remcodulac schreef:
Mooie ladder en ik zie niet in waarom de versie door Fred Astaire van Night and Day, die ik overigens ook mooi vind, zoveel beter zou zijn dan die van Sinatra.

remcodulac schreef:
Mooie ladder en ik zie niet in waarom de versie door Fred Astaire van Night and Day, die ik overigens ook mooi vind, zoveel beter zou zijn dan die van Sinatra.

Orbilin schreef:
Ander tijdperk. Sinatra is meer van de soft focus violen downtempo, bij Astaire swingt het meer en hebben de blazers iets indringends. Allebei mooi op hun manier.

AllMusic - James Leonard: "Night & Day" is acknowledged to be Cole Porter's greatest song by listeners, critics, scholars, and even Frank Sinatra, who called it "one of the best songs written in the world in the past 100 years you might say." Taken from the 1932 musical Gay Divorce, the song was first sung by Fred Astaire. The song immediately became a hit as performed by Eddy Duchin and His Central Park Casino Orchestra and it has remained a standard in the great American songbook ever since."

sokra schreef:
In de versie met F. Astaire is de muziek subtieler en vooral duisterder. Het kan zo in een Film Noire. Astaire zingt t subtiel ingetogen, wat er bijzonder goed bij past, en waar hij normaal zo breed glimlachend zingt, zit er nu duidelijk een traan in. Door deze donkerdere setting krijgt de tekst een heel andere lading en wordt het geheel een pracht van een (hoor)spel van tegengestelde krachten.

De versie van Sinatra in de ladder (1942) zit hier nog wat dichterbij, zeker vergeleken met zijn latere versies waar alle subtiliteit uit is verdwenen. De muziek in de versie uit 1942 is weliswaar treurig, maar het duistere is reeds verloren geraakt en daarmee het krachtenspel wat de originele versie met Astaire zo schitterend maakt.

sokra schreef:



In de versie met F.Astaire is de muziek subtieler en vooral duisterder. Het kan zo in een Film Noire. Astaire zingt t subtiel ingetogen, wat er bijzonder goed bij past, en waar hij normaal zo breed glimlachend zingt, zit er nu duidelijk een traan in. Door deze donkerdere setting krijgt de tekst een heel andere lading en wordt het geheel een pracht van een (hoor)spel van tegengestelde krachten.

De versie van Sinatra in de ladder (1942) zit hier nog wat dichterbij, zeker vergeleken met zijn latere versies waar alle subtiliteit uit is verdwenen. De muziek in de versie uit 1942 is weliswaar treurig, maar het duistere is reeds verloren geraakt en daarmee het krachtenspel wat de originele versie met Astaire zo schitterend maakt.