Op mijn soulblog (http://opusdesoul.wordpress.com/) ben ik gaan schrijven over wat cover en samplegebruik van bekende soulnummers. Deze artikelen wil ik graag met jullie delen. Daarom dat ik het topic hier ook open.

De eerste was

Opus de Soul unCOVERed…. Sam Cooke – Bring it On Home To Me (1962)
We beginnen met Sam Cooke – Bring it on Home to Me.

Het origineel:


Ja, een klassieker natuurlijk. De soepele, volle stem met het rauwe randje van Sam Cooke draagt dit nummer.
De sfeerzetting, de vocalen, de instrumentatie, het simpelweg niet uit te leggen wat er niet aan dit nummer zou kloppen.

Covers:
Natuurlijk kent een soulnummer ook covers van soulartiesten. Één daarvan is de rauwheid zelfde, Wilson Pickett. Toch een opvallende zanger omdat Sam natuurlijk wel wat smoother is:


M0oi dat Wilson in de intro nog even de naam van Cooke noemt. De stem van Wilson is een stuk rauwer, zonder twijfel. Maar verder is er vrij weinig aan het nummer veranderd. De sterke basis is behouden en uitstekend neergezet.

Een andere wereldberoemde band die het coverde zijn The Animals. Die maken er wel een totaal eigen song van. Vooral door het verschil in intonatie. Ook The Zombies, Eric Donaldson and the Killowatts, Van Morrison en Lou Rawls zongen deze evergreen van Sam Cooke. Komen we uit op John Lennon:


Hier zit wat meer pop/blues in. De karakteristieke stem van Lennon veranderd het nummer ook aanzienlijk als luisterervaring. Maar de sterke basis blijft staan.

Ook de andere Beatle, Paul McCartney coverd het nummer in 1981. Tussen hem en Lennon vinden we covers van onder andere Mickey Gilley, John Holt en Joe Simon. Verder in jaren 80 waren er nog Johnny Clarke en Ted Hawkins. Maar ook de in Amerika zeer populair Dixie Chicks:


Ja, dan wordt het toch wel een heel ander nummer. Persoonlijk vind ik deze popcountry-achtige cover helemaal niks. Ik mis power in de stemmen, de kracht van de instrumentele basis en de overtuiging die in de tekst gelegd moet worden. Gewoon een beetje cheesy.

Blijven alleen nog de covers Status Quo en Flemming Bamse Jorgensen te vermelden over.

Sampled
De sample die we dan bespreken zit in een nummer van hiphoppers Blockhead. Het nummer heet Trailer Love.


De sample is te vinden op 19 seconden. Natuurlijk gaat het gewoon de zang die ongelooflijk gepitched is waardoor je het bekende Knabbel & Babbel geluid krijgt. Vrij teleurstellend gedaan door producers die ik toch aardig hoog heb zitten.

Ik leerde het nummer kennen op de soundtrack van Ali, uitgevoerd door een mij onbekende naam.

Mooi contrast ook tussen Sam en Wilson, twee compleet verschillende zangers, maar allebei kunnen ze ermee overweg. Topnummer ook! Ik denk toch wel Sam's tweede beste nummer!

De sample vond ik bijzonder flauw inderdaad.

Leuke gedachtegang achter het topic, Daniël. Hopelijk zal het meerdere users aantrekken om hier eens een kijkje te nemen.

Mooi om met dit nummer te beginnen. Ik vind het Sam’s beste, zelfs! Hoewel sommigen coveren ervaren als een zonde, heb ik er geen problemen mee; zolang het maar goed wordt uitgevoerd. De versie van Wilson Pickett vind ik bijzonder leuk uitgevoerd, ik houd dan ook echt van zijn (zeer) rauwe stemgeluid. Ik zou zelfs zo ver willen gaan dat ik hem behoorlijk gelijkwaardig vind aan de versie van Sam Cooke. Een andere versie die ik ook wel de moeite waard vind is de versie van Eddie Floyd, de instrumentale backing is veel ritmischer, maar zeker niet minder interessant. Eén van de meest gruwelijke versies die ik ken, je zou het misschien niet verwachten, is de versie van Aretha Franklin. Vrijwel altijd wist / weet ze raad met het coveren van nummers, maar ditmaal gaat er iets flink mis.

De niet-soul versies van het nummer vind ik persoonlijk beduidend minder interessant. Bij Blockhead las ik het “knabbel en babbel” geluid, dat mag je ook gerust zeggen van de Dixie Chicks. Ik heb niks tegen het bluegrass genre, maar dit klinkt nergens naar. Nog opvallender is dat het nummer wordt gezongen door dames wiens moedertaal Engels is, je zou dan toch verwachten dat ze de essentie van het nummer snappen en het niet gaan inzingen op een manier waarbij het lijkt dat het onderwerp hen volledig ontgaat? Het is niet zozeer dat ik (de) soul mis, maar vooral de bezieling. Gemiste kans, zo.

Trouwens, ik heb altijd wel gevonden dat de credits bij het origineel van Sam Cooke onvolledig zijn, het nummer wordt grotendeels meegezongen door (soul) zanger Lou Rawls, die nooit genoemd werd. Ik ervaar het nummer meer als duet dan als solo nummer, eigenlijk. Lou Rawls heeft een paar jaren later nog een eigen solo versie van het nummer opgenomen, dat heeft Sam niet (meer) mogen meemaken.

Dit kwam in het topic "Greatets Bits (Sam Cooke)" ook al ter sprake

Vandaag deel 2 uit de Opus de Soul unCOVERed serie. Hierin bespreken we van een nummer de covers en de nummers waarin het gesampled is. Vandaag is deze eer voor Bill Withers' Grandma's Hands.

We beginnen graag met het origineel:



Van deze song bestaat er by the way ook een prachtige liveversie.

En de meesten van jullie zullen het vast al gehoord hebben. Er is één wereldberoemd nummer die deze song gesampled heeft:


Ja, herkennen jullie 'm al? Wereldberoemd, beroemder misschien wel als het origineel. Op een leuke manier gesampled.

Nog een nummer met een sample van Grandma's Hands? Jazeker! Ook hiphop georiënteerd



En dan zijn er natuurlijk ook nog interessante covers van de Bill Withers song te vinden. Één daarvan is van een andere soulgrootheid. Een man die nog niet zo lang geleden overleden is: Gil Scott-Heron.
Dit is zijn versie:


Verder zien we recenter namen terugkomen als Will Downing en Gladys Knight. Allemaal een bijzondere eigen versie. Allemaal natuurlijk wel binnen het R&B/Soul straatje. Daarom een opvallende cover, die van Barbra Streisand:


Kraakhelder, met gospelinvloeden.

Als laatst heb ik ook nog The Blossoms, Marry Clayton en Paddy Casey ft. The Dublin Gospel Choir:



Ik zeg altijd maar: love the original, enjoy the covers

Bill en Blackstreet blijven natuurlijk de beste, al komt Gil ook in de buurt!

Die van Barbra is ronduit afgrijselijk! Dat gepiep tussendoor en dan die uithalen, bijzonder lelijk en ongepast vind ik dat.

Ik vind dat ze best een mooie stem heeft, maar dit nummer past niet zo goed bij haar.

Ze heeft inderdaad een aardige stem, ze weet alleen niet hoe die te gebruiken (in dit nummer toch, verder niet zo thuis in haar discografie).

Ha! Ik heb normaal best wel een beetje een hekel aan Barbra Streisand(’s stem), maar ik vind deze versie best geslaagd. Tuurlijk mist het de soul, maar vocaal klinkt ze hier wel mooi zuiver. Dat terwijl ik haar stem niet kan luchten bij (onder andere) haar grootste hit Woman in Love. Verder veel covers van dit nummer die niet onverdienstelijk zijn. Sterker nog: ik vind geen van de bovenstaande versies slecht. Ik kan naar iedere versie met plezier luisteren, al heeft het origineel zoals vaak een streepje voor.

James Carr - At the Dark End of the Street.
Lees ook het artikel hier.


Voor vandaag een nieuwe aflevering in de reeks Opus de Soul unCOVERed. We gaan het dit keer hebben over een nummer dat vooral in de soulscene veel gecovered is. Echt sameplegebruik is niet al te bekend, maar de variatie in de covers is wel aanwezig. Natuurlijk trappen we af met het prachtig origineel:
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=tzcdNwIkmYA[/embed]

De eerste versie die ons opvalt is die van Oscar Toney Jr. Goede zanger die ook al het welbekend For Your Precious Love coverde. Zijn versie van James Carr’s hit is ook verdienstelijk. Vooral het orgeltje is een mooie toevoeging.
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=PzhouINe998[/embed]

Een andere bekende soulzanger is Percy Sledge, ook hij coverde de song. Persoonlijk vind ik deze versie een stuk minder. Prince Buster maakt wel een totaal eigen versie. Iets meer doo-wop, al blijft het vocaal teveel op de vlakte. Die vocale beleving horen we juist wel weer bij Joe Tex, maar dat is meer een understatement dan een verrassing. Bijna alle nummers van Tex zijn immers intens.

Clarence Carter deed ‘m ook, maar maakte de titel wel wat anders.
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ioFRJBxDhjg[/embed]

Andere namen die voorbij komen zijn Roy Hamilton, Willie Hobbs en Dorothy Moore.

We verlaten de soul en gaan op zoek naar andere genres waar het nummer gecovered is. Leuke versie is die van Pat Kelly. The Dark End of the Street in een reggae-versie.
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=TswNk8XIUUg[/url]

Iets meer country/americana is die van de Flying Burrito Brothers(Gram Parsons). Dolly Parton en Porter Waganer maakten ook een versie. Die is hier te beluisteren. Een versie die mij persoonlijk erg weinig doet.
Linda Ronstadt maakte er ook haar totaal eigen versie van. Natuurlijk heeft deze dame een mooie stem. Voor mooie vocalen moet je ook bij Eva Cassidy zijn. De beleving zit er zeker in!

Tot slot Cat Power. Een versie die mij ook wel verrassender, vrij warm en intiem:

Bah, hoe lelijk is die Percy Sledge uitvoering?! Dat gepraat van Clarence Carter steekt me ook gelijk tegen, en als hij eenmaal begint schiet er slechts een halve minuut meer over... De andere soulversies zijn wel aardig, Joe Tex en Roy Hamilton komen zelfs nog in de buurt van het origineel. De enige die er ook een geslaagde eigen slag aan weet te geven is de dame van het gezelschap, Dorothy Moore. Al prefereer ik duidelijk Carr's originele uitwerking!

Hoe het buiten het genre wordt gecoverd vind ik vaker interessanter. Zij moeten er wel een eigen slag aan geven, anders zitten ze nog binnen het genre. Bij Pat Kelly klopt het plaatje nog het meest, erg geinig! Cat Power brengt het er ook succesvol vanaf met een uiterst toffe aanpak! De rest is al snel een pak minder...

Ja, James Carr toch maar!

Dat van Bill Withers en No Diggity . Mind is blown!

The Meters – Just Kissed My Baby (1974)
Lees hier het gehele artikel

Na Bill Withers, James Carr en nog wat anderen wederom een versie van Opus de Soul unCOVERed. We hebben het vandaag over The Meters. Niet persé een band die veel gecovered is, maar juist wel veel gesampled. De drumritmes van drummer Joseph (Zigaboo) Modeliste zijn legendarisch te noemen en vooral in de hiphop werd hier gretig gebruik van gemaakt.
Natuurlijk beginnen we eerst met het origineel:
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=xSoyaOVYk0E[/embed]

We beginnen met een sample van één de meest invloedrijke hiphopartiesten: Public Enemy. Op hun nummer Terminator X Speaks With His Hands, samplen ze The Meters. Luister maar . Niet alleen op dit nummer maakte Public Enemy gebruik van Just Kissed My Baby. Ook op Time Bomb deden ze dat:
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Pk6J4JvWxoI#![/embed]

EPMD is ook een bekendere hiphopartiest die het nummer gebruikte. In 'Never Seen Before' is de sample bijzonder herkenbaar. Een andere bekende naam, een stuk commerciëler is die van Fabolous. Hij gebruikte het in 'Right Now and Later On': [embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=MEbwonmvfF0[/embed] Zij op een wat verdekte manier.

Anderen die we tegenkomen zijn:
Special Ed - Fly MC
Positive K - How the Fuck Would You Know
DJ Skribble ft. DJ Slynke, Kenny Muhammad and the Human Orchestra & Rahzal - the Battle
Panacea - Reel Me In
Nationwide - Crip Crazy

Zonder rappers vinden we Bomb the Bass - Winter in July. Een wat meer jazzy insteek, maar wel een hele duidelijk sample.
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ViOK_k4CO_g[/embed]

De meer dance-gerichte versie is er ook en daar sluiten we mee af. Basstrap - Overseer:
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=yXT2wNodEuo[/embed]

Shuggie Otis – Aht Uh Mi Hed

Na Bill Withers, James Carr en nog wat anderen wederom een versie van Opus de Soul unCOVERed. Het heeft even geduurd, maar nu maken we tijd en ruimte voor Shuggie Otis met zijn Aht Uh Mi Hed. Zo op het eerste gezicht een aparte titel, maar als je het nummer hoort weet je precies wat de titel wil zeggen. Het nummer is niet veel gecovered, maar er zijn genoeg grappige, interessante, goede en minder goede samples te vinden in de muziek.

Natuurlijk beginnen we eerst met het origineel:
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=avw50zY4fxc[/embed]

We beginnen met een sample in een Duits liedje, van Absolute Beginner’s. Hun nummer het Liebes Lied. Even relaxt, maar tien keer zo minder muzikaal als het origineel. Ze hebben het tempo aangehouden van Shuggie, maar Duitse rap doet het niet echt voor mij.
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=o2gRCL66uDM[/embed]

Totaal anders is Tiro de Gracia met Sueños. Ook rap, maar meer de latin kant. Beetje makkelijke sample in een slecht nummer: luister hier

R&B zangeres Monica had ooit een hit met That Boy is Mine. In één van haar latere nummers horen we een sample terug van Aht Uh Mi Hed. Een vrij standaard R&B nummer, maar er is hier wel wat meer gedaan met de sample. Dat is mijn inziens prima.
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=FuUDvJ01vxM[/embed]
Verder in de R&B horen we ook Mya, die ooit een leuk hitje had met Case of the Ex. Zij heeft ook een nummer met Sean Paull opgenomen waarin Aht Uh Mi Hed is gesampled. Best een geinig nummer:
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ZNoFUKiyESU[/embed]

Een sample horen nog steeds niet echt op écht goede nummers dus. We moeten ons dus vooral met het origineel blijven vermaken. Ik heb nog wel twee nummers voor jullie waar ook een sample van deze Shuggie Otis song in zit:
Pezet – Rzuciłbym to Dawno
en
GusGus – Hateful

Vinden de platenlabels ook leuk om zo producers aan te klagen voor het stelen van muziek

Nieuwe versie. Voor een volledig bericht (dus met linkjes) verwijs ik jullie naar het bovenstaande linkje.

unCOVERed…. Cy Grant - Feeling Good
Het is even geleden, maar het is weer tijd voor een nieuwe aflevering in unCOVERed. Hierin bespreken we covers en samplegebruik van bepaalde bekende soul- en funktracks. Daar waar eerder namen als Sam Cooke, Shuggie Otis en James Carr de revue passeerden is het nu tijd voor het nummer Feeling Good. De meesten zullen de versie van Nina Simone kennen en ik betrap er genoeg mensen op die denken dat het ook het origineel is. Maar ook de versie van Nina is een cover. Een jaar eerder(in 1964) werd het nummer namelijk uitgebracht door Cy Grant, met behulp van Bill LeSage. Grant was een veelzijdig man uit Guyana. Hij was niet alleen zanger, maar ook acteur en schrijver.

We beginnen natuurlijk met het origineel:



Als we dan kijken naar covers dan zijn die er legio. Natuurlijk is daar de fantastische versie van Nina Simone. Een versie die velen kennen, (nogmaals) vaak wordt gezien als het origineel en je hart binnen zingt. Sowieso is deze versie wat dikker aangezet:


Om dan binnen het soul, jazz en funk genre te blijven komen we nog andere covers tegen. Zowel recent als in een wat verder verleden.
Laten we beginnen bij de oudere versie. Hier vinden we onder andere een versie van Freda Payne die mij wel bevalt. Vooral vocaal kan deze dame makkelijk mee. Eveneens zijn er versies van Clara Ward, Joe Bonamassa, Stanley Turrentine,

Een stuk recenter is die van Marta Ren met Expensive Soul (inclusief yo roepende mannen), de crooner/pop versie van Michael Bublé (zingt hij überhaupt eigen werk?), the Frank Cunimondo Trio (zangeres is Lynn Marino) en het modernere Mooqee & Pimpsoul ft Bianca Gerald. Deze deden het ook: Randy Crawford & Joe Sample (niet de meest recente artiesten, maar wel qua release) en Jennifer Hudson (power).
Wat extra aandacht nog voor de prachtige versie van Quantic met Alice Russell:



Buiten de soul, jazz en funkgenres zijn er ook wat covers gemaakt. George Michael waagde zich er aan met een toch wel tenenkrommende versie. En voor Ronan Parke is het nummer misschien toch wel wat te volwassen. Nee anders zijn dan wel de versies van Eels (mooi gedaan) en Muse (typische Muse). Wat we dan verder nog tegenkomen zijn de volgenden:
My Brightest Diamond, Warren Kime, Roni Alter (mooie stem), John Barrowman (verschrikkelijk), Halie Loren (zoet), Pussycat Dolls en Traffic

----
Natuurlijk is het nummer ook uitgebreid gebruikt voor samples. Een groot naam in het juist gebruiken van samples is Kanye West die het samen met Jay-Z gebruikte in New Day. Sowieso is Feeling Good populair in de hiphop. We komen ook nummer van 50 Cent, Lil Wayne, AZ en Flo Rida tegen.
Producers in uiteenlopende genres en DJ's gebruiken het ook graag. Die van Wax Tailor is vooral de versie van Nina en weinig anders. Huff & Herb, CLS & Wax, Nicolas Jaar, Blockhead en UNKLE gaan meer de electronische kant op.
Dan is er uiteindelijk nog Mary J. Blige die het door Will.i.am geproduceerde About You zingt. Hierin vinden we ook de Feeling Good sample.

unCOVERed…. The Main Ingredient – Let Me Prove My Love to You

Vandaag een kortere aflevering van een serie die we al een tijdje niet besproken hebben. In unCOVERed laat ik jullie kennis maken met bijzondere samples en/of covers. Eerder waren hierin Sam Cooke, Shuggie Otis, James Carr en Cy Grant al lijdend voorwerp. Dit keer is het de beurt aan The Main Ingredient. En dan nemen we niet hun grootste hit (Everybody Plays the Fool). Nee de keuze is gevallen op Let Me Prove My Love to You. Natuurlijk eerst het origineel:


De bekendste sample is toch wel die in Alicia Keys’ You Don’t Know My Name. De sample is zo duidelijk, maar dat is wellicht niet eens zo verbazingwekkend wetende dat Kanye West dit nummer geproduceerd heeft.


Andere samples komen vooral voor in de hiphop. Zo is er Evidence met Aloe Blacc op The Liner Notes en First to Drop the Beat the Boldest van the Alchemist. We sluiten af met Kieliszki van Eldo.

Opus de Soul unCOVERed… Blame It On the Boogie (1978)

Ik denk dat iedereen wel een keer uit zijn dak is gegaan in de disco of club op Blame it On the Boogie. Dit nummer is onlosmakelijk verbonden met schunnige bewegingen bij het stukje ‘good time’ en natuurlijk met die broers waarvan ene Michael de allergrootste werd. Maar bij hen is het dus niet begonnen. Nee, het is begonnen bij Mick Jackson. De achternaam klopt dan in ieder geval nog. Laten we, zoals gewend, maar eens beginnen met dat origineel:


Ja, deze tragere versie is dus het origineel. Maar die disco-dans-versie van The Jacksons is toch veel bekender? Daarom is die ook hier onder te vinden


Zijn er naast deze Motown hitmachine groep dan nog meer bekende covers te noemen? Nee, niet echt. Wel is er een keur aan artiesten die zich aan het nummer gewaagd hebben. Zo komen we namen als Brotherhood of Man, Marcia Hines, Susan Wong, The Footnotes, Big Fun, Marie Rottrová en Luis Miguel tegen. Best leuk om al die verschillende versies naast elkaar te horen, maar eigenlijk is er geen die aan het origineel en de bekendste cover doet denken.
Over naar de samples dan. Daarin wordt natuurlijk vooral in de hiphop gretig gebruik van gemaakt.

Big Daddy Kane is dan misschien wel de meeste bekende naam die voorbij komt, al is die sample niet heel herkenbaar. Dan is die van Beats International een stuk duidelijker, mede door het vocale gedeelte. Bij Osymyso moet je even wachten, maar komt hij uiteindelijk herhaaldelijk voorbij. Tot slot die van Killah Priest, al is die dan weer heel makkelijk.
Nee, na deze unCOVERed is mij duidelijk dat ik het bij het origineel en die van the Jacksons houd.

unCOVERed…Bill Withers – I Can’t Write Left Handed

Vandaag een nieuwe aflevering in Opus de Soul unCOVERed. Ik moet zeggen dat het wel een hele korte aflevering gaat zijn, maar het nummer waarover ik het wil hebben is zo bijzonder dat ik er graag wat extra aandacht aan geef. Het nummer is Bill Withers. Een zanger die we natuurlijk allemaal kennen van hits als Ain’t No Sunshine en Just the Two of Us. Maar hij heeft een meer maatschappij kritische kant. Dat liet hij nog maar eens duidelijk horen tijdens zijn optreden in de Carnegie Hall. Daar speelde hij namelijk het nummer I Can’t Write Left Handed. Dit nummer gaat over de Vietnamoorlog, maar Withers weet het te vertalen in een heel persoonlijk verhaal dat gaat over een soldaat die zijn rechterarm is verloren in de strijd en nu dus met links zou moeten schrijven. De hele ervaring in Vietnam wordt tastbaar door het prachtige nummer van Bill Withers. Alsof de soldaat het persoonlijk zingt.


Dit is dus het origineel. Heb ik teveel gezegd? Een prachtig nummer toch?
Nu, dit nummer is dus niet zo heel vaak gecovered. Terwijl het onderwerp natuurlijk nog steeds relevant is met de oorlogen in het Midden-Oosten, of hetgeen wat er nu gaande is Oekraïne. De enige cover die eigenlijk kon vinden (op alle YouTube vloggers na) is die van John Legend en The Roots. Zij maakten een aantal jaar geleden een sociaalkritische/sociaalbewuste plaat en maakten een uitgesponnen versie van het nummer van Withers. Ook hier opper ik een live versie.


Dan ook nog een nummer waarin I Can’t Write Left Handed gesampled is. Daarvoor riep Fatboy Slim de hulp in van Macy Gray en kwam uiteindelijk hier mee. Hoor jij de sample?