Aangezien ik dol ben op verhalen en sprookjes, evenals mythes en volksverhalen, leek het me leuk om mijn 25 favoriete platen met dit thema te bespreken.

We trappen deze week met nummer 25:



Steeleye Span - Please To S...

Het eerste album begint al meteen met een zangeres, en dit zal niet de laatste zijn. De laatste tijd laat ik mij regelmatig betoveren door een prachtige vrouwenstem. Hier is het Maddy Prior die samen met Tim Hart de vocalen verzorgd. De arrangementen klinken alsof ze rechtstreeks uit de 19de eeuw zijn weggelopen. De viool speelt ook grote rol op deze plaat en wordt uitstekend benut.

Een aantal nummers zijn vertolkte "Traditionals" (oude Engelse volksverhalen). De nummers zitten vol met toespelingen naar het leven in middeleeuws Engeland.

Mijn favoriete nummer:

Mooi plaatje zeg, Protonos! Kan niet wachten op de volgende! Liege & Lief binnenkort misschien?

24. Mellow Candle – Swaddling Songs



Mellow Candle - Swaddling S...

Dit destijds erg jonge Folk/Prog groepje (15 en 16 tijdens de eerst uitgebrachte single) bracht in 1972 hun eerste en enige album Swaddling Songs uit. De impact was toendertijd te verwaarlozen, maar tegenwoordig heeft de band een trouwe fanschare, waarbij een mint LP van dit debuut een geschatte waarde van 500 dollar heeft. De mix van vrouwelijke zang samen met de soms middeleeuws aandoende arrangementen geven deze plaat een mysterieus geheel. Het album staat bol van schitterende zanglijnen zoals bijvoorbeeld bij The Poet And the Witch. Samen met stijl- en tijdgenoten als Comus, Spirogyra en Jan Dukes de Grey zorgden ze voor een speciale mix van Progressive Rock en Folk.

Favoriete Nummer:

23. Spirogyra - St. Radigunds



Spirogyra -St. Radigunds


Dit album ken ik nog niet zo lang, maar is toch uitgegroeid tot een van mijn favorieten. Spirogyra is ook zo’n kort maar krachtig folk/prog groepje. 3 albums binnen een korte tijd en daarna ging de band uit elkaar. De vocalen worden verzorgd door Martin Cockerham en Barbara Gaskin. De eerste heeft een verhalende en emotievolle stem. Hij houdt het midden tussen spreken en zingen. Barbara Gaskin heeft een mooie hoge stem, die wel vaker voorkomt in dit soort bands(Trees, Fairport, Pentangle, Mellowcandle). De viool speelt een prominente rol op deze plaat, evenals de dikwijls heldhaftige teksten. Klein favorietje van mij is Captains Log, een nummertje van 2 minuten bomvol sfeer. Bijna alle nummers kunnen goed op zichzelf staan maar samen zorgen ze voor een mooi geheel. Love is a Funny Thing is een welkome afwisseling tussen het overwegend zwaarmoedige werk.

Favoriete Nummer:

22. Nick Drake – Bryter Layter



Nick Drake - Bryter Layter

Nick Drake is zonder twijfel mijn favoriete artiest, en dat zal niet zijn laatste notering zijn in deze lijst.
Bryter Layter was het tweede album van deze songschrijver, zanger en gitaarvirtuoos. Op deze plaat is de sound wat voller, meer instrumenten werden toegevoegd aan het gitaarspel van Drake. Voor sommige mensen zal dit een struikelblok zijn, maar voor mij is het tegendeel juist waar. Dit is zelfs nog een tijdje mijn favoriet van hem geweest, maar inmiddels is hij voorbijgestreefd door Five Leaves Left.

Speciaal voor mijn grote held zal ik deze plaat nummer voor nummer doornemen.

Introduction: een rustige intro, gitaar die later door strijkers wordt bijgestaan. Deze instrumentale track is een fijn begin van de plaat

Hazey Jane II: een van de vrolijkere nummers van dit album. In het bezit van een geweldig gitaarmotief. Ook de tekst van dit nummer vind ik top. And all the friends that you once knew are left behind they kept you safe and so secure amongst the books and all the records of your lifetime.

At the Chime of a City Clock: deze behoort tot mijn grote favorieten van deze plaat. De sfeer die hier geschept wordt is werkelijk magistraal. De gitaarpartijen zijn wederom magisch.

One of These Things First: Ook een van de meer opgewekte broeders van deze plaat. Fijn nummer wat mooi tussen de rest past.

Hazey Jane: De rustigere van de twee Jane’s. De strijkers voegen hier veel toe en maken er een mooi geheel van.

Bryter Layter: Hier komt de fluit langs. Een van mijn favoriete instrumenten, omdat het (mits goed gebruikt) een sprookjesachtige sfeer kan scheppen. Gewoon weer een topnummer.

Fly: Een van de mindere nummers van deze plaat. Hoewel het nog steeds een prima nummer is, heeft het niet de magische sfeer die veel andere nummers hier hebben.

Poor Boy: Een nummer wat misschien iets korter had mogen duren, maar desondanks is er niet veel mis met dit nummer. Het koortje had er van mij niet ingehoeven, maar de sax zorgt voor een mooie solo.

Northern Sky: Wat een nummer! Ongelofelijk goed dit meesterwerk, ik zou serieus kunnen overwegen om dit op mijn begrafenis te laten spelen. Meneer Drake tovert hier een van de mooiste zanglijnen uit de hoge hoed en John Cale op de piano geeft de finishing touch.

Sunday: Dit nummer is een perfect einde voor dit schitterende album. De fluit speelt hier een geweldige rol en maakt dit pareltje compleet

Favoriete nummer:

Mooi topic Protonos, precies de muziek waar ik van hou.

Na Nick Drake verwacht ik Van Morrison - Astral Weeks ook nog wel ergens in jouw lijst.

Leuk, dat Spirogyra. Kende ik nog niet. Reden om deze lijst te volgen, hopen op nog meer onbekende pareltjes!

Ah, een topic met ouwe, obscure folk, leuk! Ga ik zeker volgen!

In principe zit er vanalles in, soms wat obscuurder, maar ook een aantal klassiekers.

21. Itoiz – Ezekiel




Hij staat nog in de wachtlijst van toevoegingen, maar ik zal binnenkort een linkje plaatsen.


Een band die ik ontdekt heb via Progarchives. Baskische Prog, wederom met Folk-elementen, bijvoorbeeld de fluit (alweer die verdomde fluit zul je nu wel denken, daar kun je me inderdaad op terugfluiten maar eigenlijk interesseert me dat geen fluit). Zeer diverse vocalen, een zanger, zangeres, kinderkoortje en een kind solo passeren de revue op deze plaat. Ik kan de tekst niet verstaan, dus iemand met een talent voor Spaans zou me wellicht een handje kunnen helpen met het concept. Akoestische gitaar speelt ook een belangrijke rol, deze zorgt hier voor een heel aantal geweldige tokkelpartijen, met de tokkel op het titelnummer als absoluut hoogtepunt.
Toch wel een geheimzinnig album dit. Als onderwerp gok ik op onafhankelijkheid, omdat de Baskische regio altijd naar autonomie gestreefd heeft. De gitaar- en saxsolo’s zijn vol emotie gespeeld en de zanglijnen zitten ook barstensvol gevoel. De Spaanse taal vind ik ook mooi klinken over dit soort muziek.

Hoewel ik dit album als een groot geheel ervaar, ga ik als favoriet toch voor het prachtige slotnummer, met een glansrol voor de fluit(!)

Link naar het album:

Itoiz - Ezekiel (1980)

20. Eloy – Ocean



Eloy - Ocean

Laatst in Duitsland mijn slag geslagen, deze voor een mooi prijsje op de kop getikt. Wat een heerlijk album is dit toch! Het album bestaat uit 4 lange nummers en beschrijft de opkomst en ondergang van het paradijs “Atlantis”. Dit wordt gedaan door middel van onvervalste spacerock. Er wordt een heerlijk dromerig sfeertje neergezet, waar emotioneel over wordt gezongen. Het Duitse accent is (iets te) duidelijk aanwezig, maar dit geeft het voor mij wat eerlijkheid mee. Verder is er genoeg plek voor mooie en smaakvolle solo’s. Voor liefhebbers van dromerige muziek een absolute aanrader!

Favoriete nummer:

Daar ben ik wel benieuwd naar en hij is op Spotify te beluisteren! Leuk topic dit!

Die zanger van Eloy heeft wel een enorm Duits accent zeg! Instrumentaal is het erg goed.

Ja het accent is echt té erg he?
Maar muzikaal is het inderdaad fenomenaal!

Ocean is vermoedelijk wel hun bekendste album, maar uiteindelijk vind ik mijn favorieten toch meer in hun eerdere werk (de prettig naïeve psychedelische hardrock van Inside) en het latere werk (het meer steriele en eigenlijk vreselijk cheesy, maar toch... begin jaren '80 werk a la Time to Turn). Maar goed, al hun albums uit de periode 1973-1984 zijn wat mij betreft minimaal goed te noemen.

Bornemann's uitspraak is gelukkig wel wat beter geworden sinds Ocean maar het ligt er allemaal nog steeds wel erg dik op.

Poseidon's Creation is, zo heb ik vorige week mogen merken, toch wel duidelijk het favoriete nummer van de Eloy-fan en Ocean het favoriete album. Ben ik het niet mee eens overigens.

De opvolger, Ocean 2 uit 1998, is overigens ook best een aanrader, klinkt allemaal wat moderner dan dit toch wel enigszins gedateerde album.

19. Pink Floyd - Piper At the Gates of Dawn



Pink Floyd - Piper At the G...

Is dit een sprookjesachtig album? Jazeker, het type gestoorde sprookjes, fairytales on acid. Het talent spat van deze plaat af. Geweldige geluidsexperimenten afgewisseld door simpele liedjes met een freaky ondertoon. Heb er lang over gedaan om dit te waarderen, maar nu vind ik het een uiterst interessante en vermakelijke geluidstrip. De soloplaat van Syd Barett is ook aan te raden. Korte nummers met een psychedelisch sausje. De tekst van Bike is geniaal en hilarisch. Buitengewoon speciale plaat en bovendien belangrijk was voor de verdere ontwikkeling van de “Floyd Sound”.

Favoriet:

Ah, The Piper. Begint een van mijn favoriete albums van Pink Floyd te worden. Dadelijk maar eens opzetten.

Afgelopen week ben ik met mijn neef bezig geweest in de studio, en daar is een album uitgerold. Samen met Musicboy2602 hebben ik een plaat gemaakt. Als je naar onze top-10 kijkt, heb je een beetje een idee wat voor muziek we maken.

Hier een link naar het album:
Choiceless - The Levels Of ...

Als je geïnteresseerd bent, ga je gang!

Die ga ik eens beluisteren. Hebben jullie nu wel echte drums?

De download werkt trouwens niet.

Hmm.. toch vreemd, als ik hem aanklik, doet hij het gewoon.

Edit: Is het al gelukt?

Nu werkt hij wel. Er ging even iets mis op mijn computer. Dadelijk eens luisteren na Mike Oldfield.

Zo te zien is Rodinia zo´n episch prognummer. Als het maar geen nummer is met pas aan het eind een hidden track.

het is de epic van deze plaat ja .

Binnenkort weer nieuw leven in dit topic!

18. John Renbourn – Palermo Snow

Deze bescheiden folklegende timmert al een ruime 45 jaar aan de weg. Als trouwe metgezel van Bert Jansch in de jaren ’60 werd er een samenwerking gesmeed en dit mondde uit in Pentangle, een progressieve folkgroep met een rijke sound en jazzelementen. Solo staat hij ook zeker zijn mannetje. Het ontbreken van zang is in het begin even wennen, maar de indrukwekkende virtuositeit van zijn gitaarspel vergoedt dit gemis ruimschoots. Het prijsnummer op deze plaat is het titelnummer: een indrukwekkend muziekstuk dat op een terugkerend thema gestoeld is en alles bezit wat een meesterwerk nodig heeft. Zelfs in 2011 weet deze artiest nog te overtuigen, en komt vanuit het niets met een zeer sterke plaat.

Hier ben ik wel benieuwd naar. Wist niet dat hij nog actief was, deze LP ligt al schandalig lang op mijn kamer stof te happen, al weet ik dat ik Judy erg mooi vind.