Het is blijkbaar moeilijk te aanvaarden dat er Metallica fans zijn die TBA beter vinden dan DM

Ik weet dat jij graag Black abum hebt. (ergens zijn wel allemaal wel een uitzondering.)

Maar ik bedoel algemeen gesproken heb ik wel gelijk.

Ben altijd al een geval apart geweest

Ik begrijp wel wat je bedoelt maar je kan natuurlijk niet verschillende soorten Metallica liefhebbers uitsluiten van een poll als dit. Dat zou discriminatie betekenen. Black Album is gewoon wat toegankelijker dus heeft een breder publiek dus staat in deze poll hoger dan DM.

Ja, maar ik zou wel eens willen weten hoe de verdeling bij de echte Metallica liefhebber ligt.

Wanneer ben je een echte Metallica liefhebber dan?

Als je een tattoo van hun hebt en/of DM beter vindt dan BA

als je:

1) zegt dat je er een bent zonder je af te vragen: "ben ik er een?"
2) GEEN coldplay, Radiohead, Tool, Slipknot, en andere wantoestanden in je top10 staan hebt.
3) The Black album achter de 4 eerste albums plaats.



Kzal mijn vraag anders stellen:
welke plaat komt er op plaats 5 achter de 4 eerste? Black Album of Death Magetic?

Ik was nochtans van plan om Tool een plek in mijn top 10 te geven, wanneer ik één maak

En dat je als Metallica liefhebber niet mag genieten van andere bands zoals Radiohead slaat nergens op imo.

Het is slechts een uitspraak om mijn mening te verduidelijken, voor wie die nog niet duidelijk was.

Ik wist niet dat er richtlijnen bestonden om een echte Metallica liefhebber te zijn. Ik luister ook naar Coldplay, Tool en Radiohead maar ik heb DM wel op de 5e plaats staan. Wat ben ik dan? Een halve Metallica liefhebber?

Slechts wanneer je van SLAYER, KING DIAMOND, JUDAS PRIEST en IRON MAIDEN houdt, de Caps Lock op je toetsenbord goed weet te vinden, van creaties van Dick Bruna houdt, de ene na de andere memorabele quote produceert en uit België komt, ben je een echte METALLICA fan .

:lol , en zeker als je slechts 1 jaar oud was toen the Black Album uit kwam?

Jason28, ik zit met hetzelfde. Ik vind Death Magnetic echt een steengoed album: nummers van 7-8 minuten die niet gaan vervelen. Alles is perfect tot in de puntjes uitgewerkt en exact getimed, de gitaarpartijen, gecombineerd met drums, zijn lekker strak en alhoewel ze meestal in 4/4 spelen, lijkt hun ritme zo onregelmatig als maar kan zijn.
Ik houd dus ook van Sigur Ros, Brel en Radiohead, en van deze plaat van Metallica. De andere albums ken ik zelfs niet en ik ben ook niet benieuwd om ze te ontdekken. Death Magnetic stelt me voorlopig tevreden.

Iemand die Master Of Puppets niet kent


even een korte les:

- Kill 'em All (1983): waanzinnig debuut. Als je van de echte heavy metal houd dan mag je dit zeker. Combinatie van het lekker gitaarwerk van Maiden en Sabbath met het snellere werk van Motörhead.

- Ride The Lightning (1984): staat bij de eerste 100 in de top250. Hier werd Metallica's sound wel wat volwassener.

- Master Of Puppets (1986): Laatste album met Burton (verongelukt paar maand later). Aanzien als HET MASTERPIECE van Metallica. En ook als beste metalalbum ooit. (top 250: nr 9)

- ...And Justice for all (1988): zeer strak album dat wel wat van zijn voorgangers verschild. De nummers zijn allemaal even goed.

- Black Album (1990): Hierbij ging het bergafwaarts bij Metallica. Je kent vast en zeker wel Nothing Else Matters. Dat en andere nummers zorgden wel voor goede verkoopcijfers, maar voor fans die op hun honger bleven zitten.

- (Re)Load (1996/1997): moest oorspronkelijk als dubbelalbum uitkomen. Metallica goes modern Rock. Een pak minder dan voorgangers

- St.anger (2003): tenenkrommend, beschamend, irritant,... (meer woorden maak ik er niet meer een vuil)

Tja, "die hard metallica-fan"... hangt er vanaf wat men hieronder verstaat...

Ik beschouw mezelf wel als een zware fan (al meer dan 10 jaar), maar ik ben wel een heel kritische fan. St. Anger bijvoorbeeld is rommel.

De vraag of men Death Magnetic of The Black Album verkiest, hangt volgens mij nauw samen met het feit of je al dan niet Metalliefhebber bent.

Ik verkies sowieso Death Magnetic... Ik vind doorgaans The Black Album wat te gepolijst overkomen...

Als je Death Magnetic zo goed vindt, dan ga je volgens mij COMPLEET uit de bol gaan met hun eerste 4 albums. Goddelijk.

Of je nu de éne liever hebt of niet... Wil je zo correct mogelijk reviewen op lyricaal, muzikaal, vocaal, experimenteel, creatief, technisch,...... vlak dan kom je Death Magnetic uit!

1) Goede comeback
2) Niet meer zo mainstream als TheBlackAlbum (Strofe,Refrein,Strofe)
3) Qua muziek gewoon veel beter gewoon
4) veel dieper, creatiever, ...

Op Death Magnetic gestemd.

Dus echt niet, de Black Album is veel beter dan Death Magnetic. Vind dat een normaal album, maar op de Black Album staan wel nummers als Enter Sandman, Whenever I May Roam, The Unforgiven en Sad But True en nog meer! Bij Death Magnetic staan All Nightmare Long en That Was Just Your Life en dat zijn toch wel de uitschieters, voor de rest is het allemaal maar matig.

Wat een drogredenen haal je hier aan.
1)Goede comeback? Wil het dan meteen zeggen dat het beter is dan een sterk 'normaal' album als The Black Album?
2) Sinds wanneer kan mainstream niet goed zijn?
3) Hoezo qua muziek GEWOON veel beter?

@ Thomzic

Terecht genoemde droogredenen.
Als ik mijn bericht van 7maanden geleden lees frons ik nu toch wel even mijn wenkbrauwen, al denkend: "Heb ik dat geschreven?".

Punt1 valt natuurlijk al weg (dat heeft er niets mee te maken).
En ook het feit dat het minder mainstream is doet er niet veel aan; mainstream kan idd lekker zijn.

Qua sound moet ik ook eerlijk toegeven, het toch wel glad geproduceerde DM valt me nu ook alsmaar meer op.
Maar TBA is net hetzelfde, dus geen discussie mogelijk.

MAAR (en nu komt dus het stuk waar ik mijn droogredenen verbeteren moet)
1) mij gaat het om het feit dat ik tussen haakjes vermelde:
strofe/ refrein/strofe
-> puur persoonlijk natuurlijk, maar mij stoort dit soms.
Het zorgt ervoor dat ik een andere perceptie en gevoel krijg.
Een minder aangenaam gevoel dan bij de het soms spannende DM.

2) Verwijs terug naar mijn punt 4.
Eerlijk is eerlijk: de creativiteit is minder aanwezig in TBA.
Daar klinkt alles wat eentonig, al eerder gehoord, ...
DM bevat prachtige riffs, goed uitgewerkte songs,...
Wel jammer dat ze niet de hele tijd spannend blijven (zoals op AJFA).
Maar...

3) feit is dat ik DM gewoon liever opleg.
Met TBA heb ik wat moeite, en het bevat voor mij meerdere scip nummers, DM luister ik helemaal.

4) Mss nog even hebben qua emotie.
Emotie is natuurlijk slecht verwoord want, en velen hebben het hier altijd over: mensen zijn er van overtuigd dat DM veel te veel over nagedacht is.
Het lijkt 'fake', zoekend naar een goede riff, zoekend naar een diepe songs.
TBA bevat minder diepe songs (er is natuurlijk één: het prachtige THE UNFORGIVEN ) , maar alle songs lijken met plezier gespeeld te worden.
Als je het zo bekijkt is 'emotie' inderdaad verkeerd verwoord.
Ik bedoel diepgang, en dan puur persoonlijk: de vele teksten over de dood, het diepe TheDayThatNeverComes ( ) enz. doen me veel meer dan alle songs, behalve TheUnforgiven, van TBA.
Dat velen dan afkomen met: "Maar ze hebben minder fun bij het spelen, ze zoeken emotie!" vind ik puur zever.
Wat kan mij dat schelen: het is hetgene waarmee ze afkomen, het eindpacket die het doet voor de luisteraar.
Als het MIJ maar raakt, wat Metallica gedaan heeft doet er niet toe.
Als we ons bezighouden met zo een feiten luisterde ik allang niet meer naar vele bands door hun verkeerde idealen, fuckyouimago.
Metallica zijn ook klootzakken, ego's,...
Maar daar hou ik geen rekening mee bij het opleggen van hun platen.

DAAROM dus DeathMagnetic en niet TheBlackAlbum.
Minder droogredenen lijkt me?

Strikvraag. Het juiste antwoord is natuurlijk No Life 'Till Leather.

Kan je redelijk goed volgen Ferre. Krijg wel het idee dat je jouw keuze voornamelijk op je gevoel is gebaseerd. Trouwens helemaal niets mis mee.

Blijkbaar heeft Metallica toch weer een 'metal'-album gemaakt wat aanslaat bij een jonger publiek, en niet alleen bij de oudere garde. Toch knap in deze tijd.

Tussen deze DM en TBA kies is ik voor de laatste. Ik heb immers geweldige herinneringen aan (m'n eerste kennismaking met Metallica, hell yeah). De nummers zelf vind ik net even wat fijner klinken en beter afgewerkt. Ook staan er TBA enkele toppers, zoals de Enter Sandman (die riff zou elke band wel op hun conto willen schrijven), de erg heavy Sad But True en twee favorieten Friend of Misery en The God That Failed. Ook staan op TBA geen missers, itt tot DM.

Ik vind het overigens wel een rare vergelijking nu ik er over nadenk. Je zou eerder DM met AJFA gaan vergelijken, gezien de 'complexiteit' en structuur van de nummers.

vind death magnetic beter dan the black album
de black album heeft enter sandman&sad but true
dat zijn de beste nummers van die cd

maar death magnetic heeft broken beat and scarred, all nightmare long, the day that never comes & that was just your life wat de beste nummers van de cd zijn

en: the black album heeft ook een paar veel mindere nummers
maar dat heeft death magnetic niet

dus ik vind death magnetic beter