menu

Muziek / Muziekgames / Greatest Hits of # (The Beatles)!

zoeken in:
avatar van remcodulac
Ook belachelijk druk gehad, maar ik pers deze top tien er nog even uit.

1. Saint Mary
2. Sunshine
3. Homecoming Queen
4. Spirit Ditch
5. Sea of Teeth
6. Weird Sisters
7. Painbirds
8. Eyepennies
9. Heart of Darkness
10. Sick of Goodbyes

avatar van herman
Dan is bij deze het stemkantoor gesloten...

avatar van herman
Zoals ik al zei toen ik deze editie begon is de week niet helemaal willekeurig gekozen. Op 22 november 2002 speelde Mark Linkous in Tivoli, Utrecht. Naar verluidt niet zo'n heel best concert, wat ik me ergens ook wel voor kan stellen. Als je zo je hartzeer op tafel legt en dat keer op keer en plein public moet reproduceren... ik kan me eigenlijk wel voorstellen dat dat niet makkelijk is. Desalniettemin was ik er graag bij geweest, maar mijn toenmalige vriendin vond het toch een beter idee dat ik op haar verjaardag was dan bij een zwartgallige troubadour, en daar had ze ook wel gelijk in, natuurlijk.

Maar nu gaan we het over doen, in gedachten dan. We wanen ons weer in 2002 en dan komt het wel goed uit dat geen van de finalisten na dat jaar is uitgekomen. Eenmaal aangekomen op de Oudegracht voegen we ons in de lange rij voor de deur en gaan we via de lange tunnel en garderobe de zaal binnen. De zaal is al goedgevuld en via de bar begeven we ons naar voren, tot zover dat kan...

avatar van herman
Na met elkaar kennis te hebben gemaakt en een flinke slok bier te nemen, ebt de muziek zachtjes weg en dimmen de lichten. De muzikanten komen op het podium, Mark Linkous als laatste. Hij heeft er zin in, want we worden meteen getrakteerd op een stevige versie van Sick of Goodbyes. Na afloop vertelt hij dat het een al wat ouder nummer is: "Cracker bracht het al uit in 1993, maar dat is ze gegund, want ze hielpen mij toen met het opnemen van mijn eerste plaat". Superbitch's avond begint gelijk goed, want voor haar is dit het een van zijn beste nummers.

avatar van herman
Heart of Darkness wordt ingezet en daarmee toont Linkous zijn gevoelige kant. "There's one thing we still got / This one last dance in this parking lot". EttaJamesBrown zwiert zachtjes mee.

avatar van EttaJamesBrown
“Wist je wel dat Joseph Conrad een soulmate van Mark had kunnen zijn?” begint Etta weer. “Die rusteloosheid is van alle tijden”.

avatar van herman
In één moeite door wordt Saturday ingezet, muzikaal misschien nog wel een stukje gevoeliger. Zou Linkous weten dat dit voor arcade monkeys zijn allermooiste liedje is? En zou onze Jan weten dat Linkous in de jaren '80 ook uitmaakte van de Amerikaanse undergroundscene (weliswaar zonder enig succes). Ondertussen meldt mijn vriendin (en deze is voor altijd) ook dat ze dit een mooi liedje vind. Sparklehorse doet wonderen.

avatar van herman
Dan verschijnt een tere blonde dame op het podium. Linkous introduceert haar enigszins schuchter als Nina Persson, wetende dat hij nu toch wel iets tegen het publiek moet zeggen. "This is a new one", sluit hij af en het intro van Apple Bed klinkt. Cardigan' Nina Persson gaat het fraai het duet aan, zij lijkt zich wel wat meer thuis te voelen op het podium. Mij valt op dat er veel paarden en andere boerderijdieren langskomen in de teksten, zoals hier "I wish I had a horse's head / A tiger's heart / An apple bed". Terwijl de violist nog even een bijzonder fraai outro verzorgt, geeft Nina Mark een knuffel en verlaat het podium weer.

avatar van herman
Terwijl ik een volgend biertje krijg aangereikt en de mensen om me heen zie genieten, volgt een vreemd intro dat me niet heel bekend voorkomt. Het blijkt van Sea of Teeth, dat ook van het nieuwe album afkomstig is. Ik vind het fijn dat dit soort rare geluidjes en lo-fi tussenstukjes niet helemaal zijn weggesaneerd, eigenlijk is het ook wel een beetje de charme van zijn muziek. Sea of Teeth dreint een beetje door; het nummer heeft een redelijk eentonige drumbeat, maar daardoor komen de andere elementen van de muziek (zoals het fraaie pianospel) wel extra goed binnen. "Trees will turn to soil", zingt hij nog. Fraai.

avatar van zaaf
Fijn Herman, ik geniet mee!

avatar van herman
Even check ik nog remcodulac wel in de zaal is, maar die staat ietsje naar achteren. Gelukkig maar, want 'zijn' Saint Mary komt voorbij. "Blanket me, sweet nurse", zingt Mark. Ingewijden weten dat dit nummer gaat over het ziekenhuis waar hij maandenlang verbleef na een overdosis die bijna voor een verlamming zorgde en ervoor zorgde dat hij een tijdlang in een rolstoel zat.

avatar van remcodulac
Ja, ik was aan de late kant en de zaal is uitverkocht

avatar van herman
"It's Sad & Beautiful World", vervolgt Linkous. Het is indrukwekkend hoe hij de ene stemmige na de andere stemmige parel ten gehore brengt. En dan moet het beste nog komen, dus de late binnenkomers hoeven niet heel rouwig te zijn.

avatar van herman
Eén van de hoogtepunten van Good Morning Spider mag niet ontbreken. Sunshine staat bol van de prachtige melodieën, ook in de achtergrond. Terwijl de officiële videoclip wordt vertoond, krijgt de band alle ruimte in het instrumentale tweede gedeelte van het nummer. Ondertussen draait Mark wat aan de knoppen van een oude transistorradio, die een roadie het podium opbracht. We knikken mee en laten ons met gesloten ogen meevoeren op de muziek.

avatar van EttaJamesBrown
Etta haalt Belgisch bier. Melancholische muziek maakt haar altijd dorstig naar grote ronde glazen op een pootje. Genieten is lijden, mannen.

avatar van herman
De ogen schrikken weer open als Linkous zijn gitaar laat ronken. Hammering the Cramps schreeuwt hij een paar keer uit. Etta ging net bier halen, ik hoop dat hij niet al te veel morst onderweg. Het is duidelijk dat Mark wat losser wordt en plezier heeft vanavond. Na afloop vertelt hij dat het nummer oorspronkelijk ging over een gewonde havik die hij eens had gevonden, maar dat hij de tekst te knullig vond en dus de hawk in "hey little hawk, can you fly?" maar veranderde naar een dog.

avatar van herman
Gelukkig is er nu even een rustmoment, want Linkous introduceert de volgende gast. Aangezien ik Is This Desire helemaal grijs heb gedraaid, herken ik haar meteen: PJ Harvey! Het intro van Piano Fire knalt ook goed binnen en zowel Polly Jean als Mark zingen het uit, terwijl de muziek aardig overstuurd klinkt. Het past ze goed en zeker Poek is in zijn nopjes.

avatar van herman
De euforie wordt verder verhoogd met Someday I Will Treat You Good, een ziedende power pop song. Is dit de man van die al rustige liedjes van een half uur geleden? Er ontstaat zelfs een voorzichtige pit vooraan het podium. Ik drink mijn bier maar wat sneller op, want stilstaan is moeilijk en anders gaat het alle kanten op.

avatar van zaaf
HEEERMAAAAN!!! LEKKER HE!!!

avatar van Poek
Fijn dat Polly Jean ook even naar Utrecht wilde komen!

avatar van herman
Echt wel! Maar nu weer even op adem komen... een serieuze lach breekt door op Mark's gezicht. Of het komt door de hartelijke zaalontvangst, de stuiterende mensen op het vorige nummer of het feit dat hij even los mag op een speeldoosje? It's A Wonderful Life klinkt heerlijk speels en de tekst ook, ondanks dat de titel sarcastisch lijkt. Zingt hij nou echt "i'm the dog that ate your birthday cake"? Je moet er maar op komen...

avatar van herman
johan de witt is lang genoeg om over de eerste rijen heen te kijken en had al gezien dat Polly Jean en Nina aan de zijkant van het podium op een bankje zitten te genieten van wat gaande is. Als Nina opstaat veert hij op; "nu zal Gold Day wel komen". Het sluit qua speelsheid goed aan op het vorige nummer en de tekst is ook fraai, al vraag ik me af wie het kind is in het verhaal: "keep all your crows away / hold skinny wolves at bay / in silver piles of smiles / may all your days be gold my child"

avatar van herman
"Het wordt wel weer tijd voor een oudje", zegt Superbitch en ze wordt op haar wenken bediend. Mark zet Rainmaker in, een van de hits van Vivadixiesubmarinetransmissionplot, de plaat waar het allemaal mee begonnen. "Ik vind het altijd wel grappig dat in dit nummer de titel van Spirit Ditch al voorbij komt. Zouden ze die eigenlijk nog spelen?"

avatar van herman
De delicate liedjes houden aan. Linkous introduceert ons Homecoming Queen en legt uit dat zijn artiestennaam is afgeleid uit de eerste twee coupletten van dit liedje. Een beetje triest is het wel. Mark heeft eigenlijk geen horse en ook geen sparkles... wat dat betreft geeft hij met dit eerste liedje van zijn eerste album een visitekaartje af voor veel van zijn andere werk. Een ingetogen versie volgt, hier en daar wordt een brok in de keel weggeslikt.

"A horse, a horse
My kingdom for a horse
Rattling on magnetic fields

Yes, I did use up
The last box of sparklers
Before they went bad
Got wet or decayed"

avatar van herman
De topfavorieten volgen elkaar nu snel op. zaaf, nog nauwelijks bekomen van de pit van zojuist, krijgt toch wel een brok in zijn keel van deze versie van Painbirds. Hij heeft zich duidelijk ingelezen, want hij weet te melden dat dat koperen blaasinstrument dat zo mooi klinkt een kornet is, en niet een gewone trompet zoals ik altijd dacht. De avond vordert gestaag, maar Linkous en band - uitgelicht in zacht rood - mogen nog wel even blijven schitteren.

avatar van EttaJamesBrown
“Dat lees je niet, dat hoor je”, hoor ik iemand achter mij gniffelen.

avatar van herman
"The parasites will love you, when you're dead" zingt Linkous ons toe om meteen te vervolgen met een sardonische lach. "La la la, la la." Hij brengt Weird Sisters vilein, hier zit duidelijk wat hartzeer. Naar het einde toe zet de band het intro stevig aan en Linkous gaat er vol in op. Soms kan een relatief eenvoudig liedje diep gaan. Voor wendyvortex is het duidelijk, beter dan dit wordt het vanavond niet meer.

avatar van herman
Onder de indruk is Mathough als Linkous zingt "I will return here one day / And dig up my bones from the clay / I buried nails and strings and hair / And that old tooth I believe was a bear's". Het klinkt bijna alsof Linkous zijn eigen wederopstanding bezingt in Eyepennies, maar het gaat eigenlijk over het afsluiten van je jeugd (en als je het somber leest naar steeds dichterbij de dood komen). Ondertussen zijn we zo begeesterd en ingenomen door Mark's mooie zang dat we nauwelijks door hebben dat Polly Jean inmiddels naast hem staat. Samen zingen ze werkelijk bloedmooi. Na afloop zijn we het er wel over eens dat dit het mooiste nummer is van zijn nieuwe album.

avatar van herman
Een zinderend applaus volgt; het oude Tivoli trilt zelfs een beetje op zijn grondvesten en het garderobepersoneel kijkt vanuit de zijingang stiekem mee. Mark bedankt ons voor een fantastische avond, en zegt dat hij nog twee nummers voor ons heeft. Ik haal nog snel een rondje voor ons gezelschap.

Ik ben net op tijd terug, want terwijl de rest van de band zich even terugtrekt in de coulissen, pakt Mark een akoestische gitaar en zet hij het intro van Spirit Ditch in. Met name Rudi S staat volop te genieten. Ik moet denken aan de Oor-verzamelaar waarop dit nummer stond. Destijds vond ik het maar een vreemd nummer, maar toen ik later op een andere manier Sparklehorse ontdekte, ben ik het alsnog enorm gaan waarderen. Gedurende het nummer komt de band weer op het podium en spelen ze zachtjes mee. Terwijl het beroemde stuk met de antwoordapparaatboodschap van zijn moeder speelt, worden jeugdfoto's van Mark en zijn familie geprojecteerd. Prachtig.

avatar van Poek
Maar wat krijgen we nu? Opeens komen een cheerleader de zaal in! Wel een beetje aparte. Zou ze speciaal voor het laatste nummer gekomen zijn?

https://www.vegatopia.com/smf/Smileys/classic/cheerlie-cow.gif

Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:09 uur

geplaatst: vandaag om 18:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.