Foei!

Een zingende minkukel lijkt mij voldoende - die aandoening hoeft zich niet als een virus te verspreiden. Overigens heb ik ooit meegemaakt - bij de opvoering van Aida in de Gelredome - dat een vent achter mij continue liep mee te pommen en tarara'en bij de muziek. Heb ik na een kleine 10 minuten gevraagd of ie daar mee op wilde houden

Eens, met dien verstande dat Dylan geweldig is natuurlijk.

De neuzelaar uit Nieuwegein verdient ook wel een melding in dit topic. PJ Harvey heb ik ook weinig mee. En Guns 'n Roses en AC/DC, voor zover dat muziek voor de fijnproever is...

Och, om in de virusanalogie te blijven: als iemand in je omgeving met Blof meezingt, dan heb je te weinig social distancing toegepast.

Het moge duidelijk zijn: Blof zou bij mij nog ruim boven Arcade Fire staan, alleen beschouw ik ze niet als muziek voor de fijnproever. Eerder voor liefhebbers van mosselen. De gruwel...

Deze?

Dit vind ik allemaal maar matig:

Depeche Mode
Bruce Springsteen
Eefje de Visser
Tool
Neil Young

Thom Yorke. Hij ziet eruit als een creep en een weirdo.

Ik snap de lofuitingen voor Lana del Rey niet.
Maar dat is een nieuwe artiest, en ik haat het niet.

Wat ik echt nooit heb begrepen:

- Metallica (die drums zijn toch gewoon heel slecht? En ook de zang, daarbij hebben ze maar 2 of 3 platen gemaakt die echt thrash zijn)

- Leonard Cohen (snap echt niet wat daar nou aan is)

- Genesis en Emerson, Lake & Palmer (vooral die laatste vind ik echt vreselijk)
(inclusief Peter Gabriel)

- Het hele rijtje Radiohead, Coldplay, Muse, Arcade Fire, Killers etc.

- Residents (ik snap dit echt niet, maar ik snap dat hele avantgarde vaak niet)

- Heel veel bands uit de RIO-scene: Univers Zero, Henry Cow en Art Zoyd.

Misschien had Metallica niet in dit rijtje thuisgehoord want dat is niet voor de fijnproever.

Oh ja en Eefje Visser hoort ook wel in het rijtje. Zij wordt wel heel erg op handen gedragen, en ik ook dit haat ik niet, maar ik snap de heisa echt totaal niet.

The Roots / ?uest Love
Geval hiphop met live instrumenten en dan is het voor de fijnproever wel OK blijkbaar

Ik ken Eefje Visser niet maar het klinkt niet als iets wat ik zou willen kennen.

Had eigenlijk Arctic Monkeys maar daar vind ik eigenlijk best veel OK van om aan te horen

Hiphop is altijd okay.
En daarbij had de fijnproever zich allang gestort op Guru's Jazzamatazz, en dat is nog terecht ook!

Er is heel recent een 'mwoah'-geval bij gekomen wat ik op de een of andere manier niet op de juiste waarde lijk te kunnen schatten: Sault. Ik had verwacht het mogelijk enorm goed te kunnen vinden bij het lezen van recensies e.d., want het tikt - denkend aan wat ik in muziek zoek - best wat juiste vakjes aan. En slecht is het ook zeker niet. Toch gebeurt er bij mij, als de albums op staan, niet buitengewoon veel. Hier en daar zit er een liedje tussen wat vaker op gaat. Maar een nummer van het level Soul II Soul - Get a life (worden ze vaak mee vergeleken; het betreffende nummer is hier zowat doodgedraaid) is nog heel, héél ver weg.

Het ligt er iig niet aan dat het muziek van nu is en dat ik eventueel per definitie iets tegen hedendaagse muziek heb (sommige mensen hebben dat), want het muzikale jaar 2020 was voor mezelf juist bovengemiddeld. Sowieso heeft Sault best een tijdloze stijl.

Geen verstand van drums of überhaupt een instrument bespelen. Metallica brengt in zo'n traag tempo albums uit dat het makkelijk bijhouden is en wat goed is knalt er in de regel ook in.

Leonard Cohen had ik al ruim 17 jaar een verzamel-CD van en pas nu zijn eerste vier albums op LP gescoord. Erg fijne muziek als ik iets rustigs van een zanger met minimale begeleiding wil horen dat niet al te vrolijk is en waar de zang bovendien uitermate goed verstaanbaar is. Ook al let je niet op, er dringt altijd wat door.

Emerson, Lake & Palmer, ah dat is toch kicken man! Goed concept bij dit powertrio waar gitaar ondergeschikt is aan de dominerende toetsen is. Prog op zijn best!

Tja, doe dan maar Soft Machine of Nucleus of iets in die trant. Hoe noemen ze dat ook alweer? Van dik hout zaagt men planken?

Wat Leonard Cohen betreft geef je al aan wat het probleem is: het is somber, en ik trek somber niet zo.

Zal ik eens opzoeken, Soft Machine ken ik alleen van naam.
Bij EL&P zijn het vooral de eerste vier albums die ertoe toen en dat is niet alleen elektronisch geweld en virtuositeit op piano, maar ook, al dan niet rustige, zanggerichte nummers tussendoor die een prima balans creëren. Greg Lake bood prima tegenwicht aan Keith Emerson. Had Carl Palmer als enige overlevende van het voorjaar willen zien, maar dat is geannuleerd en wordt helaas niet ingehaald.
Genesis heb ik hier ook in redelijk grote getale, maar daar spring ik niet voor in de bres, wordt ook minder gedraaid en de waardering blijft iets achter bij ELP.

Verwacht hier geen verdere uitbouw van Leonard Cohen, album I'm Your Man van eind jaren spreekt me al minder aan.

B.Robertson, het is ook niet haten of iets anders akeligs wat ik doe. Maar ik snap bepaalde adoratie echt niet. EL&P zal ongetwijfeld een prima band zijn, en de muzikanten erg goede muzikanten, maar het was de grootste symfonische rockband uit de jaren 70. Samen met Yes, Genesis en Pink Floyd en minder mate (volgens mij) Rush en Supertramp. Ik heb ze allemaal geprobeerd en Genesis trek ik hier en daar wel, maar EL&P gewoon echt niet.

EL&P uit de jaren zeventig, Metallica uit de jaren tachtig en doe dan maar Alter Bridge uit de jaren negentig. Op handen gedragen maar ik kan de schoonheid niet ontdekken.

Maar ja, ik luister naar bands waar anderen dan weer niet van snappen wat er aan is (Queen, Saga, Barclay James Harvest).

Mssr Renard Saga heb ik zo'n zes albums uit de begintijd van, beetje op de rand van harde progrock met dominerende toetsen en een zanger met aangename stem; iets waar ik bij prog wel eens over val.

Queen ken ik of heb ik tot Innuendeo allemaal wel gehoord en vind het na het vijfde album wisselvallig en gaandeweg meer singlegericht worden. Greatest Hits I & II zou ik eerder voor de visite dan voor mezelf opzetten. Er zitten wel eens nummers tussen dat ik me afvraag wat is hier nou mooi aan.

Nu ik ouder aan het worden ben, merk ik dat een heleboel muziek die ontzettend mooi, knap, gaaf, gewaardeerd etc., helemaal geen gevoel bij heb. Het lijkt een soort wedstrijd om alle platen maar te ontdekken, terwijl bijvoorbeeld dat eerste bandje dat je had met BZN of Culture Club van veel meer waarde blijkt te hebben dan een audiofiele lp-reissue van Tom Waits of John Coltrane.

Er schuilt overigens een enorm gevaar voor mij om aan dit soort topics mee te doen, omdat ik er helemaal in meegesleurd kan worden. Dus ik heb wel wat begrenzing en bescherming daartegen nodig (kleine disclaimer).

Verder snap ik volkomen dat als je Flash Gordon of Hot Space van Queen voor het eerst hoort, je er niks aan kan vinden. Maar ik ben ook fan van de strips van Flash Gordon, en dat mijn jeugdliefde dan een soundtrack opneemt voor een film, dat kan nooit meer stuk. Hoe kitsch en gedateerd het allemaal ook is.

Daar kon zo een geweldige nieuwe artiest als Eefje Visser niets aan veranderen. En ik gun iedereen zijn of haar bandje of artiest waar hij of zij helemaal in op kan gaan. Maar één ding wordt mij steeds duidelijker; bij de nieuwe muziek hoef ik het niet echt meer te zoeken. Behalve bij bands als GoGo Penguin en Mammal Hands, dat is een genre waar ik echt helemaal gek op ben geworden. Maar dat zal ook wel weer afgekraakt worden.

Speciaal voor jou een linkje.

Leonard Cohen
Van Morrison
Lou Reed
Nick Cave
Peter Gabriel
Bob Dylan

De vraag en het antwoord zelf van de topic-bedenker vind ik nogal suggestief, stellig. Jammer eigenlijk omdat er wel een paar zinnige vragen en opmerkingen te plaatsen zijn.
Worden jouw of mijn muzikale keuzes, wel zo bewust gecreëerd? Heeft dat ook niet te maken, hoe je in het leven staat... je culturele ontwikkeling je smaak en keuzes...Het oplepelen van wat namen, zegt me niet zoveel. Jammer dat de lachende derde niet (meer) hierop kan reageren, want in de ban vanwege een verbaal opstootje. Deze topic hoort misschien meer thuis richting de kroeg (met de lachende derde erbij) en bij een goed glas, voor de fijnproevers is er ook wat wijn..... Waar was dat ook weer...?

Voilá, koester uwen eigen smaak.

Er komt genoeg uit. Voor elk wat wils.

Eefje De Visser is er trouwens ook wel eentje waar ik wat moeite mee heb. Verleden week ontdekte ik toevallig een nummer waarop ze mee deed wat ik wél mooi vond (besproken bij dit album: Alex van Holstein - Papieren Vogel (2012) ), maar dat is zeer uitzonderlijk.

Ik hoor best dat het goed is, maar er is iets aan haar uitspraak wat me tegenstaat.

Best wel wat grote namen waar ik niet zoveel mee kan. Sommige artiesten hebben wel nummers die ik kan waarderen, die uitzonderingen zet ik er dan wel bij:

- Beach House
- Bruce Springsteen
- PJ Harvey
- R.E.M. (m.u.v. van Leave)
- U2 (m.u.v. With or Withour You & Where the Streets Have no Name)

Voor mij zijn de Smiths wel het grootste vraagteken. Echt een heilig huisje, de helft van de gitaarbands die ik goed vind noemt ze als invloed, de meerderheid van de muziekliefhebbers wiens smaak ik vertrouw is megafan, maar als ik 20 seconden naar dat misantrope gejank van die Morrissey heb geluisterd wil ik hem oprecht op zijn bek timmeren. Muzikaal vind ik het ook maar iel en halfbakken allemaal. Ik heb het echt vaak en intensief geprobeerd, maar het gaat hem gewoon echt niet worden.

Toen ik The Queen Is Dead voor het eerst luisterde was dat best een openbaring en nu, een jaar of twintig later, is het ook wel een soort van ingesleten, waardoor het ook niet vaak gedraaid hoeft te worden.

Bij alle andere Smiths-platen en zeker het solowerk van Morrisey herken ik helemaal wat je schrijft. Wat ik eraan waardeer is dan eigenlijk altijd óndanks Morrisey.