Ik wil de carrière van Elvis afgaan aan de hand van de liedjes die Elvis coverde en hun oorsprong proberen te ontdekken.
In de zomer van 1953 betrad de 18-jarige Elvis de Sun Recording Studio in Memphis, Tennessee om een plaatje op te nemen. Zogenaamd voor de verjaardag van zijn moeder, maar eerder om gehoord te worden, ook al omdat de familie Presley thuis geen platenspeler bezaten. Zowel eigenaar Sam Phillips als zijn assistente Marion Keisker waren aanwezig. Borney Bergantine had de melodie voor My Happiness gepubliceerd in 1933 met een andere tekst. Betty Peterson Blasco publiceerde haar tekst in 1948. In december 1947 werd de eerste versie opgenomen door de Merlin Sisters (niet op Spotify). Daarna namen Jon & Sondra Steele het op in 1948(niet op Spotify), evenals Ella Fitzgerald, The Pied Pipers en John Laurenz (niet op Spotify). Na Fitzgerald's en The Pied Pipers versies gehoord te hebben, lijken mij deze niet in aanmerking te komen voor de inspiratie voor Elvis' versie. Wellicht dat een zanger, John Laurenz dus, eerder in aanmerking komt, maar die versie ken ik dus helaas niet. Het singeltje dook vele jaren later op in bezit van een oude schoolkameraad van Elvis, genaamd Ed Leek, die blijkbaar wel een platenspeler bezat. In januari 2015 kocht Jack White dit unieke item voor 300.00 USD.

Direct na de opname van My Happiness, nam Elvis een nummer van The Ink Spots op, tenminste men gaat ervan uit, dat hun opname de basis was voor Elvis' versie. Het nummer zou geschreven zijn door William Raskin, Fred Fisher & George Brown, al staat voor die laatste naam ook wel als auteur Billie Hill vermeld. Al in 1937 nam Shep Fields Rippling Rhythm er een versie van op. De Ink Spots deden dit in 1940 en Bill Buddie and his Buddies in 1952. Op Spotify staan alleen de versies die Elvis in 1953, 1956 en 1957 opnam. Op een verzamelceedee "Elvis Presley's jukebox", die ooit bij het muziekblad Revolver zat, staat de versie van de Ink Spots. Die komt sterk overeen met die van Elvis, en gegeven het feit, dat Elvis een Ink Spots fan was, kan ik concluderen, dat die versie de inspiratiebron voor Elvis' versie was.

Elvis was later in 1953 te horen in de radioshow op WKEM van zijn jeugdvriend George Klein met het nummer Keep them cold icy fingers off of me. Vanuit een winkelcentrum was Elvis ook nog te horen via radiozender KWEM uit Memphis samen met de gitarist Paul Burlison en Shelby Fowler's band met het nummer Take your finger out of it, it don't belong te you. Maar aangezien Elvis niets te horen kreeg van Sam Phillips, ging ie op 4 januari 1954 weer naar Sun Studio om I'll never stand in your way op te nemen, een nieuw Joni James nummer, dat op Spotify te vinden is. Weer een rustige ballade, evenals het tweede nummer dat ie die dag opnam, het Jimmy Wakely nummer It wouldn't be the sale without you. Dat nummer is helaas slechts in de versie van Elvis te horen op Spotify. In 1993 kocht Elvis verzamelaar Sean O'Neal het plaatje van een neef van Elvis, zodat ook wij het nu beluisteren kunnen.

In elke oude Elvis biografie is te lezen, dat Elvis in januari 1954 het eerder vermeldde nummer It wouldn't be the same without you opnam samen met het nummer Casual Love Affair. Alleen toen het plaatje boven water kwam, bleek dat tweede nummer dus I'll never stand in your way te zijn. En zo verdween Casual love affair, totdat er een rekening opdook van Elvis uit juni 1954 voor de opname van weer twee nummers. Volgens de verzamelaar Sean O'Neal staat Casual Love Affair erop, alleen bestaat er verder geen andere versie van dat nummer, dus waar zal Elvis dat gehoord hebben? Volgens sommigen zou het nummer Without You op de b-kant staan. Dat nummer heeft de zoon van Sam Phillips laten horen op een universiteit op 16 augustus 1979. Het zou wel de interesse van Phillips hebben verklaard, om Elvis door Scotty Moore en Bill Black te laten "testen", de zondag voor de eerste officiële opnamen van Elvis.

En we zijn vertrokken! Nou ja, bijna dan. Nog eventjes door wat takes van het Leon Payne nummer I love you because heen, dat Payne zelf in 1949 opnam. Payne leende wel wat van het nummer When you were sweet sixteen van James Thornton uit de film Little miss broadway uit 1938. Na Payne namen ook nog Gene Autry ,Ernest Tubb, Clyde Moody en Eddie Fisher het op. De versies van Payne, Tubb, Moody en Fisher staan op Spotify. Verrassend genoeg zijn die allemaal sneller als de versie van Elvis. Als Elvis zijn versie een tandje hoger gedaan had, had hij Rockabilly een paar uur eerder uitgevonden. Alle vijf kunnen ze als basis voor Elvis' versie gediend hebben. De opnamen van I love you because waren trouwens op maandag 5 juli 1954, na de eerder vermelde "test" door Scotty & Bill. Elvis had gedurende die "test" uitsluitend ballads gezongen en ook de volgende avond kwam er niets anders uit hem. Alle vier (Elvis, Scotty, Bill en Sam) raakten geïrriteerd. Tijdens een cola pauze begon Elvis, waarom is niet bekend, misschien als laatste redmiddel, een snel bluesnummer te spelen, waarop Bill Black inhaakte met zijn contrabas. Scotty kende het nummer niet, maar deed ook al snel mee op elektrische gitaar. Verrast stak Sam zijn hoofd om de hoek en zei:"Waar zijn jullie mee bezig?". Ze waren bezig met een Arthur Crudup nummer uit 1946 genaamd That's allright. Elvis was een groot Crudup fan en sommige buurtbewoners van Elvis uit de Lauderdale Courts beweren het hem al eerder te hebben horen zingen. Scotty speelde country op het bluesnummer, waarvan het tempo nog een beetje opgekrikt werd. Het eerste succesvolle nummer was opgenomen. Door drie amateurs, maar dat maakte niet uit. Met z'n drieën hadden ze een nieuwe muziekstijl uitgevonden, nl. Rockabilly. Het origineel van Crudup is op Spotify te horen. Te horen is dat Elvis de tekst wat aanpaste, en ook wat tekst wegliet. Crudup leende trouwens ook wat tekst van Blind Lemon Jefferson's nummer That black snake moan uit 1926. Het nummer van Crudup was bij RCA als That's all right uitgebracht in 1947 op 78 toeren, en voor een tweede maal uitgebracht in 1949 bij RCA als That's all right, mama, maar nu op 45 toeren. Op Elvis singeltje is de titel That's all right, dus waarschijnlijk heeft Elvis al in 1947 van het nummer gehoord.

Precies wanneer Elvis Harbor Lights (geschreven door Jimmy Kennedy en Hugh Williams(=een pseudoniem voor Wilhelm Grosz uit Oostenrijk) opgenomen heeft is niet duidelijk; voor of na That's all right. Ik hou Ernst Jorgensen aan, die het tussen That's all right en Blue Moon of Kentucky plaatst. Het lied is trouwens in Londen geschreven als Harbour Lights, maar hier is de Amerikaanse spellingswijze gebruikt. Het lied werd voor het eerst opgenomen door Roy Fox met vocalen van Barry Gray in 1937 als Harbour Lights (Roy Fox was Engels). Hier klinkt het als een zwoel jazznummer. Hetzelfde geldt voor de uitvoering van Claude Thornhill met Jimmy Farrell op zang, eveneens uit 1937. Frances Langford bracht in datzelfde jaar een compleet andere versie uit; de zang begint gelijk en ook is er een invloed uit Hawaii te bespeuren. In 1950 brachten zowel Sammy Kaye als Bing Crosby een versie van het nummer uit die erg schatplichtig waren aan Langford. Guy Lombardo's versie uit 1950 grijpt dan weer terug op de eerste versies uit 1937, met als verschil, dat het compleet instrumentaal is. Algemeen wordt aangenomen, dat Elvis de versie van Crosby als uitgangspunt nam. Elvis gooide er nog wel een fluitsolo in. Al deze versies staan op Spotify.

Er was een B-kant voor That's All Right nodig en Harbor Lights was dat niet. Dus toen bassist Bill Black Blue Moon of Kentucky begint te zingen, was de keuze snel gemaakt. Toevallig is Blue Moon Of Kentucky uit hetzelfde jaar als That's All Right, nl. 1946. Het nummer werd sneller gespeeld als het origineel van Bill Monroe. De invloed van Elvis' opname was direct hoorbaar, toen The Stanley Brothers hun versie opnamen, die tussen de beide versies in lag. (ze beginnen in 3/4 zoals Monroe, maar spelen al snel in 4/4, zoals Elvis en de Blue Moon Boys(Scotty & Bill). Al deze versies staan op Spotify.

Op 19 augustus 1954 nam Elvis Blue Moon op, een nummer dat terug gaat tot 1933, toen Jean Harlow het als Prayer zong, dus dezelfde melodie met een andere tekst. In 1934 zong Shirley Ross het als The Bad in Every Man. In datzelfde jaar schreef Lorentz Hart de tekst, zoals we die nu kennen. De eerste opname is van Frankie Trumbauer en Band uit 1934 (op Spotify te horen). Dit is een redelijk snelle jazz versie. In 1935 (het jaar van Elvis' geboorte) namen zowel Connee Boswell (niet op Spotify) als Glen Gray (op Spotify) het op. De versie van Gray verschilt niet zoveel van die van Trumbauer. Ook uit 1935 stamt de versie van Benny Goodman met Helen Ward op zang. (op Spotify) Weer hetzelfde arrangement. Wat luchthartiger is de versie van Al Bowlly uit 1935 (op Spotify). Weer vol dramatisch is de versie van Mel Tormé uit 1948 (het jaar dat Elvis uit Tupelo verhuisde naar Memphis).(ook op Spotify). Een jaar later nam Billy Eckstine met zijn gezwollen stem zijn versie op. In 1952 namen zowel Billie Holiday als Frank Sinatra hun versie op, allen in een vol jazz arrangement. Wat ze allen nog gemeen hebben is een happy end en 32 maten. Elvis veranderde dit in 16 maten en liet de brug en happy end helemaal weg. Het is moeilijk voor te stellen dat één van de voorafgaande nummers als inspiratie voor Elvis gediend kan hebben. Een mogelijkheid is dat Elvis Slim Whitman dit nummer heeft horen spelen, al nam Whitman het pas na Elvis op. De vraag zal nooit beantwoord worden, maar wellicht was Elvis in deze gewoon geniaal bezig.

In september 1954 probeerde Elvis vervolgens Tomorrow Night op te nemen, een nummer geschreven door Sam Coslow en Will Grosz. De eerste versie van dit nummer is van Horace Heidt & His Orchestra uit 1939. Deze versie staat helaas niet op Spotify, maar andere opnamen van Heidt laten een vol orkest horen met crooner vocalen. Aan Elvis' versie te horen, had hij eerder de versie van Lonnie Johnson in gedachten uit 1947. LaVern Baker nam ook een versie op in 1954, maar dat werd pas in 1957 op een LP uitgebracht(zowel Johnson's als Baker's versie staan op Spotify). Elvis' versie werd pas in 1965 uitgebracht, omdat de 1954 opname geen overdubs had, bijvoorbeeld een gitaarsolo. De 1965 versie is helemaal "aangekleed" en klinkt derhalve niet meer als een Sun opname. Hierna probeerde Elvis nog de Country-gospel "Satisfied" uit van Martha Carson (staat op Spotify), maar daar zijn voor zover bekend geen opnamen van over gebleven.

In september 1954 nam Elvis Jimmy Wakely's nummer I'll never let you go op. Deze nam het zelf in 1941 op. Wakely zet het nummer gelijk in een behoorlijk tempo in, niet zoals Elvis later zal doen. Die begint het nummer heel langzaam om op een gegeven moment te versnellen. Die versnelling is wel vaag te horen in Wakely's origineel, maar niet zo uitdrukkelijk als Elvis en The Blue Moon Boys het deden. Bij Wakely heet het nummer I'll never let you go, maar Gene Autry, die het ook nog in 1941 opnam, besloot er (little darlin') achter te plakken. Aangezien het nummer ook zo bij Elvis heet, ga ik ervan uit, dat Elvis deze versie als basis voor zijn eigen nummer nam, al is er bij Autry helemaal geen versnelling te horen. Alle drie de versies zijn op Spotify te beluisteren.

Ook in september nam Elvis een nummer van Mack David op, voor het eerst opgenomen door Patti Page in 1950. Deze begint het liedje totaal anders dan Elvis, want Elvis slaat het lange intro helemaal over en begint gelijk aan het uptempo gedeelte. Elvis kende waarschijnlijk de Dean Martin versie, ook uit 1950, want die begint ook gelijk met het uptempo gedeelte, alhoewel ook Tony Martin in 1950 het nummer opnam en gelijk begint met het uptempo versie, maar deze laat het tempo halverwege vallen, dus lijkt me de Dean Martin versie degene waar Elvis zijn versie op baseerde. Elvis bleef heel zijn leven een Dean Martin fan. Op Elvis' versie is trouwens Buddy Cunningham op een kartonnen doos te horen. Deze staat niet vermeldt in het Ernst Jorgensen boek, The Complete Recording Sessions, maar wel in het boek The Blue Moon Boys van Burke en Griffin.

spinout Leuk en erg interessant dat je dit doet!! Fijn leesvoer en verdieping!

Tja, dan nam hij in september ook nog Just Because op. De eerste versie stamt uit 1929 en werd opgenomen door Nelstone's Hawaiians, die er een leuke Hawaïaanse versie van maakten. De Lone Star Cowboys namen in 1933 hun versie op. Dezelfde twee broers uit de Lone Star Cowboys namen het nummer in 1935 weer op, ditmaal als de Shelton Brothers. Een heel mooie versie. Een aantal maanden later in 1935 namen de Prairie Ramblers hun versie op. Deze staat met een hoop gekraak ook op Spotify, evenals de de drie eerdere opnames van het nummer. In 1936 nam Cliff Carlisle het nummer op als You'll miss me when I'm gone. Weer een heel leuke versie. Zijn versie staat op You Tube. Dick Stabile's versie uit 1937 heb ik niet kunnen vinden. Er is wel een Dean Martin connectie, dus misschien is dit wel de versie waar Elvis zijn interpretatie op baseerde. Frankie Yankovic maakte er in 1948 een polka nummer van. Deze klinkt nogal Kermisklanten achtig. Riley Shepard nam het nummer later in 1948 op. Ook daar heb ik geen versie van kunnen horen. Tex Morton had de laatste versie voordat Elvis de zijne opnam. Deze vond ik op You Tube. Ook een leuke versie. Alleen, op welk nummer baseerde Elvis zijn versie?
(Urbanus maakte van dit nummer Madammen met een bontjas )

Als laatste nummer in september 1954 nam Elvis het geweldige Good Rockin' Tonight op. Origineel van Roy Brown, die het zelf als eerste opnam met het orkest van Bob Ogden in 1947. Een heerlijke jump blues versie. Brown baseerde zijn versie trouwens op There's Good Blues Tonight van Sy Oliver, opgenomen in 1946 door Lucky Millinder. De overeenkomsten zijn duidelijk te horen. Beide songs staan op Spotify. In eerste instantie had Brown het nummer aan Wynonie Harris aangeboden, die het afwees, om het vervolgens na Browns versie wél op te nemen in 1948 en er een nummer 1 hit mee had op de R&B lijst. Ook deze versie, die ik persoonlijk minder vind dan die van Brown, staat op Spotify. Een jaar later in 1949 nam Lionel Hampton het op, met xylofoon. Deze is weer wat minder dan die van Harris, maar swingt ook nog lekker. Ook op Spotify. En dan Elvis, die de beginregel van I heard the news naar Have you heard the news veranderde en zo ons in het nummer betrekt. Vanaf Deacon Jones and Melville Brown laat Elvis de tekst helemaal achterwege en herhaalt hij gewoon de al eerder gezongen tekst. Elvis heeft weer de beste versie van het nummer.

De single Good Rockin' Tonight/I don't care if the sun don't shine had goed verkocht, al bleef That's All Right/Blue Moon of Kentucky Elvis' best verkochte Sun single, dus moest er weer een nieuwe A en B kant opgenomen worden. Er werd gekozen voor Milk Cow Blues van Kokomo Arnold uit 1934. Deze staat op Spotify. De titel werd verandert in Milk Cow Blues Boogie en het tempo werd na een "valse" start versneld. Persoonlijk is dit mijn favoriete Sun opname. Maar op welke versie baseerde Elvis zijn versie? De Arnold versie zou kunnen, maar er zijn diverse andere versies voordat Elvis zijn versie opnam. Bumble Bee Slim nam zijn versie op in 1935 met de piano als begeleidend instrument, terwijl Arnold zich begeleidde op gitaar. Op Spotify staat een krakkemikkige versie. Josh White moet gek op het nummer zijn geweest, want in 1935 nam hij een mooie soloversie op, en ook nog in 1935 een big band versie als Pinewood Tom met Clarence Williams op de piano onder de naam Birmingham Serenaders. Als The Josh White Trio met Sidney Becket nam White het vervolgens nog een keer in 1940 op. Alle drie zijn op Spotify te vinden, maar komen volgens mij niet in aanmerking als inspiratiebronnen voor Elvis. Cliff Bruner's Texas Wanderers namen hun versie in 1937 op. Al ken ik deze versie niet, ze kan wel van invloed zijn geweest op Johnny Lee Wills versie uit 1941. Bob Crosby maakte er in 1938 weer een big band versie van, die van geen invloed kan zijn geweest voor Elvis. Ook op Spotify. Johnny Lee Wills and his boys (Johnny was de jongere broer van Bob Wills) nam in 1941 zijn swing versie op met een iets andere tekst en valt dus af als inspiratie voor de jonge Elvis. Ook op Spotify.Bill Hughes versie kan ik nergens vinden, maar het was een country versie van Milk Cow Blues. Voor Bob Wills' versie uit 1946 geldt hetzelfde als voor Johnny Wills versie. Ook op Spotify. Algemeen wordt veronderstelt dat Bob Wills' nummer Brain Cloudy Blues uit 1946 van invloed is geweest op Elvis' versie, maar ik vind dat vergezocht. De tekst is niet overal hetzelfde en Bob Wills heeft zelf Milk Cow Blues opgenomen, dus die komt er dan eerder voor in aanmerking. Dan heeft Moon Mullican, met op vocals Cotton Thompson,er ook nog een country versie van opgenomen in 1946, maar ook die kan ik nergens vinden. The Maddox Brothers and Rose hebben er in 1947 nog een country versie met koeiengeluiden van opgenomen. Ook op Spotify. Als laatste voor Elvis heeft Bob Marshall met Cozy Cole op drums er nog een big band versie van opgenomen. Deze versie heb ik niet kunnen traceren. Na deze lange hoorsessie kan ik eigenlijk maar één ding concluderen: Elvis heeft zijn versie op die Van Kokomo Arnold gebaseerd. Die lijkt er nog het meeste op, al verbetert Elvis de toch al niet misselijke opname van Kokomo.
Helaas was dit het de minst verkopende Sun single. Daarom is dit ook de duurste van de Sun singles.
Op de B kant stond You're A Heartbreaker, het eerste door Elvis opgenomen nummer wat geen cover was.
Tijdens deze opnames probeerde Elvis ook nog How do you think I feel uit. Dit is verschenen op "The Sun Country Years 1950-1959". Scotty Moore oefent riffs en Elvis zingt off mike mee. Ik heb dit nooit gehoord, maar behandel dit nummer later als Elvis het in 1956 opneemt.

Dan zijn we aanbelandt in 1955. Elvis trad op in Lubbock, Texas waar Buddy Holly hem zag optreden. In een radiostudio, om uitgezonden te worden tijdens een uitzending, namen Elvis, Scotty & Bill Fool, Fool, Fool op. Het nummer, geschreven door Ahmet Ertegun, die later Atlantic Records oprichtte, was voor het eerst opgenomen door doo-wop band The Clovers in 1951. Elvis was de tweede artiest die het opnam, al was dat dan niet officieel. Elvis' versie is natuurlijk veel kaler, maar doet niet voor de originele versie onder. Beide versies staan op Spotify.
Ook voor de radio nam het trio Shake, rattle and roll op. Dat nummer behandel ik als Elvis het in 1956 opneemt.

Aangezien Elvis zijn studio repertoire nogal beperkt was, moesten hij, Scotty & Bill met aanvullend materiaal komen. Op Sunrise (1999) staat een versie van Hearts of Stone door Elvis, opgenomen in januari of februari 1955 in Lubbock, Texas. Dit nummer werd voor het eerst opgenomen door The Jewels in 1954. Doo Wop op zijn best en ze hadden er een nr 1 hit mee. Ik vond de versie van The Jewels op You Tube. Ook op You Tube vond ik de tweede versie van het nummer, die meer op het kale arrangement van Elvis lijkt. Louis Innis nam deze in september 1954 op. Hij maakte er een uptempo country nummer op met heerlijk gitaarwerk. Op Spotify dan staat een hillbilly versie met een rare beat, opgenomen in oktober 1954 door Rudy Gray (Rudy Grayzell). Deze staat qua tempo toch wel veraf van de versie van Elvis. Op You Tube vond ik dan weer een versie opgenomen in november 1954 door The Goofers; een vreselijke blanke Doo Wop versie met orkest. Véél beter is de Doo Wop versie van Otis Williams & The Charms , die er een nr. 1 R&B hit mee hadden in 1954. Deze staat in volle glorie op Spotify. The Fontane Sisters namen het in december 1954 op en behielden het Doo Wop arrangement. Ze hadden er zowaar een landelijke nr. 1 hit mee, dus Elvis zal het wel gekend hebben. Dat het door vrouwen gezongen werd, zal hem niet afgeschrikt hebben, want hij zong ook Tweedle Dee van LaVern Baker live. The Mcguire Sisters deden ook in december 1954 hetzelfde als The Fontane Sisters: een meerstemmige Doo Wop versie opnemen. Ook op Spotify. Vicki Young en Ruby Wells namen het nummer ook in december 1954 op, maar daar kon ik geen versies van vinden. De meest logische kandidaat als inspiratiebron vind ik Red Foley with The Anita Kerr Singers. Ook uit december 1954. Dit is een vlot countrynummer; beetje hetzelfde tempo als Elvis gebruikt. En Elvis kende Red Foley uiteraard. Als 10 jarige zong hij a capella het Red Foley nummer Old Shep in een talentenwedstrijd. Dus Red Foley of Louis Innis lijkt mij. De versie van Elvis is er trouwens eentje met veel ruis en derhalve alleen voor diehard Elvis fans te beluisteren .

Heb hem even opgezet maar idd vraagt veel van de luisteraar, de geluidskwaliteit van Hearts Of Stone op Sunrise. Bad damaged acetates geven ze ook al aan in in het boekje van de cd.

Na het debacle van Milk Cow Blues Boogie, moest er snel een nieuwe single komen. Eerst probeerden ze het Ray Charles nummer I Got a Woman, wat ze al live speelden, maar kwamen niet tot een bevredigend resultaat. Dat resultaat zal wel tijdens de eerste opnamesessie voor RCA komen, zo'n klein jaar later, maar daarover later meer. Vervolgens probeerden ze een nummer van The Eagles, Trying To Get To You, maar ook dat pakte niet succesvol uit. Tijdens Elvis' laatste opnamesessie voor Sun lukte het de jongens wel, maar daarover later meer. Wat werd dan wel de single? Dat werd een uptempo nummer van bluesman Arthur Gunther, die ik qua gitaarwerk op Arthur Crudup vind lijken. Wel veranderde Elvis wat aan het origineel. Gunther begint met het couplet, terwijl Elvis na een oneindig aantal "Babe" begint met het refrein. Heel bekend is de verandering van de regel "you may get religion baby" in "you may have a pink Cadillac". Ook verderop in het nummer verandert Elvis de tekst. Zijn twee begeleiders transformeren het nummer zeer rigoureus, met baswerk van Bill Black, dat klinkt als een stationair draaiende Harley-Davidson en twee gitaarsolo's van Scotty Moore. Heartofsoul vind beide versies evengoed, maar ik heb toch een duidelijke voorkeur voor die van Elvis. Eén van zijn top nummers, die Elvis voor de eerste keer in een nationale chart deed belanden. Het kwam in juli 1955 tot de vijfde plaats in de Billboard Country Singles. Zowel Gunter's versie als Presley zijn versie zijn in volle glorie op Spotify te beluisteren.

Op 30 april 1955 werd Elvis' Tweedle Dee live opgenomen in Gladewater, Texas. Het nummer is geschreven door Winfield Scott, die er zijn eerste hit mee had in 1954 in de uitvoering van LaVern Baker. Het nummer kwam op nummer 14 in de pop lijst. Elvis zou het al op 18 december 1954 live gebracht hebben op de Louisiana Hayride, maar toen was het nummer van LaVern Baker maar net uit. Hij zou het op de radio gehoord kunnen hebben, of zelf een single gekocht kunnen hebben. De muzikanten zijn buiten Elvis Scotty Moore (gitaar), Bill Black (contrabas), D.J. Fontana (drums), Floyd Cramer (piano)en Jimmy Day (steel guitar). Winfield Scott schreef later diverse hits voor Elvis, zoals Don't Be Cruel en All Shook Up. Alledrie de versies staan op Spotify. Die van Elvis op het album A Boy From Tupelo. De Hayride versie heeft geen geweldige geluidskwaliteit; de Gladewater versie klinkt beter.

Elvis zijn 1942 Martin D-18 gitaar is dit weekend geveild voor $1,32 miljoen. Elvis kocht deze in Memphis in 1954, maar welke maand word er niet bij vermeld, dus weet ik niet of hij deze al gebruikte op That's Allright. Maar aangezien Elvis zijn gitaar op dat nummer heel goed klinkt, neem ik aan, dat dit al wel het geval is. Elvis verkocht de gitaar weer in 1956.
Deze gitaar komt hiermee in de top 5 van duurste gitaren, na de witte Stratocaster waar Hendrix in Woodstock op speelde , John Lennon's Gibson J-160 en een witte Fender Statocaster met 19 handtekeningen van muzikanten erop, waarvan de opbrengst voor de slachtoffers van de Tsunami bestemd was. Ik zou toch liever de minder waardevolle (in geld uitgedrukt dan) gitaar van Elvis hebben. Ik zou zelfs liever de Elvis gitaar hebben, dan de andere drie bij mekaar . Dan kan ik naar de Sun opnamen luisteren met de originele Elvis gitaar in mijn handen. Wow, wat een sensatie moet dat zijn. Maar helaas......

En dan nu nummers die Elvis al dan niet heeft opgenomen in de studio, dan wel live.
October 3 1944:Old Shep. Als negenjarige deed Elvis acapella mee aan een talentenjacht tijdens de Mississippi-Alabama State Fair, te horen op WELO radio in Tupelo. Later dat jaar nog eens met Mississippi Slim op gitaar en ook uitgezonden door WELO. In 1951 speelde Elvis het nog, zichzelf begeleidend op gitaar, tijdens een talentenshow op zijn school L.C. Humes High. Het origineel werd voor het eerst opgenomen door de componist Red Foley in 1935, Elvis' geboortejaar. Elvis nam het officieel op in 1956.
1953: 'Till I waltz with you again. Gespeeld tijdens de Annual Minstrel Show op Elvis school. In augustus 1952 voor het eerst opgenomen door Teresa Brewer. Elvis zei dat ie populair werd, nadat hij dit nummer op school uitgevoerd had.
December 1954: How do you think I feel. Te horen op The Sun Country Years 1950-1959 van het Duitse label Bear Family. Ik ken deze versie niet, maar Elvis nam het in september 1956 officieel op.
October 25-28 volgens KWKH Studios of 1955 volgens RCA: Always late (with your kisses). Een nummer voor het eerst uitgevoerd door de componist Lefty Frizell, die er in 1951 een hit mee scoorde. Live gedaan op de Louisiana Hayride.
1955 (?) I almost lost my mind. In 1949 opgenomen door Ivory Joe Hunter. Elvis zou later nog 6 nummers van Hunter opnemen. In 1957 was Hunter in Memphis en werd ie uitgenodigd door Elvis om naar Graceland te komen, wat Elvis net gekocht had. Daar zongen onder andere dit nummer samen.
26 Juni 1954 (toen Elvis Without You opnam) of 5 juli 1954, net voordat Elvis That's all right opnam. Rag Mop. Een hit voor The Ames Brothers in januari 1950. Op de B-kant stond Sentimental me, wat Elvis in 1961 opnam.

Mijn dochtertje wil naar bed, dus de rest is voor later.

juli 1954 (?) : Tiger man : Volgens Elvis was dit zijn eerste plaat, maar niet al te veel mensen hoorden het. Vanaf 1968 speelde Elvis het vaak live. Origineel van Rufus Thomas uit 1953, die Hound Dog van Big Mama Thornton gekopieerd had als Bear Cat, daarvoor werd een proces aangespannen en als reactie kwam Thomas met Tiger Man (luister maar naar de tekst)
laat 1954: Crying Heart Blues : live tijdens The Louisiana Hayride. Origineel uit 1951 van Johnnie & Jack and Their Tennessee Mountain.
6 november 1954 : Sitting On Top Of the World : live tijdens Louisiana Hayride. Waarschijnlijk is dit het Mississippi Sheiks nummer uit 1930 en niet het Al Johnson (van Are You Lonesome Tonight?) nummer uit de jaren 20.
6 november 1954 : I'm Gonna Sit Down And Cry (over you) : Louisiana Hayride. Een 1955 versie is door RCA-BMG uitgebracht. In 1956 nam Elvis het officieel op voor zijn debuutalbum. Het origineel is van Roy Hamilton uit 1954. Elvis was een groot fan van Hamilton en in 1969 zouden ze elkaar ontmoeten tijdens de opnamen van From Elvis In Memphis.
1955 : Little Mama : Live in Hayride 3 maart en Houston, Texas 2 april : Het origineel is van The Clovers uit 1954. Deze staat met veel ruis op Spotify.
25-28 october 1955 : Blue Guitar : Zou opgenomen zijn in de KWKH Studios, Shreveport Louisiana. Origineel is van Sheb Wooley
Er volgen er nog veel meer!

Prachtig om te lezen, wat een werk. Complimenten spinout.

Om op het vorige bericht terug te komen, elke originele versie staat op Spotify.
Volgens RCA nam Elvis Tennessee, Saterday Night op in de studio, want ze hadden er session notes van, maar helaas niet de tape. Wel zong Elvis dit in 1955 op de Louisiana Hayride in 1955. Red Foley had er in 1949 een hit mee en deze staat op Spotify.
Elvis probeerde bij Sun ook het Ivory Joe Hunter I Need You So uit, een nummer uitgebracht op 29 april 1950. Uiteindelijk zou Elvis het nummer op 23 februari 1957 opnemen voor RCA. Het origineel staat op Spotify.
Live zong Elvis en zijn band het pop nummer Tweedle Dee van LaVern Baker op 18 december 1954 in Gladeswater, Texas, dat ook uitgebracht is. Op 11 juli 1955 hebben ze het nog in de studio uitgeprobeerd, maar niet met succes. Het nummer is geschreven door Winfield Scott, die later nog veel nummers voor Elvis schreef. Lavern Bakers versie uit 1954 staat op Spotify, evenals Elvis' versie.
Give me more, more, more van Lefty Frizzel zou door Elvis opgenomen zijn in oktober 1954 in de KWKH Studios en ook live gebracht tijdens de Hayride. Frizzels versie werd op 16 november 1951 uitgebracht. Deze versie staat op Spotify.
Oakie Boogie: ook hier zegt RCA er sessions notes van te hebben, maar geen tape. Johnny Tylers versie stamt uit 1946 en is terug te vinden op Spotify.
That's the stuff you gotta watch van Buddy Johnson met Ella Johnson op zang werd in 1945 uitgebracht. Elvis zou het in de KWKH Studios hebben opgenomen in oktober 1954. Johnsons versie staat op Spotify.
I got a woman van Ray Charles, uitgebracht in december 1954. Eigenlijk was de titel I've got a woman en duidelijk gebaseerd op It must be Jesus van The Southern Tones uit 1954, allebei op Spotify. Elvis live versie uit Houston is uitgebracht. RCA had de studio opnamen uit februari 1955 maar raakte die kwijt (!). I Got A Woman was het eerste nummer dat Elvis opnam voor RCA in januari 1956.
Mijn dochtertje is wakker geworden, dus ik hou het voor nu hierbij.

Ik las pas geleden dat Marion Keisker, ontdekster van Elvis, zo'n 6 weken voor haar dood, gezegd heeft dat niet Dewey Phillips Elvis voor het eerst op de radio heeft laten horen, maar Fred Cook van WREC in Memphis, die jazz en big bands liet horen in zijn programma. Na 30 seconden draaide hij het nummer That's All Right weg en zei tegen Keisker, dat hij "never heard such piece of shit in his life before". Hij zou daarna nooit meer Elvis in zijn programma laten horen.

Maybellene: Een heerlijk nummer van Chuck Berry, wat Elvis schijnbaar in de Sun Studio opnam, maar volgens mij zijn er alleen live versies van bekend uit 1955. Berry nam zijn versie 21 mei 1955 op en werd uitgebracht in juli dat jaar. In augustus begon Elvis het live te spelen. Beide versies staan op Spotify.
How Do You Think i Feel: Op 12 januari 1954 opgenomen door Red Sovine. Een versie die erg dicht ligt bij die van Elvis. Ook de versie van Jimmy Rodgers Snow uit september 1954 heeft veel gemeen met die van Elvis. En dan heb ik het over Elvis' versie van 1 september 1956. In december 1955 nam Scotty en Bill en wellicht andere muzikanten het nummer op, waar Elvis off-mike meezingt. De Sovine versie staat op Spotify, de Jimmy Rodgers Snow versie vond ik op You Tube. Elvis' 1956 versie staat ook op Spotify. Frans Bauers Heb Je Even Voor Mij schijnt op dit nummer gebaseerd te zijn.
I Don't Hurt Anymore: Mijn bron zegt slechts "Sun" bij dit nummer. Het is in ieder geval een nummer van Don Robertson, waar Elvis later nog meer nummers van zou opnemen. Het is voor het eerst in 1954 opgenomen door Hank Snow , die nog een soort van managerrol kreeg bij Elvis samen met Parker. Deze versie staat op Spotify. De Eddy Arnold versie uit 1954 kon ik niet vinden. Ook de Elvis versie is onvindbaar.
Juanita: Tja, ik weet niet wat het origineel is. Al Jolson heeft in 1923 Wanita opgenomen, wat ook als Juanita bekend staat. Al in 1905 door Frank C. Stanley opgenomen, een Spaanstalig nummer, wat in 1955 gepubliceerd werd in het boek Memory Songs. Alleen zou Elvis het op 8 december 1954 al in de Sun Studio opgenomen hebben en later ook op tournee gespeeld hebben. Ik tast wat dit nummer betreft in het duister. Het zou dus wel het eerste Spaanstalige nummer van Elvis kunnen zijn. Later zong hij er diverse.
Op 4 juli 1955 deed Elvis in De Leon, Texas een gospelshow (!) waar hij The Old Wooden Church (ik heb verder geen informatie over dit nummer), Precious Memories, Known Only To Him en Just A Closer Walk With Thee bracht. Precious Memories werd al in 1929 opgenomen door Simmons Sacred Singers en in 1934 door Turkey Mountain Singers. Geen van deze opnamen heb ik kunnen vinden. Wel die van Sister Rosetta Tharpe op Spotify, die het in 1947 of 1948 opnam. Ze heeft het alleen zo vaak opgenomen, dat ik niet weet welke versie nou die eerste is die Elvis gehoord kan hebben. Bij Known Only To Him is de zaak veel duidelijker. De componist Stuart Hamblen nam het in 1952 op. Zijn versie vond ik op You Tube. Don Gibson nam een betere versie in 1958 op. Elvis nam de beste versie op in 1960. Beide versies staan op Spotify. Just A Closer Walk With Thee werd vanaf 1941 door vele artiesten voor Elvis opgenomen, zoals Sister Rosetta Tharpe. Maar aangezien Elvis auditie heeft gedaan bij de Blackwood Brothers is het aannemelijk, dat hun versie uit 1948 Elvis voorbeeld is geweest. Deze staat op Spofity. Maar Red Foley nam samen met de Jordanaires in 1950 een versie van het nummer op. Dus die kan wat mij betreft ook in aanmerking komen. Staat ook op Spotify. In 1958 nam Elvis het nog op in een thuissituatie compleet met huilende baby. Staat op You Tube, maar het is wel een matige geluidskwaliteit.

Nog bij Sun zou Elvis wat nummers uitgeprobeerd hebben.
Love Bug Itch, wat Eddy Arnold in 1950 opnam. Een countrynummer derhalve, waar Elvis in een sneller tempo wel wat mee gekund zou hebben.
Mexican Joe van Jim Reeves, die het in 1953 opnam. Elvis' latere pianist Floyd Cramer speelt op de Reeves versie. Een snel country nummer.
Noah, een heerlijk uptempo gospel nummer wat erg lijkt op het nummer Run On wat Elvis in 1966 opnam. Op Spotify staat een versie van het jaren 40 kwartet The Jubalaires (Nature Calls Autumn, Vol. 5)
I Really Don't Want To Know, een nummer dat Elvis in 1970 zou opnemen. Weer een nummer van Don Robertson. Eddy Arnold nam het in 1954 op. Deze versie staat op Spotify.
Little Cabin On The Hill wat Elvis in 1970 zou opnemen in tijdens de Million Dollar Quartet sessie in 1956. Het origineel werd door Bill Monroe in 1948 opgenomen.
Down The Line, een snel Buddy Holly nummer wat Elvis hoorde op 15 oktober 1955 toen Elvis en Buddy op hetzelfde affiche stonden. Wellicht tijdens dezelfde sessie uitgeprobeerd als When It Rains in october, want in November zat Elvis bij RCA.
Gone, een langzaam pop nummer van Smokey Rogers, die het zelf in 1952 opnam. Ook van 1952 is een versie door Terry Preston. Allebei op Spotify. Een nummer dat wel gepast zou hebben bij de mid jaren 60 Elvis.
Night Train To Memphis. Een nummer met deze titel moet Elvis wel aangesproken hebben! Het origineel is van Roy Acuff uit 1942. (op Spotify). Red Foley nam zijn versie op in 1951. Elvis kende Red Foley (zie Old Shep), maar was ook een groot fan van Dean martin die ook in 1951 zijn versie opnam. Beide op Spotify. Elvis nam dit daadwerkelijk op, want er is een acetaat van bekend.
Breakin' The Rules, een langzaam country nummer waar Hank Thompson in 1954 een hit mee had. Zijn versie staat op Spotify.
Dark As A Dungeon. Een nummer van Merle Travis uit 1947 met een groot stuk gesproken tekst, wat Elvis ook wel eens toepaste.
You'll Never Walk Alone, wat Elvis uiteindelijk als een Paas single in 1967 uitbracht. Velen hebben het vanaf 1945 opgenomen waaronder Elvis muzikale held Roy Hamilton. Diens versie uit 1954 zou Elvis wel in gedachten gehad hebben.
Uncle Penn, een Bill Monroe nummer uit 1950. Elvis' versie is op bootlegs te vinden, die ik helaas niet heb. Hij zou het laat 1955 (wederom october?) opgenomen hebben, terwijl hij het ook live speelde. Hij zou het ook al in october 1954 opgenomen hebben in de KWKH Studios in Shreveport, Louisiana.

Rags to Riches: geprobeerd tijdens Sun, maar pas in 1970 door Elvis officieel opgenomen. Tony Bennett had het al eerder opgenomen in 1953. Maar hij was niet de enige, ook Bill Ward & The Dominoes namen het in 1953 op, evenals David Hughes en David Whitfield. De versies van Bennett, Ward & Whitfield staan op Spotify. Die van van Hughes heb ik nergens kunnen vinden. Bennett had er een nummer één hit mee in de VS., dus die versie zou Elvis zeker gekend hebben. Whitfield zingt het met een vreselijk Engels accent, maar had er wel een nummer 3 hit mee in de UK.
Play A Simple Melody: Een liedje uit een 1914 musical genaamd Watch your step. Het nummer is altijd als duet opgenomen, zoals de 1916 versie van Elsie Baker en Bill Murray, Of de 1915 versie van Walter Van Brunt en Mary Carson, maar ik denk niet dat Elvis die versies gekend zal hebben . Wel had Bing Crosby en zijn tienerzoon Gary er een hit mee in 1950. Het zal die versie zijn die Elvis gekend heeft. Deze staat op Spotify.
Trying To Get To You: in 1954 opgenomen door The Eagles (nee, niet die). Elvis probeerde het in februari 1955 zonder drums, maar was niet tevreden. Dus probeerde hij het op 11 juli 1955 weer met ditmaal wel het gewenste resultaat (en met drums van Johnny Bernero). Dit nummer was het favoriete Elvisnummer van zijn vader Vernon Presley. Hij vroeg het Elvis te zingen tijdens zijn live optredens, waar deze gelukkig gevolg aan gaf. The Eagles versie staat op You Tube en die bijna even goed als de cover van Elvis!
You Are My Sunshine: In 1939 voor het eerst opgenomen door The Pine Ridge Boys. Op Spotify. Ook uit 1939 is de versie van de Rice Brother's Gang. Op You Tube. Voordat Elvis het in de studio uitprobeerd hebben veel acts dit heerlijke nummer opgenomen, waaronder Gene Autry, Bing Crosby en Jimmie Davis. Ik hoor dit de jonge Elvis wel zingen.
Dan het laatste opgenomen covernummer, dat officieel werd uitgebracht als single: het majestueuze Mystery Train. Ook opgenomen op 11 juli 1955. De eerdere versie was van Junior Parker's Blue Flames uit 1953. Het nummer is mede geschreven door producer Sam Phillips. Parker's versie werd ook in bij Sun opgenomen. Beide op Spotify in al hun glorie.
Dan was er in november 1955, toen de geruchten al gingen dat Elvis naar RCA vertrok, nog een sessie. Een onvolledige versie van When It Rains, It Really Pours werd nog opgenomen. Het origineel is van Billy The Kid Emerson, die het bij Sun opnam in 1954. De plaat werd op Elvis' 20ste verjaardag uitgebracht. In februari 1957 nam Elvis een zeer krachtige versie bij RCA op met een geweldige Scotty Moore gitaarsolo. Deze versie werd pas in 1965 uitgebracht.
Hiermee beëindig ik de Sun jaren van Elvis. In het boek Elvis & Gladys (echt een aanrader!) staan nummers die Elvis op school e.d. zong.
Op naar de RCA jaren!

Op 21 november 1955 tekende Elvis bij RCA. In december deed hij nog een tour, waar hij diverse malen het Platters nummer Only You (and you alone) zong. Helaas niet te vinden op Spotify of You Tube.
Ook zong hij rond deze tijd Sixteen Tons, een nummer uit 1947 van Merle Travis. De versie die Elvis waarschijnlijk inspireerde, was die van Tennessee Ernie Ford die er in oktober 1955 een nummer één hit mee had. Beide versies zijn te vinden op Spotify.
Zoals eerder vermeld, probeerde Elvis al in februari 1955 I've Got A Woman van Ray Charles uit. In zijn eerste opnamesessie voor RCA op 10 en 11 januari 1956 in Nashville was dit het eerste nummer dat Elvis opnam met als muzikanten Scotty Moore, Bill Black, Chet Atkins, D.J. Fontana, Floyd Cramer en 3 achtergrondzangers. Moore wou dat Atkins lead guitar zou spelen, maar Atkins vond dat Scotty dat zelf moest doen. In zijn laatste tour had Elvis Heartbreak Hotel al gezongen. Dit nummer zou gebaseerd zijn op het Roy Brown nummer Dreaming Blues. Het nummer staat op Spotify, dus je kunt het zelf beoordelen, maar ik hoor de gelijkenis niet. Heartbreak Hotel was het tweede nummer dat Elvis tijdens zijn eerste RCA sessie opnam en zijn eerste single en gouden plaat. Het verscheen zoals toen gebruikelijk was niet op zijn eerste LP.
Dan nam Elvis Money Honey op, dat voor het eerst in 1953 door een muzikale held van Elvis was opgenomen: Clyde McPhatter. Elvis' versie is een stuk ruiger, ook al door het ontbreken van de doo-wop achtergrondzang van The Drifters. Dit is het afsluitende nummer op Elvis' debuutplaat.
Verder nam Elvis nog twee originals op, maar ik behandel die hier in dit topic dus niet.
Eind januari, begin februari 1956 was Elvis in New York City voor zijn tweede RCA sessie. Ditmaal geen Chet Atkins, geen achtergrondzangers (Elvis, Scotty, Bill en D.J. verzorgden voor de eerste en laatste keer de achtergrondvocalen) en Floyd Cramer was vervangen door Shorty Long. Ze begonnen met het Carl Perkins nummer Blue Suede Shoes, dat Carl op 19 december 1955 bij Sun in Memphis had opgenomen en dat op 1 januari 1956 als single werd uitgebracht. Elvis' versie is veel rapper en heeft een geweldige gitaarsolo, maar toch verkoos Elvis de versie van Carl boven die van hem. Beide op Spotify.