Omdat het leuk is te recapituleren hoe je jaar was. En omdat het nog leuker is verhalen van anderen te lezen. Wie hebben elkaar geïnspireerd? Wie heeft er ontdekkingen gedaan op gebieden waar je die persoon nooit zou verwachten? En dat uiteraard in combinatie met eventuele tips.

Daar waar 2011 voor mij vooral het jaar van de post-rock was, was 2012 meer het jaar van de alternatieve rock. Bands als Sparklehorse, Oasis en 16 Horsepower vonden de weg regelmatig naar mijn playlists. Tegelijkertijd heb ik ook veel moderne rockacts omarmd, denk aan Editors, Band of Horses, The National en White Lies. Van al deze bands heb ik inmiddels ook één of meerdere nummers mogen verwelkomen in mijn Top 250 (die ik over een week of 2 ga plaatsen).

2012 was ook het jaar van herontdekte klassiekers. Sommige nummers echt herontdekt, zoals Ordinary World van Duran Duran en Maid of Orleans van O.M.D., andere nummers bleken groeibriljantjes, zoals Uncertain Smile, Theme for Great Cities, The Scientist en The Boxer.

Wat waarschijnlijk minder mensen weten, is dat ik vooral op het gebied van electronic een heleboel leuks ontdekt heb. Wat ooit een beetje begon met wat losse nummers als Miss You (Trentemoller), heeft zich in 2012 ontpopt tot een aantal zeer mooie ontdekkingen als The Last Resort (het album, niet het Eagles-nummer), Substrata en vooral Soon It Will Be Cold Enough. Tegelijkertijd wil ik daar wat triphop aan toevoegen in de vorm van Mezzanine en Endtroducing...

2012 qua albums vond ik een pover jaar. Aangezien albums van o.a. Marillion, Muse, Mark Knopfler, Keane, Shearwater en Gazpacho te wachten stonden, zou het een briljant jaar moeten worden. Echter wist niemand me echt te verrassen, hooguit een albumpje hier en daar op constant niveau. Wat niet wegneemt dat ik geen (nieuwe) artiesten ontdekt heb, zoals Sylvan, I Am Oak en Airbag. Het gros van mijn ontdekkingen was echter geen brandnieuwe muziek en is vooral muziek van een aantal jaren terug (tot zo’n 50 jaar daarvoor). Een mooi aandeel van deze (her)ontdekkingen, ook die hierboven genoemd, is te danken aan mijn bespreking van de MuMe Ladder.

Ook een groot aandeel komt door Soundrop (bedankt Sander, Jelle, Bart en alle anderen ). Een leuke app waar ik menig uur over muziek heb geluld met medegebruikers. Of soms gewoon de muziek laten spreken. Dan weer een coveruurtje, dan weer een postrockuurtje, dan weer een piano-uurtje. Het was (en is nog steeds) een leuke tijdbesteding.
En of het door Soundrop komt of niet, ik heb de laatste tijd ook een behoorlijke drang naar het ontdekken van moderne folk(achtige) bands. Het resulteerde in een zoektocht naar meer bands als I Am Oak, Lost in the Trees en Midlake. Een zoektocht die me bracht bij artiesten als Scott Matthew, Mount Eerie en Matt Elliot. Ze luisteren zo lekker weg!

Via Spotify begon ik in mei dit jaar mijn eigen afspeellijst waarin ik al mijn ontdekkingen bij ben gaan houden: Dé Playlist by Chevy van Dorresteijn on Spotify - open.spotify.com. Dit bleek achteraf een meesterzet, want vroeger deed ik wel ontdekkingen, maar raakte ik die eigenlijk snel weer kwijt. Door het constant verversen en herbeluisteren van deze lijst zorg ik dat ontdekkingen het juiste plekje in mijn muzikale geheugen krijgen.

Tevens was 2012 voor mij het eerste echte concert (Marillion) en mocht ik voor het eerst een medegebruiker van MuMe ontmoeten, Arnout en (rock-)Rick. Die avond had ik ook gelijk mijn eerste popquiz.

Leuk!

2012 was voor mij het jaar waarin ik twee noisegrootheden - Incapacitants en (vooral) Hijokaidan - eindelijk echt ontdekt heb. Incapacitants kende ik al langer, en ik had al een paar CD's van deze twee heren, maar Hijokaidan was voor mij los van wat oppervlakkig digitaal geluister nog grotendeels onbekend. Met de impulsieve aanschaf van Asset Without Liability (van Incapacitants) en (nogmaals vooral) Modern (van Hijokaidan) is er een wereld voor me opengegaan. Harsh noise is voor mij nog nooit zó geweldig geweest. Vooral Modern vond ik direct helemaal briljant (zie top 10), en deze inspireerde me tot het kopen van nog veel meer Hijokaidan en aanverwant (van 0 naar 15 albums, en ze kosten vaak een lieve duit) en het graven in hun geschiedenis. Daarmee realiseerde ik me pas goed de nauwe verwantschap tussen Hijokaidan en Incapacitants, en zodoende ook van Incapacitants nog veel meer aangeschaft (onder andere twee loeidure boxen en een hele zwik albums). Beide groepen zijn nu veruit mijn favorieten in de harsh noise.

2012 was ook het jaar waarin ik wat electronica buiten mijn straatje ben gaan verkennen, met name wat lower key, beatgerichte muziek. Was het me vroeger vaak wat te clean en saai, dit jaar kon ik me vergapen aan materiaal van MMOTHS, Balam Acab, Clams Casino, Burial en Elite Gymnastics. Op dit vlak heel veel mooie ontdekkingen gedaan, en ongetwijfeld iets waar ik me in 2013 nog verder in zal verdiepen.

Verder kreeg de digitale noise-aanwezigheid op MuMe dit jaar eindelijk ook fysieke vorm; met jeko/Jelle en sendotsklin/Dennis en naastgetekende zijn we dit jaar een schurend, rammelend noisecorebandje begonnen. Twee succesvolle sessies gehad; hopelijk volgen er nog veel. Ook willen we misschien wat puurdere harsh noise in groepsverband gaan doen, en nog steeds bestaan er plannen voor een noisefest met alle MuMe-noisicians (ook al worden het er helaas steeds minder) op de bill, dat misschien volgend jaar eindelijk eens vorm kan krijgen.

Ook deed ik dit jaar voor het eerst mee aan NaNoWriMo, een jaarlijks evenement waarbij de uitdaging is in de maand november een volledige novel á minimaal 50.000 woorden te schrijven (minimaal zo'n 1667 woorden per dag). Dat dat gelukt is is ten zeerste te danken geweest aan de plaat Hurtbreak Wonderland van World's End Girlfriend. Zo'n 90% van mijn schrijftijd (en dat is aardig wat geweest) heb ik deze plaat gedraaid, en het was uitstekend schrijfvoer. Academisch schrijven kan ik niet met muziek, creatief schrijven blijkbaar wel. Een leuke ontdekking!

De fysieke platenzaak verdwijnt overigens steeds meer naar de achtergrond; hoewel ik het snuffelen nog steeds heerlijk vind boek ik steeds minder resultaat. Dit jaar welgeteld maar 10 platen in fysieke winkels gekocht, de rest allemaal online. Ik vermoed dat die trend nog wel door zal zetten, en zou er niet raar van opkijken als ik volgend jaar helemaal niets meer in een fysieke winkel kocht. Verder heb ik in absolute aantallen dit jaar minder gekocht dan de voorgaande jaren; wat dat betreft is er een neerwaartse trend waar te nemen (om in cijfers te spreken, 2008: 104 - 2009: 218; 2010: 341; 2011: 213; 2012: 112 tot dusver). Overigens geen onwil; met een kind erbij heb ik er wat minder geld voor, en daarbij koop ik wat vaker duurdere releases. Waar ik vroeger erger om kwantiteit maalde, is dat dit jaar nauwelijks van betekenis geweest, en zodoende kwamen er dingen als de Ramleh box, de Incapacitants boxen en verscheidene dure CD- en vinyluitgaven in huis.

Al met al een bijzonder jaar!

2012 was een geweldig concertjaar voor mij met een recordaantal van 32 concertbezoeken (ook in Londen en New York kon ik het niet laten om concerten te bezoeken).
Sigur Rós wist me deze keer in Paradiso veel meer te betoveren dan een paar jaar terug in de HMH en het is er na jaren twijfelen dan toch van gekomen om 1 keer in mijn leven een concert van Madonna bij te wonen. Wellicht ietwat te laat (want ze is echt over haar top heen) maar beter laat dan nooit.
Jay Brannan heb ik na afloop van zijn optredens in zowel Amsterdam als Philadelphia gesproken en ben met hem op de foto gegaan, iets wat ik dus echt nooit doe. Het heeft iets lulligs vind ik toch maar het was wel grappig en zeker omdat hij in Philadelphia gelijk wat Nederlandse woordjes op ons losliet en het waardeerde dat we hem nog een keer kwamen zien en dan zo ver van huis.
Veel MuMe-users gezien bij concerten waarvan sommige meerdere malen: El Ninjo, Lin, Reptile71, R&P, Arrie, Bonothecat, herman, archangel9 en VanDeGriend.
Ook leuk om eindelijk The Time eens te zien in New York en dat terwijl ik Sheila E een aantal weken daarvoor nog in Nederland zag. De afwezigheid van Prince dit jaar werd dus goed gecompenseerd.
Recordhouder Zita Swoon kreeg dit jaar optreden nummer 18 achter hun naam en wat blijven zij live toch geweldig goed.

Qua albums was het geen topjaar maar zeker ook niet beroerd. Veel degelijke albums en daar waar ik naar uitkeek werden de verwachtingen meestal wel ingelost.
Ik ben niet heel veel minder cd's gaan kopen; dat zal altijd wel een voornemen blijven die nooit waargemaakt wordt.

Extra leuk blijkt het internet te zijn waardoor je persoonlijker contact met muzikanten kunt hebben. Zo heb ik wat promowerk voor The Irrepressibles mogen doen en heb ik een leuk contact met zanger Stephen van de band REVERE.
John Grant staat in mijn vriendenlijst van Facebook en die reageert soms op zaken waarvan ik dan denk: 'grappig dat het je blijkbaar aanspreekt'. Zulke dingen verwacht je niet maar het schept toch net even een andere band met zo'n artiest.

Opvallend was dat ik de deluxe versies van The Smashing Pumpkins ben gaan kopen. Normaal gesproken heb ik daar nooit zo veel mee maar blijkbaar waren deze hebbedingen interessant genoeg en ben ik overstag gegaan.

In 2012 ben ik niet echt nieuwe dingen gaan verkennen. Qua jazz ben ik me ook niet echt verder gaan verdiepen. Het is een beetje gebleven bij het ontdekken van nieuwe bandjes en het was op dat gebied niet echt noemenswaardig. De leukste dingen zaten toch bij artiesten die ik al kende.
Mijn gedrag op deze site is ook niet echt anders geworden. Ik wilde wat minderen met het schrijven van stukjes bij albums maar dat is blijkbaar niet gelukt
Op het forum vertoonde ik me al een stuk minder en dat is ook zo gebleven.
Waar ik erg veel plezier aan beleefde was het topic waarin ik Marc Almond kon promoten en waar opeens users hun positieve mening lieten horen van wie ik het nooit verwacht had. Na jaren pluggen druppelt de belangstelling dan toch binnen zullen we maar zeggen. Leuk te ervaren.

Achter de schermen nog steeds contact met users waar ik al langer contact mee heb (alhoewel ik er een paar van het eerste uur toch wel erg mis nu ze zich hier niet meer vertonen).
Dit jaar ook een paar andere users leren 'kennen' wat veel leuke tips oplevert.
Over het algemeen is Musicmeter al wat jaartjes niet meer mijn grootste inspiratiebron op muziekgebied maar zo af en toe duiken er toch leuke dingen op.

Voor komend jaar denk ik dat het qua concertjaar nooit zo goed kan gaan worden (het aantal evenaren is mogelijk maar geen streven) en ik kijk op dit moment erg uit naar het nieuwe album van John Grant en het debuut van Woodkid. REVERE misschien nog wel het meest van al maar dat komt omdat Stephen me af en toe op de hoogte houdt. Extra spannend dus. Good old Nick Cave is altijd lekker dus dat zal wel goedkomen over een paar weken als zijn album uitkomt.

Dit jaar veel uitgegeven aan CD's, met name Nederlandstalig en rock / metal. Heb zo onderhand de meeste CD's wel gekocht. Heb een paar weken geleden de platenspeler in ere hersteld door aanschaf en aansluiting van twee nieuwe speakers op mijn oude versterker, en alweer de nodige LP's gekocht. De kosten van concertbezoek vielen mee. Heb meer kleinere optredens gezien van Jan Akkerman & Bert Heerink, Uriah Heep, Napalm Death, Sacred Reich, Koos Alberts, UFO, Saxon, Hans de Booij en Status Quo. Uitstekend jaar en genoeg nieuwe albums voor een top 10, met prima albums van Van Halen, Rush en Marillion.

2012 was een jaar waarin ik op het kruispunt stond tussen klassieke en rockmuziek.

De cdmarkt is ingestort, nog meer voor klassieke muziek dan bij rock, en dat leverde op de tweedehandsmarkt vele koopjes op waardoor ik veel pianomuziek van Mozart en Schubert heb beluisterd. Ook mijn oude liefde Tsjaikovski kwam vaak terug en eindelijk begreep ik de genialiteit van de symfonieën van Beethoven.

Op het gebied van de rockmuziek blijf ik wat gefrustreerd door mijn 15 jaar afwezigheid van 1994 tot 2009 (het jaar waarin ik een iPod kocht en rock terug in mijn leven kwam). Ik doe mijn best om van alles in te halen, maar het lijkt vechten tegen de bierkaai. Ik probeer het gestructureerd per jaar aan te pakken: ik heb mij ondertussen verdiept in 1995 en 2003 en ontdekte zo enkele klassiekers zoals 'Different Class', 'Absolution' en 'Chutes too narrow'.

The Shins brengen me bij mijn concerthoogtepunt van het jaar: Rock en Seine in Parijs op 24 augustus waar ik ook Sigur Ros zag. Het was een ingekort concert van een goed uur maar man, wat een belevenis was dat! Na the Shins schuiven tot op de 7e rij en dan de anticipatie terwijl late zomerzon onderging. En dan ... I Gaer dat me onmiddellijk omverblies. Pure extase, die ik in februari in Lissabon zal proberen terug te vinden.
In de AB zag ik ook nog onvergetelijke concerten van M83 en Sharon Jones & the Dap-Kings. The Beach Boys in Lokeren waren ook bijzonder sympathiek, net zoals Rumer in het uitgeregende Rivierenhof in juli.

Met de nieuwe albums in 2012 leek het het eerste halfjaar niet veel te worden, maar daarna kwam het zo goed. De wow-ervaring uit 2010 (wat is rockmuziek van deze tijd toch fantastisch!) herhaalde zich: met 5* albums van Beach House, Frank Ocean en Tame Impala en talloze andere ontdekkingen (Grizzly Bear, Hot Chip, How to Dress Well, Lost in the Trees...). Ik blijf cd's kopen omdat die zoveel beter klinken op mijn installatie dan met oortjes of Bose Sounddock. Ik blijf ook nood hebben aan iets tastbaars.

MuMe blijft een fantastische bron van informatie waar het enthousiasme van velen zo aanstekelijk is en het literair talent van sommigen om van te smullen is. Op dergelijke schaal bestaat er over klassieke muziek op het net niets vergelijkbaars, en dat is een bijkomende reden waarom ik op het kruispunt eerder voor rock lijk te gaan.

Op mijn leeftijd krijg ik ook meer en meer nood aan het overhouden van iets van de voorbijglijdende jaren. Rockmuziek geeft me voeling met de tijdsgeest en ik lijk van elk jaar genoeg te kunnen meenemen om er voor altijd met een glimlach op terug te kijken

2012 was muzikaal voor mij een topjaar. Vooral qua metal kon het niet stuk bij mij.

De concerten

Ik ben naar 3 concerten geweest dit jaar en die waren allemaal geweldig. Het meest speciale concert was voor mij Refused in de 013 in Tilburg, ik wist namelijk dat dit het laatste optreden van de band op Nederlandse bodem zou worden! En wat een onvergetelijke show hebben ze neergezet, wat heb ik daarvan genoten!

Paar dagen daarna zou ik naar Ufomammut gaan. Ineens van de grote Dommelsch Zaal naar de kleine zaal met zo'n 200 man. Ik was 100 minuten ergens anders, ze speelden Oro compleet. Ze speelden snoeihard, oordoppen waren dus geen overbodige luxe. Er werd niet gesproken op het podium, de muziek sprak. Niet lullen maar spelen. Een motto waar ik volledig achter sta.

Ook stond met mijn mond open van verbazing bij Animals As Leaders in april. De technisch supermoeilijke stukken werden gespeeld met gemak en heel veel emotie! Na 60 minuten was het afgelopen.

De CD's en ontdekkingen

2012 is een jaar geweest waarin ik de Electronic ben gaan waarderen. Dat begon met de Kindred EP van Burial begin januari. Die zorgde ervoor dat mijn interesse in deze muziek weer compleet opbloeide. DJ Shadow heb ik zeer veel gedraaid, hetzelfde geldt voor Portishead, Massive Attack en Flying Lotus. In dit genre wil ik me nog verder gaan verdiepen volgend jaar.

Qua metal was dit jaar echt meesterlijk. Deftones overtrof het meesterlijke White Pony met Koi No Yokan en Napalm Death kwam schuimbekkend terug met Utilitarian. Op Nederlandse bodem liet Dodecahedron horen hoe je echt angstaanjagende muziek maakt, de zuiderburen hadden Amenra in die categorie. Maar intenser dan Metal waren de platen van Scott Walker en Swans. Walker, de 70-jarige crooner met een kronkel. En Swans, de band die met The Seer een van hun beste platen neerzette samen met The Great Annihilator.

Mike: de muzikant

Wat heb ik gedaan op muzikaal vlak dit jaar? Ik heb tot juli nog gedrumd bij Chicken Shack, een funk/soul coverband. Dit heb ik twee jaar met heel veel plezier gedaan. Hier is materiaal van het laatste optreden, rond 7:11 begint mijn drumsolo:




Verder heb ik zeer veel gedrumd en een aantal filmpjes gemaakt. Dit waren voornamelijk technische filmpjes, bijvoorbeeld deze:




Maar paar weken geleden begon er voor mij een nieuw hoofdstuk in het drummen. Ik legde een handdoek over mijn snare drum en speelde mee met The National, dit zijn hele kale drumpartijen. Daarna speelde ik mee met Portishead, Steely Dan en Massive Attack. De kunst van het weglaten is inmiddels een stuk belangrijker voor mij geworden. Al is het af en toe natuurlijk heerlijk om even te razen met wat metal.

Ik hoop dat er nog een topic van 'Hoe was jouw muzikale 2013' aankomt, ik heb een mooie recensie klaar liggen!

Je kan zelf ook zo'n topic aanmaken.

Hoe was jouw muzikale 2013?

Dat moet ik zekers een keer proberen!
in ieder geval bedankt voor het maken er van!!