Vaak als ik een cd wil gaan kopen twijfel ik of ik een regulier album of The Greatest Hits moet gaan halen. Reguliere albums hebben meestal wat meer traditie en zijn leuker om te hebben, Greatest Hits albums hebben vaak een constanter niveau.
Hier een topic om die keuze te vermakkelijken. Dus welk album zou je van een artiest kopen? Eén van de GreatestenHitsen of één van de reguliere albums.
Als je eigenlijk het gehele oeuvre zou nemen, probeer dan toch op één cd te stemmen die erg goed is en eventueel ook een goede instapper.
Nieuwe kandidaten op 00:00

Beginnen met Sly & the Family Stone

LIgt er aan hoe goed je iemand vind heb jij beoeft aanveel sly of alleen de bekende nummers?

Veel album tracks van Sly & The Family Stone zijn wat experimenteler dan de tracks die bijvoorbeeld op Anthology staan. Ik heb zelf Anthology en die bevalt erg goed, maar als ik die niet voor mijn verjaardag had gekregen had ik There's A Riot Going On of Stand! gekocht. Nu is de stap om die albums te kopen weer groter omdat ik de helft van de nummers al ken van de Anthology. In principe ben ik tegen Greatest Hits cd's, maar kan soms een leuke introductie zijn.

Bij Sly & the Family Stone zal ik beginnen met het album Stand!. Dat is hun beste album. Vind je dat goed, dan kan je altijd nog kijken wat je daarna doet. De CD is tegen een zacht prijsje verkrijgbaar.

Regulier is veel constanter...weg met de greatest hits. Liefhebbers gaan voor de reguliere albums!

Leuk spel.

Greatest Hits zijn ok als een band inconsistente albums heeft of als je een band wel leuk vind, maar niet zo leuk om reguliere albums te kopen. Dan is een overzicht van hun beste liedjes wel geschikt.

Inderdaad, vooral bij artiesten die het vooral van sterke singles moeten hebben is een verzamelaar ideaal. In alle andere gevallen heeft een regulier album de voorkeur.

Van bijvoorbeeld The Beatles vind iik het weer jammer dat we de Rode en de Blauwe hebben. Dan had ik liever 5 reguliere albums gehad.

Het hangt een beetje van de band de muziek en het ouvre af of je voor een verzamelaar of voor reguliere albums zou moeten/kunnen/willen gaan. ik vind b.v Pink Floyd, Mike Oldfield, Tangerine Dream, Frank Zappa en Rush b.v nou geen bands/artiesten waar een verzamelaar voor aan te bevelen is omdat je dan van de vaak lang uitgesponnen nummers die op verzamelaars vaak drastisch ingekort zijn volledig de essentie mist. ook zijn het veelal nummers van concept platen en die horen op een regulier album thuis, dan komen ze volledig tot zijn recht vind ik. Mike Oldfield, Tangerine Dream en sommige Pink Floyd nummers zijn volledig instrumentale stukken van soms wel 25 minuten vaak, wat heb je daar nou aan als ze zo'n nummer gaan inkorten naar b.v een kwartier. ik vind b.v Golden Earring, Rolling Stones (The London Years The Singles Collection) of Led Zeppelin perfecte bands voor een verzamelaar, omdat je vaak de essentie dan vaak al in huis hebt, het maakt bij die bands ook niet veel uit als je de verschillende nummers random door elkaar heen gaat draaien.

Leuk topic, Sly & the Family Stone is een band die bij mij ook hoog op de lijst van te beluisteren bands staat, maar ik had al uitgevogeld om voor Stand! te gaan. Over het algemeen ga ik bij nieuwe bands liever voor reguliere albums, al ga ik bij sommige bands (vooral 60's bands, die vooral op singles gericht zijn) liever voor een verzamelaar...

Als ik met een nieuwe band begin om ermee te gaan kennismaken begin ik het allerliefst met een live album, weet je gelijk wat een band/artiest in huis heeft. komt bij dat als een band je dan aanspreekt en je alles of een groot gedeelte in huis gaat halen, dat je niet met een dan overbodige verzamelaar blijft zitten. ik ga het liefste voor een live verzamelaar/album of voor regulier werk. van Led Zeppelin heb ik b.v Remasters en die vind ik zo volledig en goed samengesteld dat ik er geen regulier werk meer van in huis hoef te hebben, de live platen wel natuurlijk want die zijn niet te missen. hetzelfde geld voor The Rolling Stones waar ik The London Years The Singles Collection (nummers tot '71) incl Jump Back (71 - 93) verzamelaars al van in huis heb, dat zijn zoveel nummers, dat ik geen regulier werk verder van the stones in huis hoef. de live platen die nog wel ja. of de verzamelaar The Devil Made Us Do It van Golden Earring maakt het voor mij ook voldoende om er verder geen regulier werk meer van in huis te gaan halen. de Naked albums plus de live albums uit 1977 en uit 1981 heb ik wel omdat ik enorm van live albums houd en Earring ook vooral een 'echte' live band is natuurlijk.

Regulier, verzamel albums is meer voor mensen die losse nummers afspelen ipv een heel album achter elkaar.

Ik koop een verzamelaar van artiesten als kennismaking of om op de eerste plaats de beste nummers in handen te willen hebben (o.a. Sly & Family Stone), maar vooral van artiesten die een hoop goede singles hebben uitgebracht, maar waarvan de albums weinig relevant zijn, in de praktijk de hitparadepop. Van artiesten in de jaren '50 tot ong. halverwege de jaren '60 zijn vrijwel alleen compilaties verkrijgbaar.

Eigenlijk hangt het ervan af van hoezeer ik die artiest waardeer om al het reguliere werk of een compilatie aan te kopen. Van the Beatles, Rolling Stones, the Doors, Bob Dylan, Neil Young, Pink Floyd, U2, R.E.M. of Radiohead bv. koop ik liever alle reguliere albums of zoveel mogelijk. Van artiesten met wisselvallig repertoire probeer ik steeds de beste reguliere albums in handen te krijgen. Van bv. the Rubettes, Duran Duran, Foreigner of Billy Idol volstaat een compilatie voor mij.

Vaak kies ik compilatieboxen omdat die volledig en goed gedocumenteerd zijn, het is ook gemakkelijker dan alle reguliere albums te zoeken. Van Deep Purple, Led Zeppelin, Doobie Brothers en Golden Earring bv. heb ik een compilatiebox.

Ik ga ook voor een regulier album. Veel beter dan een verzamelaar, omdat het meestal vlotter luistert. Je kent dan ook ineens de 'wat mindere' nummers van een band, ipv enkel de hits.

Zelf heb ik slechts 1 verzamelaar in mijn collectie: The Best of Madball. Hij kostte maar 7.50€ en was de enige Madball-cd die in de winkel lag, dus heb ik die maar binnengehaald.

Bij mij ligt het eraan of de artiest een echte ´singles-artiest´ is; eentje dus die ook feitelijk veel hits heeft gehad. In dat geval is een verzamelaar namelijk altijd leuk en soms heb ik dan ook niets anders (Roxy Music, Dionne Warwick, John Lennon, Sly & the Family Stone ook). Maar ik heb vooral verzamelaars van ´single´ artiesten ter aanvulling van de reguliere albums (Chic, Bob Dylan, Lou Reed, Rolling Stones).

Natuurlijk heb je dan nog van die artiesten die juist hun singles niet op reguliere albums zetten en dan moet je soms wel (Siouxsie & the Banshees, Eminem).

Soms is een verzamelaar ook gewoon goedkoper of gemakkelijker verkrijgbaar dan het reguliere album dat je wil hebben. Dat geldt vooral voor artiesten die al jaren geen muziek meer maken en ook niet zo groot geweest zijn (Lyn Collins, SOS band).

Bij artiesten waarbij de het reguliere album allesbepalend is, en toevallige hits bijzaak, moet je uiteraard met verzamelaars geen genoegen nemen (Pink Floyd, Genesis).

1-0