Wederom tijd voor een nieuw topic omtrent soul- en funkmuziek. De aankomende tijd ga ik een aantal korte stukken schrijven over de soul- en funkmuziek. Ik nodig iedereen uit om met mij mee te schrijven.

Er zit hier geen tijd aan vastgebonden, dus de mate van update kan verschillen. Het kan gaan over een artiest, een song, een fenomeen, verzin het maar. Er zijn geen regels behalve dat het stukje relatief kort moet blijven. Het doel is om mensen te enthousiasmeren voor een genre dat onderbelicht blijft. Volg dit topic, doe wellicht mee, maar blijf vooral lezen en laat ook vooral weten dat je het volgt. Veel leesplezier!

Passage #1

Big John Hamilton was niet alleen groots van figuur, maar hij had ook een grootse stem. Daar lag het niet aan. Helaas wist hij nooit door te breken tot het grote publiek. Wellicht lag het aan het uitgebrachte materiaal? Eind jaren 60' nam grote John een aantal 45-toeren singletjes op onder het kleine Minaret label. Het begon met het zelfgeschreven I Have No One [1]: een traditionele tranentrekker die nergens echt speciaal wordt. De blazertjes zijn voorspelbaar. Het is allemaal net iets te veilig. Degelijke ballads als How Much Can A Man Take [2] en Before The Next Teardrop Falls [3] zijn dan wel oprecht gebracht, maar de tand des tijds doorstaan doen ze niet. Free Me [4] laat meer potentie zien. Hier is de intensiteit wel aanwezig, maar mis ik een climax. John heeft wel de stem, maar gaat er te voorzichtig mee om. Hij gooide het over een andere boeg met het melige Big Fanny [5]. Snel vergeten, zeg ik. Hij werkte samen met zangeres Doris Allen voor een cover van Them Changes [7]. Zeker geen slechte poging, maar het is toch echt Doris Allen die de show steelt. De funk lag hem echter niet slecht en met Big Bad John [6] gaf hij zichzelf een cultnaam. Toch, met zo'n naam verwacht je wat meer vulgairs. Daar is John toch te keurig voor. Ach, "Warm it up, Kane" [8] - herken je de sample? Het is dus niet zo verwonderlijk dat Big John Hamilton niet door wist te breken. Hij zocht naar een kenmerkend geluid. Toch, en dat heb je wel vaker met obscure soulzangers als deze, hoor je de potentie. Bij John manifesteert die potentie zich op Take This Hurt Off Me [9]. Intens, oprecht, aansprekend. De tekstbeleving is pakkend. Ik vind vooral de tekst wat prikkelender dan op eerder materiaal. Hij ging vreemd (zie "You know temptation can lead man astray, but I never thought that hurtin' made me feel this way"), maar het besef kwam wel dat hij fout zat (zie "I know I love you and nobody else. // Its taken me a long time to found it out."). Uiteraard maak ik mij schuldig aan vrije interpretatie, maar enfin, ik mag graag naar dit nummer luisteren.

Passage #2

Het coveren. Je ontkomt er niet aan. Vooral niet in het soulgenre. Het origineel blijkt vaak het mooist (bijv. A Change Is Gonna Come), of er was in de beginne niks van te maken (bijv. Everlasting Love), maar eerlijkheid gebied me te zeggen: soms pakt het zowaar nog goed uit ook (bijv. A Rainy Night In Georgia). Vanochtend luisterde ik naar een plaat van Percy Sledge met daarop een renditie van het welbekende I Stand Accused [1]: een klassieke soulsong uit de jaren 60' van "Iceman" Jerry Butler [2]. Percy weet wel raad met een dergelijke song. Maar hij was lang niet de enige die het nummer opnam. Tussen neus en lippen door vermeld ik de rendities van the Merseybeats [3] en Elvis Costello [4]. En ook aan de renditie van Bobby Bland [5] wil ik snel voorbijgaan. Het wordt weer interessant met een versie van Al Green [6]. Hij wijkt niet eens zoveel af van het origineel, maar hij maakt er desondanks een typische Al Green song van. Die korte blazertjes, dat doet het hem. Niet minder interessant is de versie van cultheld Eddie Ray [7]. Een live-registratie van Eddie's hysterische zang - een missertje. De zanger in kwestie heeft overigens wel een paar pareltjes uitgebracht, dus de beste man is te vergeven.


"Iceman" Jerry Butler schreef I Stand Accused.


Misschien tijd voor een vrouw? Jawel, ook de niet onbekende Randy Crawford [8] waagde een poging. Een veilige uitvoerig waar weinig mis mee is, vind ik. De stem blijft mooi. Iets anders is de swingende renditie van Tony Colton en zijn Big Boss Band [9]. De stem van Tony is wellicht niet zo indrukwekkend, maar hij maakt het nummer wel eigen.* Dat doet ook Al Wilson op zijn debuutplaat Searching For The Dolphins [10]. Wilson oogt op dramatiek, maar realiseert zich niet dat hij dit beter moet uitbouwen. De tekst leent zich wel voor dramatiek - ookal is de tekst an sich enigszins lachwekkend - maar de climax moet niet te snel komen. Dat begreep Isaac Hayes. Hij zorgde voor de meest succesvolle versie [11].

*Overigens bedraagt de versie van Tony Colton, en de covers van the Merseybeats en Elvis Costello, een andere tekst, maar het verhaal gaat dat Tony het nummer gebaseerd heeft op de tekst van het origineel. Vandaar dat ik ze toch als een cover heb opgenomen. Verder verwijs ik iedereen nog even naar dit topic voor meer geschiedenis.

Leuke stukjes, ik zal dit topic zeker blijven volgen

Leuk! Eens kijken wat ik toe kan voegen.

Passage #3

De afgelopen tijd heb ik mij steeds meer verdiept in de Soul van de jaren 80'. Het leek me erg leuk om jullie hierin te betrekken. Ik heb de jaren 80' niet bewust meegemaakt, maar ergens heeft deze periode mijn fascinatie. Het beeld rijkt niet veel verder dan de clichés. Je weet wel, dat beeld van foute kleding - als men al kleding droeg [1] - en te veel haarlak. Dat belooft dus wat. Ik begin met Teddy Pendergrass. Nu speel ik wellicht vals, want Teddy was toentertijd al geen onbekende naam. Desondanks associeer ik TP altijd met het uit 1980 afkomstige Love T.K.O. [2]. Dit komt voort uit voorliefde voor de Grand Theft Auto [3] serie waarin dit nummer op één van de vele radiozenders werd afgespeeld. Ik reed normaliter een extra rondje in mijn virtuele wagen om het nummer af te kunnen luisteren. Dus toen ik dit nummer onlangs herbeluisterde maakte nostalgie zich meester. Het bijbehorende album bleek verder zo slecht nog niet. De vergelijking met tijdgenoot Barry White ligt voor de hand. Echter weet TP zijn donkerzoete stem te bedwingen waar Barry al snel naar het übergeile (lees: lachwekkende) neigt. Het album TP [4] durf ik in ieder geval voorzichtig aan te raden. Ditzelfde geldt voor het album Never Too Much van Luther Vandross [5]. Een zanger die ik onlosmakelijk associeer met de jaren 80' - al wist ik ironisch genoeg geen enkel nummer van hem op te noemen voordat ik mij waagde aan zijn debuutalbum. Ik kwam er achter dat het titelnummer zowaar in GTA: Vice City was opgenomen. Blijkbaar heeft 't nummer [6] toen geen indruk achter gelaten. En ik beken: alle nummers op het album klinken bijzonder lekker, maar ze blijven niet echt bij. Ow ja, er was nog een lang uitgespannen ballad genaamd A House Is Not A Home [7]. Oordeel zelf. Tijd voor iets anders. Tijd voor de post-disco (dank Angelo voor de term) van Lady T! [8] Bijzonder plezierig is het hitje I Need Your Lovin' [9]. Helaas weet ze me met haar ballads - zoals bij het titelnummer Irons In The Fire [10] - niet in te pakken. Het album is verder wel de moeite waard.

Eigenlijk zijn die eighties zo afgrijselijk nog niet, hé, zelfs niet op soulvlak. Met elk nieuw album dat me ter ore komt ben ik daar wel van overtuigd. Luther Vandross en Teena Marie (mooi titelnummer juist) zijn meteen mooie voorbeelden! Love TKO is ook een klassenummer, misschien dat ik TP wel eens voorzichtig probeer.

Ga je nog verder door op de 80's? Want 1980, eerlijk, het had net zo goed nog 1979 kunnen zijn.

Ja, ik ga zeker door. Ik heb al wat albums beluisterd. Heb je nog tips wat dat betreft?

De reeds aangehaalde artiesten blinken vooral uit in smooth soul met een aangename funky inslag en, vooral, de nodige dosis geloofwaardigheid. Op dat gebied is het repertoire van Maze Featuring Frankie Beverly ook niet te overzien. Ik ken lang niet alle platen, maar We Are One [11] was mijn eerste kennismaking en een album dat tegelijk heerlijk mellow en uiterst klassevol ineensteekt. Het titelnummer [12] geeft wel een goeie impressie. Sylvia Striplin maakte met Roy Ayers achter de knoppen haar enige plaat Give Me Your Love [13], die eveneens prima in dit straatje past. De softe jazzy insteek en soms nadrukkelijkere funkelementen geven het toch weer een bijzonder karakter mee, dat de tand des tijds verrassend goed doorstaan heeft. Ze wist You Can't Turn Me Away [14] misschien zelfs nog net iets stijlvoller om haar vinger te draaien dan Badu (zeg niet dat ik het gezegd heb). Van een andere Sylvia, achternaam St. James, speel ik weleens graag het nummer Ghetto Lament [15]. Betreft haar album Magic heeft Angelo echter wel een punt [16]... Voor Luther Vandross zijn debuut maakte leverde hij trouwens al enkele fantastische bijdragen op The Glow of Love [17] van Change. Het gaat meer richting disco/dance, maar zeker geen verkeerde aanvulling lijkt me, al wat het maar voor het hemelse titelnummer [18]!

Verder zijn er nog wel enkele namen, bekend en minder bekend, smooth of minder smooth, die in de 80's mooi spul hebben voortgebracht. Maar ook bij mij is dit jaren een nogal achtergesteld decennium geweest dus ik ben eveneens nog volop ontdekkende.

Ik hoop dat ik het een beetje correct heb uiteengezet.

Passage #4

Jawel, jawel. Het is weer tijd voor een tripje door de eighties. Bereid je voor: permanentjes alom! Laten we beginnen met Dennis Edwards. Hij was/is vooraanstaand lid van The Tempations, maar in de jaren 80' waagde hij zich aan een solo-album [1]. Het resultaat mag er best wezen. Wat denkt u bijvoorbeeld van You're My Aphrodisiac? [2] Het nummer heeft iets verslavends, vind ik. Dennis scoorde samen met Siedah Gerrit zelfs een hitje: Don't Look Any Further [3]. De bijbehorende videoclip geeft een typerend beeld van de jaren 80' voor iemand die deze periode niet bewust heeft meegemaakt. De dubbelzinnige danspasjes en zwoele blikken van Siedah doen glunderen, maar de expliciete gezichtsuitdrukkingen van Dennis zijn niet minder wonderbaarlijk. De kauwgom in zijn mond heeft het flink te verduren. Zoals iemand doeltreffend beschrijft: "My man is killing that gum." Het achterstallige achtergrondje maakt het plaatje compleet. Dit alles doet niet af aan het feit dat Don't look Any Further een ijzersterk nummer is. Ik bedoel maar, dat basloopje is hemels. Iets anders dan. Bekender werk wellicht? Ja, wat dacht je van de Greenwood, Archer and Pine Street Band? Zegt je niks? Ik heb het over de cowboyhoed dragende mannen van The Gap Band! [4] Je kent ze van het hitje You Dropped A Bomb On Me [5]. De videoclip is overigens nog lachwekkender dan die van Dennis Edwards. Knipoogje naar de Village People? Ach, het kan blijkbaar in de eighties. Het liedje vind ik zo slecht nog niet. Het fluitje dat het vallen van de bom impliceert is leuk gevonden. Ik prefereer echter het nummer Outstanding [6]. Voelt voor mij wat minder tijdsgebonden aan. Niet dat zoiets slecht is. Laten we the S.O.S. Band als voorbeeld nemen. Nummers als Just The Way You Like It [7] en Sands of Time [8] hebben de tand des tijds niet doorstaan, maar in de juiste bui vind ik ze prima te verteren. Enfin, genoeg voor nu. De volgende passage volgt snel.

Passage #5

Ik kwam er onlangs achter dat ik een grijze haar heb. Nu denk je vast: so what? Nou, eerlijkheid gebied me te zeggen, ik schrok! Echter realiseerde ik me dat zo'n coup a la Michael McDonald [1] zo lelijk nog niet is. Zo, bruggetje gemaakt, nu naar de nummers. Het duet met diva Patti LaBelle - die wederom een comeback maakte - bijvoorbeeld: On My Own [2]. Het nummer blijft vandaag de dag nog overeind staan. Michael steelt wat mij betreft de show. Wat een mooie stem heeft die man toch. Dat valt goed te horen in I Keep Forgetting [3]. Ik vind de tekst ook mooi gevonden: "I keep forgetting we're not in love anymore." Dat wordt je spontaan grijs van. Zo herkenbaar. Japan was ook gecharmeerd van Michael. Kijk maar eens naar deze registratie van Any Foolish Thing [4]. Ja, toch één van de ontdekkingen, die Michael McDonald. Iets anders, en weer een paar jaar terug, is de muziek van Al Johnson. Laten we beginnen met I've Got My Second Wind [5]. Geen slechte keuze met mooi weer op komst. Lekker jazzy. Zo ook het hitje dat zijn album deed verkopen: I'm Back For More [6]. Persoonlijk vind ik Peaceful [7] zijn mooiste. Dat nummer laat zijn vocale kwaliteiten goed naar voren komen. Het bijbehorende album [8] is gewoon de moeite waard. Een jaartje later bracht Chaka Khan - ja, slechts in 1981.. sorry kemm! - nog een album uit: What Cha' Gonna Do For Me [9]. Het titelnummer [10] vind ik het beste. Overigens zou ik het album niet aan raden tenzij je erg gecharmeerd bent van Chaka. Ze is natuurlijk een diva, en diva's laten geen kans onbenut om hun vocale kwaliteiten te tonen, maar deze diva wilt iets te graag.

De meeste namen die hier genoemd worden ken ik over het algemeen wel. Nog enkele (zeer bekende) toevoegingen met soms raakvlakken met pop en disco zijn: Donna Summer, Hot Chocolate, The Time, Zapp, Prince (!!!!), Ashford & Simpson, EWF, Fat Larry's Band (o.a. Zoom), Kool & The Gang, Marcia Hines (o.a. Your Love Still Brings Me To My Knees), Maze (Joy & Pain), Mtume (Juicy Fruit), Rick James, Shalamar, Stephanie Mills, Cameo, Chic, KC & The Sunshine Band.

Passage #6

Ik ben jullie nog een afsluitend stuk schuldig. De zoektocht naar meer soulmuziek uit de eighties begon bij het album Keepin' Love New van Howard Johnson [1]. Ik mag er nog steeds graag naar luisteren. Het is zowel gedateerd als fris - een contradictie, ja, maar één die niet botst. Hoogtepunten zijn wat mij betreft Keepin' Love New [2] en Say You Wanna [3]. De stijl die Howard Johnson neerzet is geïnspireerd door het werk van Kashif. Het debuutalbum van Kashif [4] - dan ironisch genoeg later uitkwam dan dat van Howard - is dan ook zeker de moeite waard. Het hoogtepunt van die plaat is voor mij The Mood [5]. Ik meen dat dit nummer toentertijd niet werd gewaardeerd in het "Maak kennis met.." topic. Onterecht natuurlijk! Gelukkig wordt het album van Anita Baker [6] wel volop gewaardeerd. Een album dat allesbehalve gedateerd klinkt. De combinatie tussen soul, jazz en easy listening werkt uitstekend. Mijn favorieten? Been So Long [7] en No One In The World [8]. Ik sluit af met het debuutalbum van Gerald Alston [9]. Overduidelijk een album uit de eighties. De hoes is best mooi, niet? De muziek is wat mij betreft ook best mooi - vooral het up-tempo werk is uitstekend [10]. Enfin, daar moeten jullie het mee doen. Hopelijk zit er wat leuks tussen!