Als boomer voel je de dood naderen zodat het tijd is voor een lijst van albums die je moet hebben gehoord voordat je sterft. Ik heb daarom gepoogd de ultieme boomer-lijst te maken, bestaande uit 200 zorgvuldig geselecteerde albums waar boomers van kunnen houden en het zit vol Leo Blokhuis (een echte boomer!)-achtige weetjes en verbanden alsmede eigenzinnige culturele reflecties die alleen een boomer kan begrijpen:

200 popalbums die je moet hebben gehoord voordat je sterft – De filosoof leest… - defilosoofleest.wordpress.com.

Dan komt het wel heel dichtbij.

Gelukkig vind ik het wel heel erg veel tekst om helemaal door te gaan lezen. Dus heb ik wéér een dag extra het idee dat ik nog jong genoeg ben om niet tot de boomers te worden gerekend. Dank daarvoor!

Even erdoorheen gescrolld en het is gewoon een lijstje met goede en slechte albums uit de muziekgeschiedenis. Wat boomers hiermee te maken hebben is me een raadsel. Interessantdoenerij weer.

Ja, lezen is typisch iets wat boomers doen. Het is dan ook een lijst speciaal voor boomers!

Het gaat ook om wat ik over die albums zeg. Ik vind dat grappig maar jongere mensen zullen het typische boomer-praat vinden.

Oude mensen ook hoor.

Alleen boomers gebruiken het woord boomer nog.

Sommige zelfs dubbel

Eerlijk gezegd ben ik zelf geen boomer. Maar ik vind het wel leuk om te reflecteren op popmuziek als cultureel fenomeen en volgens mij is de popmuziek als typisch naoorlogs fenomeen niet goed los te koppelen van de jongerenrevolutie (de babyboom!) van met name de jaren '60. Toen ik dat eens betoogde op dit forum kreeg ik als reactie dat ik een stomme boomer ben dus dat heb ik dan maar een beetje als geuzennaam aangenomen voor deze albumlijst die de opkomst en evolutie van pop een beetje volgt volgens onder meer mijn opvatting dat popmuziek in wezen boomermuziek is (maar ik reflecteer over veel meer aspecten van popmuziek en hoe die verandert)... Toen ik opwierp dat in onze postmoderne cultuur die sociaal-historische context en evolutie voor de meesten z'n betekenis heeft verloren omdat in het postmodernisme de natuurlijke causaliteit en opvolging is vervangen door een 'digitale' nevenschikking waarin bv. The Beatles na Rosalïa kan komen en samen in de mix kunnen (zoals in de postmoderne kunst Bach en Donald Duck samengebracht kunnen worden) was ik een boomer-in-het-kwadraat...

Mijn 'boomer'-lijst is dus met een knipoog, maar misschien zit er ook waarheid in dat boomers makkelijker mee kunnen gaan met mijn reflecties omdat ze deel uitmaakten van de revolutie en ook vanwege de herinnering aan vroeger meer afstand kunnen nemen van de huidige postmoderne 'consumptie' van popmuziek. Hoe dan ook is de tekst bij de albums in mijn lijst filosofischer dan wat je in bv. Rolling Stone of OOR zult aantreffen en hopelijk in die zin een meerwaarde. Daarbij is mijn belangrijkste stelling die eruit spreekt nota bene dat popmuziek een typisch postmoderne culturele uiting is...