Noem het maar niets

Ik heb t zelfde met The Thinner The Air..tranen staan dan in mn ogen..zeker als ik t album helemaal draai...tis gewoon n killer dan

Oké, je hebt gelijk, ik doe het haar niet na. Maar volgens mij begrijp je me best.

1. Donimo *
2. Lorelei
3. Musette And Drums
4. Heaven Or Las Vegas
5. Iceblink Luck *
6. Five Ten Fiftyfold *
7. Sugar Hiccup
8. Cherry-Coloured Funk *
9. Carolyn's Fingers
10. Blue Bell Knoll

Ik mis vooral Pearly-Dewdrops’ Drops en Aikea-Guinea, hadden ook top-10 gestaan.

Yep

12 lijstjes..de klok tikt voor Mjuman en Zephyr..nog 2 uur tot de Grande Finale!

Ja hoor eens 20:00 is een normale burgermanstijd - dat was het altijd - wat mot ik anders met de vrijmibo zo meteen?

20:00 is prima hoor Mjuman

Kan misschien wel eerder - dan wacht het bier en woorden de teksten erbij korter.

Neem je tijd..hoe meer woorden over de CT hoe beter.. ik heb geen haast..de CT hebben toch ook geen haast voor n hereniging

01. Five Ten Fiftyfold
De 2e track uit het fantastisch mooie openings-trio van Head Over Heels, en tevens de allermooiste CT-song ooit. Vanaf de allereerste luisterbeurt een absolute favoriet geweest, gebleven, en zal het altijd wel blijven, denk ik. Alles klopt aan dit nummer.
Grandioos dus !

02. Lorelei
Is dit de soundtrack van de laatst overgebleven nimf die zich in de buurt van de Lorelei ophield ? Tja, daar kan zelfs ik geen weerstand aan bieden !
Prachtig; prachtig; prachtig !!

03. Shallow Then Halo
Dé kathedraal uit de begindagen der Twins, met de o zo kenmerkende stormende gitaargolven, en de smartelijk vibrerende stem van Liz.
Ja, dit is een regelrechte coldwave-classic !

04. Sugar Hiccup
De 3e track uit het fantastisch mooie openings-trio van Head Over Heels, en tevens een alltime classic uit het oeuvre van CT voor mij persoonlijk.

05. Heaven Or Las Vegas
Hier word ik gewoon blij van, en als ik mocht kiezen: Las Vegas natuurlijk

06. Donimo
Prachtige afsluiter van het sprookje-met-de-lieve-fee-album Treasure.

07. Persephone
In de Griekse mythologie is Persephone de godin van het dodenrijk. Als ik daar dan toch ooit moet aankomen, weet ik tenminste dat ik in goede handen ben…

08. Seekers Who Are Lovers
Hoor ik daar 2 engelen zingen ?

09. Musette And Drums
Aan het einde van het album Head Over Heels laten de CT's nog eens horen hoe het moet; een sterke, gruizige en donkere uitwaaier !

10. Garlands
Maar 2 tracks van het befaamde debuutalbum in De Finale ? Alhoewel deze titeltrack niet in mijn linker rijtje van Garlands' favoriete nummers staat, is deze echt wel goed genoeg voor een plek in de mooiste 10 van de Cocteaus !

voetnoot : met node gemist in De Finale : Blind Dumb Deaf en Grail Overfloweth

Zephyr

De eerste 4 waren in my mind, op de vogorde na, eigenlijk al lang bekend, ware het niet dat het er eigenlijk 5 waren, door de - imo onverbrekelijke - eenheid van Shallow Then Halo en The Hollow Men
de ultieme Yin en Yang van de postpunk; de castratie van de één maakte de unity iets minder waard, anders was een eerste plaats een zo-goed-als-zekerheid geweest.

Heb het al vaker gezegd Garlands was een raak debuut en echte OW'ers die in die tijd CT hebben zien spelen in NL of UK kunnen daarvan getuigen. Liz was op het podium vaak zo ongemakkelijk zenuwachtig dat je het in je eigen broekspijpen voelde. Interactie met het publiek was geen core business - dit was op het podium duidelijk 'handen wassen' en shoegazen ver voordat het moest worden uitgevonden. Maar toch ... raak en hoe!

Omdat ik gaandweg vreesde dat dit een CT Lite zou worden of een CT lounge/cocktailbar-style overwoog ik even om het te laten voor wat het was, maar het bloed kruipt nou eenmaal waar het niet kan gaan.

Mijn fave album: Head over Heels; heb het minste met de cocktailbarplaat Heaven or Las Vegas, maar ook Victorialand ligt me niet echt. De lijst - en veel kan/wil ik er niet over zeggen - ziet er zo uit:

01. Musette And Drums: raak - game, set and match; alleen maar luisteren en dan nog eens luisteren

02. Seekers Who Are Lovers: pfoe - na alle ellende die ze (samen doorstaan) hebben rolt dit eruit: een van de sterkste, meestzeggende songs in hun werk: de mens als zoeker naar duiding, cohesie, liefde en die dan toch weer verliezen. Deze song gaat misschien wel het diepst.

03. Five Ten Fiftyfold - herhaling, spinnen, de mantra, de kracht van de herhaling; deed mij in al zijn (oer)kracht denken aan een van de eerste vormen van Zweedse poëzie, de trollformel (= toverformules) die je hardop, in constante repetitie, uitsprak om jezelf te beschermen tegen het kwaad.
04. Shallow Then Halo - tunnel en licht
05. Lorelei
06. Blue Bell Knoll
07. Carolyn's Fingers
08. Garlands
09. Sugar Hiccup
10. Iceblink Luck

En nou allemaal - als je 'em nog niet hebt - Cocteau Twins - BBC Sessions (1999) kopen; het leukste is natuurlijk die op Bella Union, het label dat Robin Guthrie samen met Simon Raymonde heeft opgezet. Bella Union | Bella Union - bellaunion.com

Dank Mjuman

Ik wacht nog even tot 19:00. Je weet nooit of er nog ergens een verdwaalde elf of fee tevoorschijn komt

Alle mooie vrouwen zijn inmiddels aan de drank, heb ik net vast kunnen stellen

Ervan uitgaande dat er niemand meer bij komt even wat stats vooraf:

Zoals eerder gememoreerd geen nummers van Ep's, ook niet van Four Calendar Café, van alle andere albums wel.

Per album

Treasure 5x
Head Over Heels 4x
Heaven Or Las Vegas 3x
Victorialand 3x
Garlands 2x
Blue Bell Knoll 2x
Milk And Kisses 1x

Elk nummer is ten minste 5x genoemd.
1 nummer is het vaakst genoemd, namelijk 11x

Ik kom nog nu

Ah leuk

Normaal moet je dan roepen,oh, oh, ik kom nog

01 Carolyn's Fingers
02 Persephone
03 Lorelei
04 Garlands
05 Blue Bell Knoll
06 Heaven Or Las Vegas
07 Ivo
08 Donimo
09 Pandora
10 Sugar Hiccup

Klaar

Nou snap ik meteen de nr 1

en eigenlijk is Blood Bitch mijn nummer 1, maar dat zal je niet verwonderen.

Hehe grappig

Hierbij verklaar ik de lijnen voor gesloten. Het lijstje van DjFrankie heeft op t laatst de boel nog flink opgeschud...

We gaan beginnen!

Nr. 20. Iceblink Luck: 21 punten, genoemd 5x, hoogste positie: 2
Nr 1 van: Niemand

For once in their career the Twins came up with a melody that's easy to remember, a relatively simple song structure and a chorus you might even want to sing along to. So it is no surprise this track was also released as a CD-single - the first of their career after many, many EP's - to promote their Heaven Or Las Vegas album.

The track may be as straightforward as most of their repertoire is not, but that does not mean they did any concessions to the quality of it. There is an excellent introduction, the lead guitar is playing a beautiful duet with the bass, and towards the end there is a short but great instrumental part to introduce the final lines. And even though the chorus is very recognizable the band refrained from adding a fade-out, did not even play the chorus once again and provided an unexpected twist at the end instead.

Liz is sounding very steady and is not trying many vocal tricks. Even so the chorus features the usual overdub to suggest multivoiced background vocals. And in some other parts there are quite faint and easily missable traces of vocals as well - Liz singing background a few pitches higher.

Pearly Dewdrops' Drops and Iceblink Luck are probably the only times the Cocteau Twins composed something more or less playable to the general public. That in itself says a lot about how well they managed to steer clear of any commercial considerations.

Cocteau Twins - Iceblink Luck (Official Video) - YouTube

Luigi, misschien doe je het bewust met die links, maar als je [embed] [/embed] gebruikt zie je het youtube-filmpje erbij.

Nr. 19: Blue Bell Knoll, 24 punten, genoemd 6x, hoogste positie: 5
Nr 1 van: Niemand

New album, new sound. This is the only time the Cocteau Twins kicked off an album with a title track. Does this indicate they were particularly pleased with this song? They should be, because Blue Bell Knoll is a work of art, one of the most creative efforts of their career.

The track is clearly built up from two different parts. The first part has the vocals, the second part is instrumental. The connection between the two is quite unusual: a marvellous little loop on a harpsichord is being played throughout, yielding a subtle and easily recognizable introduction as well.

The vocal parts, well, they are simply beautiful. A gorgeous melody, some additional keyboards, everything is in perfect harmony, leaving the listener totally unprepared for the dramatic change into the second stage. Within a few seconds the song turns into another gear, becomes very loud and much more energetic, and eventually evolves into a crucible of howling guitars and heavy percussion before another sudden twist provides a fantastic conclusion.

Blue Bell Knoll is surely one of the most complete and compact songs the band have ever done. Everything fits together so well and so naturally that it would appear impossible to improve the composition any further. And although the band took two full years to come up with this album, tracks like Blue Bell Knoll made it well worth waiting for.


Cocteau Twins -- Blue Bell Knoll - YouTube

Ja is bewust, de posts zijn al zo groot.