusie kwijt moet of wil en eigenlijk ook niets eens of ik alles gezegd heb dat ik wilde zeggen en of ik dat wat ik wilde zeggen goed heb uitgedrukt, dus ik laat het zo even, is genoeg voor nu denk ik.

/mini-edit: ter illustratie even mijn best-of-2023-lijstje ingedoken en van de 20 items daarop zijn er 12 in geen enkele vorm fysiek te krijgen.

Voor mij is het dat. Ik voel weinig binding met fysieke dragers (en spullen in het algemeen) en heb op dit moment de ruimte en de tijd niet om van een verzameling te genieten. Heb mijn gehele collectie weggedaan, uitgezonderd die paar tapes die ik heb. Daar heb ik wat meer moeite mee, en ik vermoed ook dat tapes het eerste zal zijn dat ik weer zou gaan kopen als de tijd daar ooit weer rijp voor is.

Ik vind overigens ook dat de algemene beschikbaarheid van fysieke muziek (gewoon online kopen via legio platformen) de magie van het vinden in een platenzaak wat weggenomen heeft.

Die laatste alinea is overigens ernstig leuk om te lezen. Ik ben er nu 31 en ik besef dat er maar weinig nieuwe muziek is die me bij de kladden kan grijpen. Maar dat ligt dan aan mijzelf: te veel blijven hangen in dezelfde genres en te weinig diepgaand luisteren naar te veel dingen tegelijk. Gelukkig word ik op z’n tijd nog genoeg verrast door leuke muziek. Het blijft een heel heel heel fijne hobby.

Leuk om te lezen exsxesven! Maar nee toch, niet de Thunderdomes (wat grappig genoeg weer helemaal hot is).

Ergens wel herkenbaar, de beste Grime is ook helemaal niet op fysieke media te krijgen (sterker nog, eigenlijk alleen te beluisteren via radio sets, vaak ook nog eens in lage kwaliteit opgenomen, maar wat een energie!), maar soms is dat ook wel jammer, mooie Slew Dem Crew plaat zou niet misstaan in de collectie.

Later nog een uitgebreidere reactie, maar nu eerst verder klussen aan m'n studio.

https://i.ibb.co/h7MN0Lm/02-Gustav-Heinrich-Ernst-Martin-Wilhelm-Furtw-ngler.png

Deel twee
Gustav Heinrich Ernst Martin Wilhelm Furtwängler

“Mr. Otten, I like the developments of our compact disk, but my wife demands Beethovens 9th symphony, conducted by Wilhelm Furtwängle, it’s her favourite, to be present on the new format, and I’m afraid 60 minutes won’t cut it” aldus Norio Ohga, destijds president van Sony, en werd er bepaald dat de totale speeltijd van de cd van 68 naar 74 minuten moest worden verlengd . [1]

Een heerlijke anekdote over de menselijkheid tijdens de ontwikkeling van een puur technologisch product, en tegelijkertijd laat het goed zien dat de compact disk totaal uitgedacht is, engineered tot in de perfectie, berekend tot de laatste decimaal achter de komma. Een uitvinding die zich nog lang liet doorklinken ver na de ontwikkeling van de cd, maar ook een waarbij de naïviteit van het analoge formaat verloren ging. Het is niet de eerste keer dat we digitaal gezien hebben, denk aan de dcc of dat-tapes, maar met de cd werd digitaal volwassen, en was er geen weg meer terug.

Jezus, wat loop ik eigenlijk te bazelen, ik open dit topic niet om de geschiedenis van de cd te bespreken, maar om mijn cd’s op te ruimen. Als ik iedere post zo uitgebreid begin komen we nooit klaar.

Even kort dan, ondanks de vooruitgang betreft praktische zaken, een cd leg je nou eenmaal sneller in de cd-speler dan een lp op de platenspeler, vind ik het formaat visueel best wel kut. Een hoes van 12 bij 12 centimeter, hadden ze dat niet wat leuker kunnen bedenken? Duidelijk is dat de cd is ontworpen door technici, en niet door grafici. Het hoeft echt niet zo groot als een cover van de LP, maar zelfs singeltjes zijn leuker qua formaat. Had er desnoods een 3 bij 2 (3:2) of 5 bij 4 (5:4) formaat van gemaakt, had er wat speelsheid in gegooid. Waarom toch die doorgeslagen efficiëntie?

Komt bij dat een groot deel van de hoezen ontworpen is voor LP formaat, om vervolgens verkleind te worden voor de compact disk waardoor grote details klein worden en kleine details nog kleiner. Dat werkt niet. DAT WERKT NIET. Vervolgens wordt het geheel afgeschermd door een lelijke plastic hoes genaamd de jewelcase. Wie bedenkt die dingen?

Ondanks dat ze sneller slijten ben ik wel okay met digipacks, en het liefste in DVD-formaat. Veel zijn het er helaas niet, en zelfs als een cd in dit formaat wordt uitgebracht is het maar de vraag of de artiest er iets leuks mee heeft gedaan, want hoewel er best veel muzikanten oog hebben voor mooie fotografie en design, hebben nog veel meer musici dat helemaal niet, in tegenstelling tot wat ze er zelf van vinden.

En Beethovens 9de symfonie van Wilhelm Furtwängler? Klassieke muziek kan ik steeds beter waarderen, maar dit soort bombastische rommel komt mijn collectie niet in. [3]

Zie jullie bij de volgende, dan gaan we echt beginnen met opruimen.

Vriendelijke groet, Wouter,
Geen grafisch designer, noch estheticus,
wel een oog voor mooie dingen,
maar waarschijnlijk heb ik het ook helemaal verkeerd.

Voetnoot
[1] Dit is slechts speculatie van mijn kant.
[2] Hoeveel keer heb jij het woord cd’s kunnen tellen in mijn schrijfsel?
[3] De oorspronkelijke titel van dit stuk is “Adolf, de vader van…”, maar toen realiseerde ik me dat Adolf destijds gewoon een hele populaire naam was in Duitsland. Als Hitler Pietje had geheten dan zouden we nu ook een stuk minder Pietjes hebben in Nederland.
[4] Let niet op de spellingsfouten, of PM ze anders liever, morgen loop ik alles nog een keer na.

Glitch exsxesven madmadder gaucho

Furtwängler is ook echt een heerlijk Duitse naam

https://i.ibb.co/8dFZ6KV/03-De-nieuwe-cd-kast.png

Deel drie - De nieuwe cd-kast

Alsof hij aan het jagen was op konijnen, penetreerde de aanblik van de collectie zijn gezichtsveld alsof hij zijn prooi in het vizier had. Bij het aanblik van de collectie warmde zijn hart op. De oxytocines gierden door zijn lijf, Frans kon de muziek al horen spelen terwijl er nochtans niets opstond. Hij kon de dampende zweet van de muzikanten ruiken, terwijl zijn date Arno schoon van tevoren gedoucht had. Zonder schroom stapte hij op de collectie af, nakend en bloot in zicht, zoals hij hoopte Arno later die avond hoopte te zien, en hij screeuwde een kreet van vreugde vreugde toen hij de nieuwste Hijoikaidan in de kast zag staan.

Iedere MuMe-lid kent het wel, op je 15e begin je met de bescheiden verzameling, maar al snel heb je meer cd’s dan fatsoenlijke ruimte. De ladekast van je bureauraakt vol, in de kast van je vader wil je ze niet meer hebben, en toch wil je ook weer niet alles rond laten slingeren, dat doen de kleren en blikjes energydrank al wel. Als je dan op zoek gaat naar een betaalbare kast voor je cd’s kom je al snel bij de Benno kast van Ikea uit [1]. Praktisch, er kunnen veel cd’s in kwijt, maar ook oerlelijk, een rare vorm die nergens bij past. Toch bied de kast genoeg ruimte om even vooruit te kunnen, en je bent er maar al te blij mee, dromend op de volgende trip naar de cd-winkel (in dit geval de Boudisque die toen nog in Utrecht zat).

https://i.ibb.co/ngZdBLz/Benno-Gnedby.png
Gnebdy, cd-kast of fallussymbool?

Als ware muziekliefhebber vond ik het prachtig om die cd’s mooi in zicht te hebben staan, wat met de kast van Ikea goed lukte. Een mens kijkt graag naar mooie dingen, en een muziekliefhebber kijkt graag naar zijn collectie. Maar anders dan boeken en LP’s zijn cd’s helemaal niet mooi om te zien, en zelfs cd’s die wel mooi zijn worden meestal verpest omdat er een lelijke plastic behuizing omheen zit.

Eerlijk is eerlijk, ik moest wel over mijn eigen emotionele drempels heen stappen voordat ik toe kon geven dat een open cd-kast eigenlijk nog helemaal zo mooi niet is. En als de open kast niet mooi is, naar wat voor een kast moet ik wel op zoek?

Zoekend naar een nieuwe kast is het mij duidelijk geworden dat de meeste cd-kasten gemaakt zijn voor echte verzamelaars die de collectie graag in zicht hebben staan, wat een mooie gesloten kast is helemaal nog zo eenvoudig niet. Wat kwam ik tegen? Rare half-open draai-carrousels, zwartgelakte kasten die boven je uit torenen als het kwaad uit Mordor of Helms Deep, doorzichtig acryl plastic dat in de jaren 90 erg hip was, maar er totaal vies uitziet, open ruggengraten, gitaartorens met inhammen en meer van dat soort lugubere onzin.

Op Marktplaats zie ik een advertentie voor een hele mooie ladekast van Castor, maar duizend euro voor een cd-kast? Fuck me, voor die prijs ga ik liever 3 weken naar Slovenië. Een normale ladekast dan maar? Gelukkig heb ik vorige week toch een kast gevonden die aan de eisen voldoet, past bij de rest van de meubels en zelfs nog van Ikea is!

https://i.ibb.co/ChWbvND/foto01-nieuwe-cd-kast.jpg
Links de audiotoren in aanbouw, rechts de nieuwe cd-kast van ikea (of nou ja, van Marktplaats eigenlijk)

Vind ik het ook echt een mooie kast? Mwoah, Mwoah, Mwoah, ‘t kan er mee door…eigenlijk wil ik al die hendels nu al vervangen, maar het houdt de cd’s wel goed uit zicht en de kast eist gelukkig niet al teveel aandacht op.

En de cd's dan?

https://i.ibb.co/c6wTWXg/foto02-jumbokratten-cds.jpg
Twee kratten aan cd’s, een krat aan parafernalia en een zwarte kist gevuld met cassettes..

Was er nog meer, waar is het vinyl?

https://i.ibb.co/dm01qSd/03-LPs.jpg
Lp’s, 7”’, magazines, boxsets en andere snuisterijen die nog wel aan bod gaan komen.

Wanneer gaan we nou echt opruimen?

Ja, een volgende keer, ik vind het voor nu mooi geweest, tot de volgende!

Vriendelijke groet, Wouter,
Eigenlijk nog steeds op zoek naar een mooie kast voor zijn cd’s,
en heeft het nog niet eens over zijn collectie aan cassettes gehad,
want dat zijn er nog veel meer,
alhoewel er ook een hoop weg kunnen,
en dat vertel ik de volgende keer.


[1] Heet nu Gnedby.


Glitch exsxesven madmadder gaucho

bloepbloep

Wat een leuk topic!

Het stortregent buiten, dus ik heb de tijd om weer eens aan te haken bij dit topic. Ik denk dat ik mijn overdenkingen ook maar in meerdere delen hier neerplemp.
Wat je schrijft is allemaal heel herkenbaar voor mij, ook al ben ik dertig (!) jaar ouder. Maar juist daardoor heb ik de opkomst van de CD en het – achteraf tijdelijke – afscheid van het vinyl bewust meegemaakt. Ja, en ook de varianten in opslagvormen die daarbij om de hoek kwamen kijken.

Mijn verzameling van geluidsdragers begon in de jaren zeventig met vinylsingletjes en later LP's. Die ben ik tot begin jaren negentig blijven kopen, zo'n beetje het moment waarop je ze in de gewone platenwinkel niet meer kon krijgen en je ze speciaal moest bestellen.
Wat niet wegneemt dat ik in 1987 mijn eerste CD-speler kocht en daar heel geleidelijk wat software bij kocht. Want die CD's waren bijna twee keer zo duur als een gemiddelde LP. Je betaalde voor een enkele CD wel veertig gulden, dubbelaars waren soms zestig tot zeventig gulden. Een beetje de omgekeerde wereld van nu, want anno 2023 zijn (nieuwe) platen dusdanig stevig aan de prijs dat ik inmiddels in kopersstaking ben gegaan.

Ik herken me deels in je beschrijving van het zilveren schijfje. Ik ben dus opgegroeid met vinyl, een term die toen overigens niet gebruikt werd; we spraken voornamelijk over elpees. Die draaide ik graag, maar ik ergerde me ook aan ruis, tikken en krassen, die vooral hoorbaar waren bij zachte passages. De komst van de CD was dan ook een openbaring: voor het eerst ruis- en krasvrij geluid. Vooral dát was de grote winst van het kleine schijfje, want ik herinner me nog dat ik het geluid van een van mijn eerste CD’s – Eye in the sky van the Alan Parsons Project – vergeleek met dat van de LP-versie.
Puur geluidstechnisch was het verschil niet heel groot, wat misschien ook komt doordat mijn stereo-installatie destijds niet zo geweldig was. Maar ik werd vooral overweldigend doordat de zachte passages prachtig en zonder bijgeluiden binnenkwamen. Het is, zeker voor muziekliefhebbers die een stuk jonger zijn, nauwelijks meer voor te stellen, maar voor veel mensen – sowieso de mensen die slordig met hun langspeelplaten omgingen – was de CD een openbaring. Vooral daarom werd de CD in een paar jaar tijd een groot verkoopsucces, en dat was lang niet alle nieuwe media gegeven.

Want om even in te haken op van WVTRVE hierboven schrijft: de DCC (de digitale compact cassette) en de DAT-tapes haalden het niet, hoewel ik met name die DAT-recorder een grote toekomst voorspelde: voor het eerst opnemen en weergeven in wat we toen CD-kwaliteit noemden. Dat was iets nieuws; ik heb het zelf wel regelmatig gebruikt voor radioreportages; zelfs 'editen' ging een stuk gemakkelijker dan met gewone cassettebandjes.

Overigens verschenen zowel DAT als DCC een stuk later op het toneel dan de CD. De DAT-recorder eind jaren tachtig en de DCC begin jaren negentig, als ik me goed herinner. Ik denk dat de DAT-recorder uiteindelijk vooral geflopt is doordat de producenten het niet eens konden worden over de standaard, een lot dat de videotape en de beeldplaat al eerder ten deel was gevallen. Daar tegenover staat dat het succes van de CD met name ook toe te schrijven is aan het feit dat de ontwikkelaars, Philips en Sony, het vrij snel eens werden over een wereldwijde standaard.

Maar de nadelen van dat zilveren schijfje zag ik ook meteen: natuurlijk, het ding heette niet voor niets compact. Maar iets van de magie van de zwarte schijf en vooral van de vaak prachtige hoezen ging daarmee wel verloren. Ze zaten in die ietwat onhandige doosjes die ze jewel cases noemden en die bij slordig gebruik al snel kapot gingen. Hoewel ik daar veel gebruikers over hoorde klagen, had ik daar zelf nooit zo'n last van. Die vroege jewel cases waren best stevig, een stuk steviger dan tegenwoordig, want de kwaliteit van die dingen is hard achteruit gehold - misschien symbolisch voor de ontwikkeling die deze nieuwe vinding doormaakte van exclusief hebbeding naar massaproduct.

Maar het vervelendst was natuurlijk dat prachtige LP-hoezen, met name die waarin veel schilderachtige details waren verwerkt, nu werden verkleind tot bijna postzegelformaat. Het heeft naar mijn idee ook ontegenzeglijk invloed gehad op de status van het artwork bij albums: toen de CD eenmaal de leidende muziekdrager was en de LP vrijwel volledig had verdrongen (dan spreken we over de jaren negentig en nul), kreeg ik het idee dat mooi artwork er nauwelijks meer toe deed - een ontwikkeling die nog eens versterkt werd door het kortdurende downloadtijdperk en het huidige streamingtijdperk.

Dus ja, ik had van meet af aan wat ambivalente gevoelens over die nieuwe geluidsdrager. Toch ben ik van de CD gaan houden vanwege de vele voordelen die er ook aan zitten. Ze gaan overwegend lang mee: het aantal keren dat een CD de geest gaf, is na al die jaren bij mij op één, nou vooruit, twee handen te tellen. Het geluid klinkt na 100 keer afspelen nog precies zoals de eerste keer; probeer dat maar eens met je LP, die bij elke afspeelbeurt een klein beetje slijt. En ze zijn compact, dus gemakkelijk op te bergen.
Ik moet zeggen: na verloop van tijd vond ik het toch wel mooi staan: zo'n lange rij schijfjes in doosjes van allemaal precies dezelfde grootte, met een reeks titels van albums die je het meest waardeerde. Al moest je - afhankelijk van je manier van opslag - je hoofd altijd wel een kwartslag horizontaal draaien om die titels goed te kunnen lezen. Maar is het nou echt een mooi gezicht in de woonkamer wanneer de collectie dusdanig is gegroeid dat-ie een hele wand in beslag neemt? Nou nee, dat ook weer niet...

Waarmee ik uitkom op de opslag van die dingen, en de problemen die daar weer uit voortvloeien. Daarover een volgende keer.

Leuk om te lezen gaucho! Ondanks de vele regen ben ik toch ook met veel andere dingen bezig, maar volgende week weer een nieuw stukje

Naast het bespreken van de cds/lps/cassettes/muziek blijf ik wel de korte column stukjes plaatsen, vind het wel leuk om een beetje te mijmeren over zaken, wie weet schrijf ik ooit nog wel eens een boek (maar eerst nog wat meer levenservaring opdoen zoals Whiskey leren drinken, naar Hongarije op vakantie te gaan om vervolgens van al mijn bezittingen bestolen te worden en een hond kopen om mee in de regen te wandelen).

Wat betreft de DCC en DAT, dat klopt wel, mischien had ik er niet over moeten schrijven omdat ik die ontwikkelingen zelf niet heb meegemaakt, toch net voor mijn tijd, maar je wilt toch een smeuïg stukje schrijven! Zelfs voor de MiniDisk ben ik net 5 jaar te oud voor, alhoewel er destijds wel over werd geschreven in de computer magazines van die tijd (je bent een nerdje of je bent het niet ), toen ik interesse kreeg in muziek waren er al lang cd writables, en goedkoop ook, dus het nut van een 'ander formaat' was er gewoon niet, of niet meer.

Wel goede herinneringen aan MP3'tjes branden. Vooral voor de vakantie. Met pa en ma op de achterbank mee naar het zonnige Frankrijk, draagbare cd-speler erbij zodat je de kutmuziek van je ouders of je zus niet hoefde te horen, scrollen door 10-tallen favoriete albums die ik vol trots op de cd had gebrand, binnengetrokken via Limewire of Kazaa, op disk gezet met Nero Burning Rom versie 6.6. Tijdens de rit lekker meedeunen op m'n favoriete muziek terwijl we nog kilometers en kilometers ver moesten, en ondertussen de Gameboy in de handen om Pokemon of Warioland spelen, heerlijk, goede tijden waren dat, kan de zon nu alweer voor de geest halen ondanks de regen buiten

(Weet iemand hoe je smilies plaatst zonder dat MuMe ze gelijk omzet naar die grote gele emoji's? Het zit de uitlijning van de tekst in de weg, opeens zo'n groot geel ding in mijn zin)

https://i.ibb.co/MP21fwK/04-cd-besprekingen-kleine-banner.jpg

De voorselectie - deel één

Alles in de voorselectie gaat sowieso weg. Geen twijfel, gewoon doen dat weggooien. Als je iets leuks ziet mag je mij altijd PM'en, maar wacht niet te lang want anders moet ik naar de lokale kringloop verwijzen.

Black Sun - Fleshmarket
Discogs linkje
Ooit was er een veelbelovende, maar iets wat rommelige Khanate kloon uit Engeland, die de wereld probeerde te veroveren met Sacred Eternal Eclipse, of in eerste instantie hun thuishaven Glasgow. Zwaar, heftig, live waarschijnlijk geweldig maar op plaat te ongeraffineerd om een groter publiek aan te spreken. Dat grotere publiek hebben ze nog geprobeerd met hun album Twilight of the Gods, maar dat was een redelijk gefaalde poging in goede ideeën slappe uitvoering.

Het eerste wapenfeit was Fleshmarket uit 2003. Een rommeltje van bijeengeraapte probeersels, hersenspinsels, goede ideeën en halfslachtige pogingen. De zanger heeft echt wel een een goede, gepijnigde schreeuw, en er staan ook echt wel leuke nummers tussen, maar de veelvoud aan flauwe grapjes en oeverloze interludes maken het geheel dermate kut dat je begint af te vragen wat een mens hiermee moet? Waarom zou je hier naar luisteren als Khanate al bestaat? Weg ermee.

Discard - End of a Reign
Discogs linkje
Waarschijnlijk zat ik op een gegeven moment in een doom-industrial-sludge-allesisbruut fase waardoor ik dit soort bandjes als een gek opzocht. En ik snap het, de muziek is helemaal prima, en met een onbekende Franse band is het ook nog eens lekker obscuur, maar waarom ging ik gewoon niet naar de klassiekers op zoek?

Moddervette riffs, goede roggel op de zang, een fijn tempo dat stuwt en ploetert op eenzelfde verslavende manier als bij Godflesh, en ook hier de drummachine onmogelijk kut afgesteld.

Overbodig.

P.H.O.B.O.S. – Anœdipal
Discogs linkje
Weer een Franse doom anex sludgemetal band, en zeker niet de minste! In tegenstelling tot de grooves van de vorige wordt er hier een bak nihilistische herrie over je heen gestort van Nietzscheaanse proporties….althans, dat willen ze zelf doen geloven, maar dat is natuurlijk wat overtrokken. Het is zwaar en zwart, maar dat is de koffie uit de automaat ook, en verder dan 60% zwartgalligheid komen ze niet. De verwrongen, dronende riffs zijn echt heerlijk, maar de sfeer wordt verpest door de (suprise suprise) matig afgestelde drummachine die veel te luid in de mix staat.

Dan heb ik liever een zwart bakkie Throanne, Nihill of Aosoth.

UNURAMENURA - UNDERGROUND WORKS 1999-2005
Discogs linkje
Ooit meebesteld bij een grotere bestelling Murder Channel Records. C-niveau-breakcore die schattig ratelt, maar nergens doorbreekt, en prima op het internet had kunnen blijven. Hoe langer de cd duurt, hoe kutter het allemaal wordt. Laatste twee nummers zijn wel weer aardig, maar dat is rijkelijk te laat om nog iets te kunnen redden.

Crowpath - Sons of Sulphur
Discogs linkje
Hypertechnische Deathmetal. Vroeger was dit helemaal te gek en kon ik er geen genoeg van krijgen, maar nu klinkt het mij allemaal veel te afstandelijk en kan ik er niks meer mee.

Gore Tech – 地球から高層ビル群 - From The Earth To The Skyscrapers
Discogs linkje
Schattig breakcore EP'tje, met als uitschieters de remix van Black Sabbats' War Pig en TheDamager als UK-hardcore-ish track die niet zou misstaand tussen The Producer of Akira, lekkere stoere samples en een fijn tempo aan fuzzy beats.

Maar heb ik het echt nodig? Als ik behoefte heb aan deze muziek zet ik liever good ol' Rotator, Stazma of Cardopusher op.

tnf Had jij hier geen bericht onder geplaatst?

In eerste instantie wel, maar het voelde toch wat misplaatst in het geheel.

Maar waarom zou, behalve tijdgebrek, volwassen zijn een reden zijn om minder van muziek te genieten?

Haha geen vraag te gek. Vroeger was muziek een heel belangrijk stuk van mijn leven, en nu toch wel een stuk minder. Niet dat ik er minder van geniet, maar meer dat andere hobbies en interesses een groter deel van mijn leven zijn, en muziek daardoor wat minder plaats heeft dan vroeger.

Daarnaast merk ik steeds vaker op dat stilte of geluiden uit de omgeving soms ook heel fijn kunnen zijn. Muziek kan best wel dwingend zijn, waar ik vaker dan vroeger even geen behoefte aan heb (maar dat zal ook wel liggen aan de muziek die ik luister ).

Moet je niet vergeten dat ik er vroeger echt heel veel mee bezig was, dus ook wel goed om het iets meer los te laten. Iets, want het is nou niet bepaald alsof ik nu muziekloos door het leven ga