Al mocht ik toen jij al flink stuivertjes aan het zoeken was op de dansvloer alleen nog maar aan het handje van een oudere wave zus van een klasgenoot naar binnen.

Eerdere post gewijzigd met link erbij.

GY!BE is voor mij compleet onbekend terrein. Een uitstekende manier om kennis te maken met deze mannen. Uw motivatie voor het nummer is omgekeerd evenredig met de lengte ervan



Kan je hieruit een typerend nummer selecteren, deric raven, met een linkje erbij?

Ah, en zullen we vanaf morgen iets strikter toezien op het 1-per-dag idee? Ik apprecieer de bijdragen, maar wil elke bijdrage de aandacht gunnen die het verdient... 'k Heb nog zóveel te ontdekken!

Godspeed You Black Emperor! - Sleep

Kijk, deze muziek is niet meteen aan mij besteed.
Daarvoor vraagt zo'n lange, instrumentale en eclectische compositie te veel
van mijn luistervermogen. Als je weet dat ik in mijn jeugdjaren een verwoed Mike Oldfield fan was,
dan kan je misschien vermoeden dat ik dergelijke lange composities vooral smaak
als er een voldoende dosis hitpotentie in verwerkt zit. Ik wil wat meer variatie.
Ik hou van leuke melodietjes (ben meer een pop dan een rock man).

Maar ik kan me best voorstellen dat dergelijke muziek een openbaring kan zijn
voor de jongere generatie. Ikzelf kon vroeger gemakkelijk dan nu luisteren naar een Oldfield
of het minimalisme van Philip Glass of het modernistische werk van wijlen David Bedford.

Laat ik daarvan een stukje op jullie loslaten.
Muziek als die van Godspeed You Black Emperor! doet me daar nog het meest aan denken.

David Bedford (& Andy Summers) - Circe's Island (The Odyssey 1976)

En dit keer niet met Mike Oldfield op gitaar die hem dikwijls begeleid heeft,
maar met niemand anders dan Andy Summers toen The Police nog niet geboren was.

Koffietje erbij genomen, koptelefoon opgezet en languit in de zetel gaan liggen om deze 23 minuten GY!BE op een zo optimaal mogelijke wijze tot mij te laten komen.

Magistraal is idd een goeie omschrijving. Niet iets dat je opzet om eens volledig uit de bol te gaan, eerder als soundtrack van een volledig ontspannend moment. Perfect om - languit gelegen in een warm bad, rozenblaadjes drijvend op het water - met gesloten ogen weg te snoezelen. Om het helemaal af te werken zouden er nog wat kaarsen her en der in de badkamer geplaatst kunnen worden, en dan de cdspeler op een verantwoord hoog volume. De verschillende climaxen en ritmewijzigingen tijdens het nummer doen geen afbreuk aan de sfeer, wat op zich ook al bijzonder is.

Helaas heb ik een douche, en dan blijken die kaarsen niet te werken. En de rozenblaadjes worden een papperige brij vermengd met de shampoo op de grond en verstroppen de afvoer. Maar ik wil maar zeggen.

Lijkt me idd een openbaring, ontdekken dat muziek meer kan zijn dan stroofjes en refreintjes, en dat zullen we allemaal wel ooit hebben ontdekt. Alleen kan ik me dat ogenblik helaas niet meer herinneren...

Trouwens: toen het nummer klaar was, bleek de koffie onaangeroerd en koud...

Op verzoek een link naar het nummer van laatsgenoemde verzamelaar welke veel indruk op mij maakte:
YouTube - The Mission - Wasteland
Ik hield wel van het grote gebaar, wat Bono en Jim Kerr probeerde, lukte in dit nummer.
Pas later de voorlopers van The Sisters Of Mercy leren kennen.
Voor mij blijven ze gelijkwaardig.
Na het zien van deze clip haastig op zoek gegaan naar een lange zwarte jas.

Het doet me deugd dat het je goed bevallen is. Alleen geef je aan dat het de soundtrack is van een ontspannen moment, dat zie ik toch anders. Vreselijk intens zou ik het eerder willen noemen, de opbouw is verscheurend en de climaxen gaan door merg en been.

Ook moet je er echt voor gaan zitten anders mis je gewoon dingen of een climax. Toen ik het voor het eerst hoorde was ik nogal onderste boven, ik had nog nooit zoiets gehoord. Volledige instrumentale muziek, apart maar het kan even geniaal zijn als muziek met zang erin. Dit album heeft me geleerd dat muziek veel en veel meer is dan couplet refreintje couplet etc.

Gek, ik kreeg echt een gevoel van rust. Het heeft heel intense delen, maar daar kan ik ook van genieten in alle stilte met de koptelefoon op...

Misschien even aanstippen dat ik als puber-2MY ook 's avonds ging slapen met Nevermind op de koptelefoon, en meestal rond het derde nummer lag te snurken... Ook van het herrie-einde van Roses van dEUS kan ik zeer intens genieten in een donkere ruimte...

Dezelfde muziek kan blijkbaar verschillende effecten hebben, afhankelijk van het publiek

In elk geval een aangename kennismaking met deze groep!

Sleep! Ik ken de plaat al heel lang ook een leuk idee dus om die te posten Timo.

The Sisters ken ik uiteraard vnl van het geweldige Temple Of Love (hoe langer de versie hoe beter ) en die leerde ik dan weer pas kennen in '92 toen er plots in de hitparade die remix verscheen... WOW 2MY was plots 2COOL!

Van The Mission is me niet veel bekend, en deze kennismaking flitst me terug naar mijn zolderkamertje en die top 30 van Temple Of Love '92... Kheb toen nog die Some Girls Wander By Mistake cd aangeschaft... zowat mijn eerste niet-poprockachtige cd... hoog tijd dat ik hem nog eens beluister trouwens.

The Mission - Wasteland

Deric raven laat de donkere jassen met hoed van The Mission aanrukken.
Ik hou wel erg veel van Hussey's gitaarsound zoals die ook op First & Last and Always te horen is.
Het nummer Wasteland vind ik goed, maar het pakt me emotioneel minder dan het Sisters album.

Ik probeer altijd een linkje te leggen naar een gelijkaardige luisterervaring.

YouTube - Clan Of Xymox - Louise

Wasteland bracht me bij Louise van Clan of Xymox.
Hun Medusa (1986) album heb ik als student heel vaak gedraaid.
Hier ervaar ik wel iets nadrukkelijker de passie van de zanger.

Je bent 10 jaar oud en neust eens wat in je oudere broer's platencollectie...

Tsa met mijn Avatar , vraagt dit wel weer om een reactie, ik ken de Sisters vanuit mijn opleiding op de sociale academie. En de platenboer bracht me de 12' 's die niet op het album F.L.A.A . stonden.
Van daaruit kwam ik met mijn lange jas en 2CV (hoezo alto?) in contact met de muziek van The Fields of Nephilim, ook die staan in mijn kast maar wel op cd allemaal.

Ook Dead Can Dance, het onbekende Zor Gabor, het door Gunter genoemde Nijmeegse Clan of Xymox, gingen toen in mijn platenkast, en tot op heden blijf ik hierdoor geboeid.

Tijd voor een nieuwe




De nummer 3 van de Alternatieve Top 152 van vorig jaar, een mix van U2 meets The Verve, maar dan harder en met een eigen randje.

Voor mij het album van 2010, geweldige sound dit hier mag je mij voor wakker maken 's nachts.
Sfeervol intro, en dan komt die STEM, verder goed uitgebouwd nummer waarin de intro sfeer verder wordt uitgebouwd. Topplaat!!

Bonus: een vleugje shoe-gaze

Speel zelf al een tijdje met het idee om iets dergelijks als dit te doen, maar dan aan de hand van albums. Heb zelfs al de albums bedacht die het meeste invloed op mij en mijn luistergedrag hebben gehad, beginnende bij een Niels die nét geïnteresseerd raakt in muziek en eindigend bij de verandering in wat ik luister sinds een kleine paar maanden. Soort 'mijn muzikale reis aan de hand van albums'. Ik moet ook eerlijk zeggen dat het bij mij sowieso meer om albums gaat die belangrijk voor mij zijn geweest dan losse nummers. Maar wil hier wel een keer iets plaatsen, leuk topic

Moet je zeker doen, Niels. Ik zou je topic alvast met veel interesse volgen!

Duidelijk een DjFrankie nummer



Zeker doen! Het moet toch begonnen zijn met een bepaald nummer waarmee iemands interesse in de alternatievere muziek werd gewekt... Zelf moet ik hier ook nog eens flink over nadenken welke plaat mijn eerste niet-popnummer was...

Ik heb het topic aangemaakt (klik). Ga de komende tijd dus aan de hand van rond de 10 albums die essentieel zijn geweest voor mijn 'muzikale reis' de ontwikkeling van mijn muzieksmaak uiteenzetten. Daarna kunnen andere users eventueel hetzelfde doen. Lees maar in het topic wat de precieze bedoeling is

Hier nog even een YouTube-clipje om even het gevoel weer te geven van een 10-jarige die deze muziek ontdekt:

echt een totáál andere Queen dan degene die ik ken... Hier waren ze ook al bezig met zo'n collage-achtige meesterwerkjes samen te stellen. Ik kan het wtf-moment volledig vatten

Het kermismuziekje in't begin is wel een beetje bizar... is dat de overgang met het vorige nummer op het album ofzo?

Bizar als ik het nu opnieuw bekijk, maar ik kan me nog goed herinneren dat ik de eerste keer Wendy & Lisa's Lolly Lolly hoorde op de radio.

Ik vond het als klein knaapje dat net de top 30 had ontdekt compleet onbegrijpelijk dat dit in de hitparade terecht kwam. Stomme instrumenten, wat gekreun en ze zongen niet 'correct' (oftwel volgens de standaardpop), niet mooi in harmonie, maar naast de toon. Ik vond het het slechtste wat er ooit in de top 30 had gestaan (die ik trouwens toen nog maar pas enkele maanden volgde) en heb nog jarenlang een diepe haat gekoesterd tegen deze vrouwen. Maar volgens mij was dat mijn eerste echte kennismaking met iets wat licht-alternatieve popmuziek genoemd kan worden. Weinig wereldschokkend als ik het nu terug bekijk, maar als je nu nog weet waar je was en hoe je je voelde als je een nummer voor het eerst hoorde, dan heeft het toch wel indruk gemaakt...




Het heeft er niet onmiddellijk voor gezorgd dat ik ging funken, maar het liet dus wel een stevige indruk achter...

Zo begint het album.
Grappig dat je het hebt over een overgang: Het gefluit dat je hoort is het wijsje van het einde van Seven Seas Of Rhye dat het voorgaande album Queen II eindigde.
Dat wist ik uiteraard veel later pas toen ik erover las. Zo op het gehoor merk je het niet echt.

Lolly Lolly hóórt er een beetje naast te zitten. Het is immers Prince-related.

Ah, cool idee Hebben ze dat met meer albums gedaan?



Nu vind ik het allemaal niet echt zo bijzonder meer, en heb ik al wel meer nummers gehoord die niet helemaal juist zijn (crystal waters was nog zo eentje die niet klopte, maar toen was ik al ouder en wist ik dat de muziek niet enkel engelengezang en jason donovan was )

Seven Seas Of Rhye komt in een instrumentale versie al voor op het debuutalbum.
Dit hebben ze gedaan om de eerste albums een soort van eenheid te geven.
Je zou het nu haast niet denken, maar Queen was toen nog echt een progressieve rockband.

Ok, geen nummer dat mijn muziekbeleving veranderde, maar wel een nummer die (een deel van) mijn smaak duidelijk maakte. Namelijk die perfecte balans tussen het experimentele en het gangbare. Doordat ik dit album van Talk Talk geweldig vond (en vind), wist ik zeker dat deze combo één van mijn favoriete hoekjes uit de muziekwereld is.

Van die muziek die je keer op keer weet te verrassen, maar toch dat bekende houdt. Geen electronic-muziek met een "doe maar moeilijk, anders ben je niet interessant"-stijl en geen palingpop waar je keihard bij mee moet zingen.

Ook cross-over albums liggen mij vaak erg goed. Denk aan de overgang van o.a. Pink Floyd (Meddle en wellicht Dark Side of the Moon), Golden Earring (Eight Miles High) en Porcupine Tree (The Sky Moves Sideways), maar ook albums als F♯A♯∞ en ( ) reken ik tot deze groep. Cross-over dekt niet helemaal de lading in alle gevallen, maar het idee is duidelijk, hoop ik.

Wat ik me ook realiseerde na meer van dit soort albums te beluisteren, is dat ik heel erg hou van de slome, rustige nummers. Oftewel de muziek waar de tijd voor genomen wordt. Denk hierbij als albums als I Could Live in Hope (Low), The Lioness (Songs: Ohia) en een aantal nummers van Disintegration.

Je zou het zelfs nog gekker kunnen maken en het ook als voorbeeld zien van mijn liefde voor postrock, maar die ontstond niet echt vanwege dit nummer.

Nogmaals: niet zozeer een verandering in muziekbeleving, wel als het gaat om mijn smaak meer concreet te krijgen. Ik geef vaak o.a. dit nummer aan als ik mijn smaak probeer te definiëren.

Geweldige keuze!

Hoog tijd om 'm weer eens op te zetten, Spirit Of Eden!

Nee. Ik heb werkelijk geen idee wat die albums met cross-over o.i.d. te maken hebben.

Koptelefoon (genre piloot): check
Wijntje (rood): check
Zetel met zachte kussentjes: check

We zullen ons eens aan de bijdrage van chevy93 zetten... 23 minuten! kBen benieuwd, al mooie dingen hier gehoord, de voorbije dagen

edit: (19:44) coole collage... nog eens opzetten (en inschenken)

edit: (20:07) machtige trilogie om de een of andere reden heb ik nooit echt de neiging om iets van Talk Talk aan te schaffen (heb enkel een gekopieerde cassette van hun best-of ergens liggen), maar als ik dit hoor, dan vraag ik me eignelijk af waarom dat zo is. Volgens mij omdat ik ze zie als een clichématige jaren 80-groep, maar zo'n opussen (opi?) als dit vind ik dan weer wel kicken (*)...

(*) (is zo'n uitspraak nog voldoende om bij 'de jeugd' te horen trouwens?)

Leuk dat het bevalt. Als je het album goed vindt, moet je de opvolger (Laughing Stock) ook eens proberen. Overigens kun je op Colour of Spring in een aantal nummers als de opzet naar dit album horen.

Meddle was (samen met Atom Heart Mother) de overgang van de psychedelische rock naar de progrock. The Sky Moves Sideways was de overgang van de undergroundprog van Porcupine Tree naar de meer gangbare sound die ze bij de laatste albums hadden. Eight Miles High was één van de laatste albums waarin Golden Earring nog duister en psychedelisch was. Daarna zou de bekende sound van o.a. Moontan komen. F♯A♯∞ en ( ) zijn geen cross-over in bovenstaande zijn, maar zijn wel een cross-over tussen experimenteel en het gangbare. Zoekt de grenzen op van beiden.

Wat is 'het gangbare' en 'het experimentele'... volgens mij is dat niet zo zwart-wit te zeggen als je tracht te doen... Bovendien is zeker het begrip 'gangbaar' hoogst persoonlijk