Het digitaal opslaan en beluisteren van je muziekcollectie wordt steeds populairder. Één van de populairste instellingen is daarbij ook om die collectie op shuffle af te spelen. Je wordt als het ware verrast door hetgeen dat komen gaat. Past dit nou wel of niet bij je huidige gemoedstand? Skip je tracks in shuffle? En wat zijn je gedachten bij het beluisteren van net dat nummer in de shuffle modus?

Persoonlijk reis ik bijvoorbeeld veel met het OV en luister via mijn iPod altijd op shuffle. Onderweg kwam ik op de gedachte dit topic te openen. De bedoeling is om een soort verhaal te schrijven bij het beluisteren van je muziek. Ik dacht daarnaast ook dat er vast andere nummers in je collectie zitten dan dat mensen van je zouden verwachten. Zodoende kunnen er ook tips ontspruiten aan het verhaaltje. Je neemt dus als het ware je eigen muziekcollectie door, wel of niet passend bij de dag, je gevoel en het bijvoorbeeld het weer. Want ook al vindt je dat nummer goed, het kan zijn dat het je op dat moment juist meer of minder ligt.
Veel plezier met lezen en schrijven.

Als ik het terug lees zie ik dat ik een beetje vaag ben geweest met mijn inleiding. Daarom ga ik zelf graag voor.

Ik zit thuis, achter de computer. Ben rustig bezig met het schrijven van een groot artikel voor mijn blog. Ik pak mijn iPod voor de achtergrond muziek. Er staan 11004 songs op, tijd voor shuffle.
We beginnen met Norah Jones en One Flgiht Down. Lekker relaxte muziek waar ik goed op kan schrijven. Qua tempo valt Frank Ocean's Sweet Life daar goed achter, net als Good Things van Aloe Blacc.
Ik wordt dan ook wel echt een beetje verrast door Rolling in the Deep van Adele. Kopgedraaide single die ik toch wel een tijdje vermijd heb. Maar nu ik het na een tijd weer hoor moet ik zeggen dat toch wel een goede single blijft.
Een stukje livemuziek van Raphael Saadiq dan. Het is Get Involved dat uit de House of Blues komt. Energiek optreden. Energie die we niet terugvinden in King of Sorrow. Sade romantiseert de muziek namelijk meer voor ons. Prachtige vrouw trouwens, kijk maar eens naar de clip. Helaas duren de romances met Sade schijnbaar altijd te kort en komen we één van de grootste "problemen" van shuffle tegen: de intro's. Want dit is gewoon een intro van zijn album uit 1995.
Opvallend waren alle vorige nummers vrij recent. Madeline Bell komt dat onderbreken en neemt ons mee op No Sun Today. Tempo blijft dus vrij laag.
Covers zijn er legio tussen die 11004 nummers. De zus van Aretha bijvoorbeeld. Zij doet een fantastische uitvoering van the Doors' Light my Fire. Doet sowieso niet onder voor haar zus.
Van oud naar nieuw die oud doen. Myron & E zingen I Can't Let You Get Away helemaal in de oldschool vibe.
Eric Roberson is dan echt nieuwe sound, en meer R&B. Breakitdown is een aardig nummer.
Live en Sam Cooke, helemaal vanuit de Harlem Square Club, is bijna ongeëvenaard. Nothing Can Change This Love bewijst wat een soulheld hij is.
Voor de tweede keer Aloe Blacc dan, dit keer kort met een Reprise van Politician. Snel gevolgd door Bill Withers in zijn meest gevoelige vorm. You Can't Smile it Away brengt de intimiteit in je woonkamer.

En terwijl ik het documentje opsla en sluit, ga morgen verder met het artikel, klinkt als laatst nog While My Guitar Gently Sweeps van the Beatles door de boxjes. Tot de volgende shuffle.

Zo'n 10 jaar geleden reisde ik ook veel met het OV en had ik nog een MP3-spelertje helemaal volgestouwd met singles. Ik downloadde toen vnl enkele nummers die ik voorbij hoorde komen op de radio of ripte de mooiste nummers van de cd's uit mijn collectie. Het afspelen gebeurde alleen maar via de shuffleknop, met een kleine crossfading! Gevolg was dat ik elke reis van huis naar werk en v.v. mij liet verrassen door de keuze van het systeem en genoot van de mooiste combinaties van nummers. Vaak ging dat gepaard met een enthousiaste oeh of een ah, onderdrukkend om geen vreemde blikken van medereizigers te krijgen.

Vreemd genoeg zaten er ook wel eens luisterbeurten tussen waarbij de speler alleen maar de minste nummers achter elkaar zette, waardoor je teleurgesteld thuiskwam. Dat zijn dingen die gerust op mijn gemoedstoestand in kunnen werken.

De laatste (zeker 7) jaar luister ik alleen nog maar naar hele albums, mede veroorzaakt door de registratie hier op de site. Dat heeft weer een hele andere dimensie gegeven aan het muziek luisteren en zo heb ik vreselijk veel mooie dingen ontdekt.

Sinds enkele jaren heb ik een versterker met een harde schijf waar ik ca 250 albums op op kan slaan. Helaas is mijn albumcollectie zo gegroeid dat de laatste 200 daar niet op staan en onderhoud vind ik toch wat tijdrovend. Maar ook die harde schijf zet ik elke ochtend aan voordat ik naar mijn werk ga en die staat standaard geprogrammeerd op shuffle. Hoewel daar hele albums op staan, heb ik nooit gehad dat er een nummer voorbij kwam die ik ging skippen, puur omdat dit nooit aan de orde is.

Nu met Spotify zijn de mogelijkheden alom om allerlei playlisten te maken. Domweg is de tijd te kort en het aanbod van goede muziek te groot om hier aan toe te komen. Toch heb ik afgelopen zaterdag bij een feestje mijn telefoon aangesloten op wat inferieure speakertjes met een danceplaylistje, vurig hopend dat Spotify de meest gangbare dancenummers het eerst zou selecteren om niet te veel weerstand te krijgen van de overige aanwezigen. Want over het algemeen vindt men mijn muzieksmaak toch maar vaag. Dat is redelijk gelukt!

Edit:
Bovendien is het shufflen van je hele collectie wel een jongensdroom die uit is gekomen. Het opzoeken van nummers op cassettebandjes was wel een beetje omslachtig. Toen de cd-writer uitkwam was het wel tof om zelf cd's samen te stellen, maar hoewel het nog heel recent aanvoelt, wel zwaar achterhaalt.

Shufflen terwijl je het huis aan het schoonmaken bent? Misschien wel de meest voorkomende wijze na in het OV. iPod in de dock en knallen maar.

Te beginnen met Aretha Franlin's Border Song (Holy Moses). Night time is the right time!
Kleine verrassing met een gevoelige Lenny Kravitz. Hij zingt Destiny voor me. Mooi nummer eigenlijk. Kravitz zingt nog een wijsje door daarna. I Can't Be Without You heeft wat meer gitaren als de voorganger.
Reggaevibes met Scienitst. Van zijn album Rids the World of the Evil Curse of the Vampires hoor ik de relaxte jam Ghost of Frankenstein. De variatie is weer prima aanwezig, zoals het de shuffle belieft.

Het zijn de blazers die me Otis Redding doen herkennen, en dan is er nog geen noot gezongen. Zingen kan hij, ook op Tennessee Waltz. Van oude naar nieuwe soul, met Amy Winehouse en haar Stronger than Me
Een stukje vergeten soul met The Show Must Go On van Sam Dees, komt ook voorbij. Serieus, check dat album en geniet er van.
Opvolgend past Johnny Guitar Watson's It's All About the Dollar Bill goed bij het stofzuigen. Swingend de kamer door.

Een heel ander sfeertje wordt het dan toch wel met Healing Chant. Één van de bijzondere muzikale parteltjes van the Neville Brothers. En net als in het begin, eindigen we ook met een souldame. Candi Staton zingt over de Love Chain en mijn woonkamer is weer schoon.

Sinds een paar maanden zit ik in een nieuw appartementje. Aangezien mijn nieuwe whereabouts voor een groot deel van de familie nog onbekend waren, was het tijd voor een bescheiden bijeenkomst. Bij zulke gelegenheden is het fijn het een en ander te laten voorbij shuffelen, mits enige voorselectie. Om intro's en praatsessies eruit te filteren én de grootouders te behoeden voor al te heftig/expliciet werk natuurlijk.

Het koos meteen voor drie generaties soul: de recente throwback 80's R&B van Solange met Losing You, gevolgd door wat housy UK soul met Back to Life van Soul II Soul, en het drietal voltallig makend met original Lady Soul Aretha Franklin en één van haar minder platgespeelde parels Day Dreaming. Ging uiteraard allemaal verloren tijdens het partijtje, aangezien het gezelschap pas met Blinded by the Lights besloot binnen te sijpelen. Het was eigenlijk nog wat vroeg voor de gedrogeerde late-night-hiphop van The Streets. Sfeermaker Dance Apocalyptic was dan meteen een stuk opgewekter, al was ik te druk bezig uit te leggen waarom er een roze lamp in de living hing dan ze te vertellen hoe geweldig die nieuwe plaat van Janelle Monáe is! Malen ze ook niet om, misschien maar goed ook, want daarmee bleef ook het misschien nogal ongepaste Venus in Furs onder de radar. Ach, Lou was er net aan... moet kunnen hé, lief klein omaatje. De Heer heeft meteen zijn wederdienst gekregen met de recente hitversie van Candi Statons Hallelujah Anyway. De saucissen en kazekes gingen er goed door! De volgende shuffle deed wat nekken oprijzen, maar het was toch niet Amy Winehouse, wel haar triphopzus Angela McCluskey met het onvergetelijke, maar al te vaak vergeten, radiohitje It's Been Done. Blurred Lines en Formidable waren dan weer twee hits die niet vlug zullen vergeten worden en zijn intussen al even legendarisch als het onderonsje dat toen aan de gang was.

Ergens halverwege het kindvriendelijke hiphopnummer Tennessee van Arrested Development ontdekte mijn neefje de platenspeler. Af ging de shuffle en op werd de plaat gelegd die het dichts in de buurt lag. En zo gingen we met z'n allen Bitches Brew zitten luisteren. Gelukkig was het Engels van het neefje even goed als dat van de grootouders...

Grootouders behouden voor al te heftig/expliciet werk en dan gewoon Venus in Furs draaien. Die van mij krijg ik al op de kast met Muse, Pearl Jam of Pink Floyd.

Bitches Brew moet dan al helemaal heftig zijn geweest.

Maandagavond: mijn wekelijkse biljartcompetitie.
Aangezien ik in Uden woon en in Berlicum biljart, pak ik regelmatig de bus en neem ik uiteraard mijn mp3-spelertje met ik schat een nummer of 700 erop mee.

Dus tegen een uur of zeven, jas aan, keu pakken en op naar de bushalte. Onderweg zet ik mijn mp3-speler aan en die trapt af met I Put A Spell On You van Nina Simone, gevolgd door het superfunky All Aboard The Funky Soul Train van The JB's met een excellerende Fred Wesley op trombone.

Eenmaal in de bus naar Veghel aangekomen iets heel anders. Terug naar de jaren '60 met Sergeant Peppers Lonely Heartclubs Band van The Beatles.

Daarna volgt er een funky trio: Funky Soul van David Batiste & The Gladiators, Genuine (Pt 2) van Sharon Jones & the Dap-Kings en Junkie Chase van de grootmeester Curtis Mayfield.

Het romantische soulliedje I'll Sing A Love Song To You van Candi Staton volgt.

In Veghel aangekomen en wachtend op mijn volgende bus hoor ik Pastime Paradise van Stevie Wonder langskomen. Weer iets heel anders nu: Riders On The Storm van The Doors.

Toch weer terug naar heerlijke funky soul met Harlem van Bill Withers. De prachtige stem van Tori Amos komt langs met het geweldige Crucify.

Bijna op de plaats van bestelling komt Prince nog langs met Raspberry Beret en wordt de reis afgesloten met Underground van Curtis Mayfield.

Dat was weer een aangename 45 minuten