1-6

1-7

1-8

1-9

1-10

En we hebben een finale

1-11

Voor de 3de plaats: Tot de 11, 2 verschil:

Marvin Gaye - I Heard It Through The Grapevine (Gladys Knight & The Pips) Vs. Nina Simone – Sinnerman (traditional/Les Baxter)

1-0

2-0

2-1 Sinnerman niet in de finale

3-1

3-2

4-2

4-3

5-3

5-4

6-4

7-4

8-4

9-4

9-5

Wat heeft dat doorsnee Motownhitje dat Sinnerman niet heeft?

10-5

10-6

MuMe-ladder moeheid wellicht. Ik heb dat nummer van Gaye nooit zo denderend gevonden.

10-7

Laat ik Marvin dan maar het laatste zetje geven:
11-7

11-8, ondanks dat ik te laat ben.

Dan zijn we nu gekomen aan de finale der covers!

In de rechterhoek om het met de woorden van Snoeperd te zeggen: Deze cover van Bob Dylan, dat is het magnum opus van deze man. Een cover! Is Jimi Hendrix dan zo beroerd? Nee, maar dit is de allerallerbeste cover ooit. Hier wordt het allerbeste gitaarspel ooit vertoond. Maar na het al geweldige gitaarintro ontluikt zich de twee kracht van dit nummer. Dat is namelijk Jimi Hendrix op de vocalen. Hij zingt waanzinnig mooi en soulvol: De mooiste zinnen zijn steeds na een instrumentaal stuk, dat zijn deze zinnetjes:
There must be some kind of way out of here,""
""No reason to get excited,"" En de meest geweldige van allen, na een meesterlijke solo komt dan ineens: ´All Along the Watchtower!
Maar zonder het gitaarspel is Hendrix nergens. Dit nummer barst van de instrumentale hoogstandjes. Eigenlijk is dit nummer gewoon één groot instrumentaal hoogtepunt. Er wordt een leger aan allerlei melodietjes, gitaarslide en andere technieken in je gezicht gegooid. En je vangt het allemaal op. Alles wordt je lichaam in gezogen en verspreid over ieder deel van je lijf, vooral als het volume hoog staat giert de adrenaline door je lijf.





VERSUS



In de linkerhoek om het met de woorden van Titmeister te zeggen: Een nummer verkrijgbaar in elke gewenste lengte zo'n beetje; 3, 6, 9, 12 minuten, wat je wilt. Was een bescheiden hit voor The Undisputed Truth in 1971, toen Motown besloot het een jaar later door succesgroep The Temptations op te laten nemen. In een single-versie van bijna 7 minuten, ongekend lang, werd het hun grootste succes. En terecht! Allereerst, is de baslijn simpelweg episch, ongeëvenaard in de popmuziek. Voeg daarbij de geweldige meerstemmige zang in het refrein, de laidback percussie met congas, de handclaps, het fijne gitaartje en het trompetje. Productioneel klopt gewoon alles aan dit nummer. Het best te beluisteren in de 12-minuten albumversie, extra lang genieten!






Tot de 12, 2 verschil!

1-0

1-1