Welk nummer heeft de slechtste outro? Het stukje dat je altijd skipt?

Ik denk dan meteen aan World Party - Ship of Fools

Duh-du-du-du-du-du-du-du,
Duh-du-du-du-du-du-du-du-duh


Er zijn natuurlijk zat slechte nummers die vanzelfsprekend ook een slechte outro hebben, maar ik zoek dus naar op zich goede nummers die (bijna) verpest worden door de outro.

De beste outro zal ik ook maar even noemen, dan kom ik uit op Red Hot Chili Peppers - Sir Psycho Sexy.

Het einde van Berghain van Rosalía slijt er nog niet echt in bij mij. Vergelijkbaar in schunnigheid met het al even matige outro van Roses van Outkast (31x Bitch als ik goed heb geteld).

En iets obscuurder: de laatste twee minuten van het White Horses op het verder fantastische laatste album van Low. Gelukkig is dat deel weggesneden op de LP-versie.

Ik kan alleen maar denken aan de jaren 90 waarin het gebruikelijk was om het laatste nummer op een ceedee tot twintig minuten op te rekken om vervolgens nog met een één of ander kutstukje een paar tellen te komen vervelen.

Dit (obscure) nummer heeft in feite helemaal géén slot. In één keer is het afgelopen. Alsof de stroom opeens uit viel.

Moses Brown - Steel I-Beams:

https://www.youtube.com/watch?v=VJoQIBuGiY4

Het verpest meteen het hele nummer. Tot dat vreemde einde is het een prima dromerig nummer, dat best potentie heeft.

De albumversie van Dansplaat van Brainpower hoeft voor mij ook niet, terwijl de single-versie juist een behoorlijk 'guilty pleasure' is. Maar daar is die 'bierie wierie'-reprise weg gelaten.

I Want You (She's So Heavy) van The Beatles heeft ook zo'n plotseling einde. Je zou bijna denken dat de tape op was. Met de huidige techniek hoef je daar niet meer aan te denken.
Maar het heeft ook wel wat, zo'n plotseling abrupt einde. Ik heb ook nog ergens een obscure opname van The Yardbirds. Geen echt begin, geen einde. Staat op een verzamelaar met de titel Cumular Limit. Moet ik ook weer een keer naar luisteren.

En die van Moses Brown, die ik in m'n vorige reply noemde, komt zelfs uit 2025.

Heb je het outro van The Small Faces Tin Soldier wel eens gehoord, tnf? Toen ik dat voor het eerst hoorde dacht ik dat er iets fout was met mijn cassettebandje. Pas toen ik het nummer op vinyl en nog later op CD kon beluisteren werd me duidelijk dat het toch de bedoeling was. Nu vind ik dat het wel wat heeft maar oorspronkelijk voelde het als een anti-climax.

De outro van Silence van Portishead valt ook in die categorie. Heel a-relaxed, rare keus.

Niet persé slecht, maar ik heb het a-typische minuten durende einde van What A Scene van Goo Goo Dolls nooit begrepen.

Een outro is een groot woord, maar ik nomineer Stevie Wonder's I just Called to say i love you, met die 3 tatata keyboard toontjes. Sowieso een kutliedje dat enorm afsteekt tegen al het goud wat hij afleverde in de jaren 70 en het irriteert wat dat uitgerekend dit liedje zijn lange tijd beroemdste in ons landje was.