Op basis van een post in Nirvana - bleach

deric raven Mooi verhaal, dat klinkt allemaal zo absurd vandaag.

Ik ervaarde dat niet. Niemand ervaarde dat nog niet. Het is alsof dat groepjesvorming met iedereen die zich op een genre focuste en dan muziek gaat gaan ontdekken vanuit een bepaalde tak. Dat gebeurt gewoon niet meer. Ik voel echt mij soms een alien in deze wereld.

Ja ik ben opgegroeid nog met de laatste stuiptrekkingen van de rockindustrie van de 2000's. Zelf was ik daar absoluut geen fan van. Klassieke rock en anderen had ik nooit gehoord. Ik heb wel eens Nirvana - Smells Like Teen Spirit van een leerkrachte (die opgroeide met Nirvana) gehoord, en daar was ik wel fan van. Maar van de toen eigentijdse rock kon heel weinig me boeien, eigenlijk niets. Ook MTV was de rock hetgeen dat me het meest stoorde (was toen al Muse - Knights of Cydonia en dat soort dingen). De Katy Perry-achtige pop vond ik nog verschrikkelijker, maar ja... veel keuze heb je niet altijd hé. Ik ken wel iemand die groot fan is van Green Day geweest, maar die luistert quasi ook uitsluitend EDM meer (afgaande op zijn Spotify).

2010-2011 (voor mij dus 2011) is waar ik op de dnb en EDM trein sprong. Waar de rest dan richting hardstyle ging (en 90-95% van school was fan daarvan), ging ik meer naar underground house. En uiteindelijk is het dankzij Grimes (en ook Purity Ring) dat ik via die weg rock (en andere genres) meer heb leren waarderen (via een shoegaze/dream pop-omwegje of een Beach House-Cocteau Twins omwegje).

Ik heb enkele verklaringen voor waarom dat nu niet meer zo is. Ik denk dat muziekindustrie en zeker de rock-kant een beetje het slachtoffer is geworden van gebrek aan eigentijdse interpretatie / heruitvinding, volledig verdrongen door EDM en pop en ook dat de digitalisatie en opkomst van computers, meer technologie ook andere wegen heeft geopend (zoals bvb. game-industrie waardoor jongeren wellicht minder muziek luisteren dan toen in de jaren '90 denk ik). Begin jaren '90 kon je enkel Pacman, Donkey Kong en Tetris spelen of op die arcadebakken, nu is dat een hele industrie geworden. Veel subculturen hebben zich ook denk ik verplaatst naar het internet (wat bvb. toen gothsubcultuur was, is nu bvb. vervangen door internetcultuur (tumblr, tiktok, memes, reddit, discord dat soort dingen). En nu is alles ook veel toegankelijker dan toen: nu luister naar wat je wil. Toen was dat een pakje moeilijker (waardoor de meeste mensen meer naar hetzelfde luisterden).

30 jaar geleden lijkt echt gewoon een compleet andere wereld geweest te zijn. Totaal anders. Van een andere wereld. Bijna onvoorstelbaar.

Echt nog zelf verzameltapes samenstellen, en deze uitdelen en ontvangen. Door crossover vervaagden de grenzen (RHCP, Primus en Faith No More), punk werd mainstream, en de gitaarrock eiste zijn positie terug. Een band als The Prodigy gooide de energie en anarchie van de punk in de dance. Ook een mooie ontwikkeling. Na de eeuwwisseling werd het anders. Internet kwam op, gevolgd door sociale media. een te groot aanbod van radiostations, en de verticale programmering werd horizontaal. Voorheen had je een typische VARA dag, de VPRO had wekelijks vast hun uren, ook de invloed van Top 40 was groter, en dus ook het verzet daar tegen. Vroeger koesterde je de aankopen; Out Of Time van REM werd gekocht, en twee weken achter elkaar dagelijks gedraaid, dan pas had je weer geld voor de laatste van RHCP e.d. Tegenwoordig kun je aan alle muziek komen, waardoor het al snel vluchtiger wordt. Zappen door Spotify. Ook weer een geweldige tijd, maar inderdaad totaal anders dan 30 jaar geleden.

Stond afgelopen week een interessant artikel op de site van The Guardian over de afname van (rock)bands in de charts in de laatste pak hem beet 20 jaar. Deze quote vat het wel mooi samen:



Het hele artikel: Why bands are disappearing: 'Young people aren’t excited by them' | Music | The Guardian - theguardian.com

Smaak van klasgenootjes was op 10/11-jarige leeftijd redelijk hetzelfde....bekende deuntjes uit de top40 en de eerste 'disco' avondjes (1980/'81)......Anita Meyer, The lion sleeps tonight, Michael Jackson etc. Al eerder luisterde en kocht/kreeg ik Queen, Santana...was er vroeg bij.
Serieus luisteren kopen begon met Thriller van Michael Jackson. Dus veel top40 (dance-richting, met wat zij-uitstapjes) en dat kwam redelijk overeen met wat de rest ook wel leuk vond. Echter dook ik er dieper in dan die rest en kwam met dingen aan waar een enkeling op school van had gehoord.....Zapp, George Clinton, Midnight star, Mico wave, allerhande Rap/hiphop/electro als Kurtis Blow, LL Cool J, Newcleus, Jonzun crew, Man Parrish etc. Verder een fascinatie voor Prince die met Purple rain echt doorbrak.....en dan alles wat er mee te maken had of op leek, The Time, Jill Jones, The Family, Sheila E, Jesse Johnson, Madhouse, Andre Cymone, Vanity/Appolonia 6, Ta Mara and the seen.
Eenmaal ietsje ouder en naar school in Amsterdam waren er meerdere liefhebbers van die hiphop gein, het was al bekender geworden ook natuurlijk en de mixtapes gingen geregeld van hand tot hand. Maar nog steeds was het niet echt mainstream en een deel van de scholieren die zich er mee bezig hield. De meesten kwamen niet veel verder dan alleen een top40.
Halverwege mijn schooltijd in Amsterdam werd het dance/rap/hiphop gebeuren minder interessant vond ik, begonnen de eerste tekenen richting gangstarap zich aan te dienen, werd het uiteindelijk mainstream en was ik al afgehaakt en richting de hardrock/metal gegaan. Dit ook door nieuwe vrienden, nieuw leven op eigen benen en gewoon nieuwe interesse dus. Daardoor aardig buitenbeentje qua muziek (gewoon verbreding van interesse) want hardrock/metal was nu niet bepaald populair zeg maar, integendeel ...maar er waren zeker enkele liefhebbers.
De grunge doorbraak (Nirvana, Pearl jam, Alice in chains) kwam toen ik in militaire dienst zat, schooltijd was toen net ten einde.
Dus deels standaard smaak zoals veel andere scholieren, maar ik was op de een of andere manier toch altijd net iets meer er mee bezig en dook er iets dieper in, zonder dat het me boeide wat populair was of niet.....anders was ik in de hiphop en dance blijven hangen en zong ik mee met 'Pump up the jam' en meer van die ongelooflijke crap waar dat gebeuren eind jaren '80/begin jaren '90 naar toe ging.....of had ik in een trainingspak gestaan met kaalgeschoren knar in een poging tot iets van een 'dansje' dat 'hakkuh' genoemd werd op wanstaltige muziek dat 'huis' genoemd werd.....of dat verschrikkelijke oh zo stoere gangsta(c)rap......je wil er niet aan denken, vreselijk die kant waar het toen heen ging.