Het kan aan mij liggen, maar hebben jullie ook het gevoel dat bands vaak net de verkeerde liedjes uitbrengen op single? Voorbeeld: "My Humps" van de Black Eyed Peas vind ik een verschrikkelijk nummer. Toch heb ik de cd geluisterd en er zitten toch een paar leuke nummers op. Die dus alleen niet zijn uitgebracht. En Infadels. "I Can't Get Enough" vind ik dus ook een verschrikkelijk eentonig nummer. Maar ik luister nu een paar nummers via hun myspace en die klinken toch wel lekker.
Maar back to the point: vinden jullie ook dat artiesten vaak net de verkeerde nummers uitbrengen?

Leuk Idee!!

Dat lijkt mij juist de kracht van de niet-single-nummers. Ze worden niet uitgemolken. Des te beter ze de slechtere nummers als single uitbrengen.

Nou, de singlekeuze is vaak prima, maar dan alleen als singlekeuze. Als je wilt dat het grote publiek je oppikt, zul je een nummer op single moeten uitbrengen dat makkelijk in het gehoor ligt. En wij, snobistische wijsneusjes, houden nu eenmaal niet van (te) makkelijk in het gehoor liggende liedjes. Het zijn muzikaal natuurlijk ook niet de meest uitdagende liedjes.

Wel jammer dat die echte singles vaak op verder goede albums terechtkomen.

Overigens ben ik me ervan bewust dat dit stukje enorm generaliserend is. Ik kan zo honderden mooie singles opnoemen.

Sommigen daarvan zijn al eerder als single uitgebracht.



Ja. Het zijn dan ook niet altijd de artiesten, maar vaak ook de labels die de singles uitkiezen.

Ja, vaak woorden de "verkeerde" singles uitgebracht.

Neem nou de singles van Franz Ferdinands nieuwe album; eerst Do you want to (ondertussen niet meer zo leuk, maar wel begrijpelijk, want pakkend voor groot publiek) maar dan Walk away....waarom? Dat vind ik echt het minste nummer van het hele album. En als je een groter publiek wilt bereiken, kies je toch eerder The Fallen of What you meant?

Maar Dutch2 heeft wel gelijk, er zijn ook zát mooie singles

Ik vind dat Franz Ferdinand juist altijd leuke nummers als singles uitbrengt. Walk vond ik juist echt een hele goede keuze, laten ze zich ook van een andere kant horen.

" Burn it Up" van R. Kelly. Van R&B opeens naar die verschrikkelijk Reggaeton :S

Ik heb dit idee heel vaak bij Placebo. Vrijwel alles wat ze maken is erg goed, maar het zijn vaak juist de mindere albumtracks die als single worden uitgebracht.

Ik niet dus, niet dat ze slecht zijn maar het zijn vaak de mindere nummers van hun albums.

Ik vind ook vaak de singlekeuze niet erg gelukkig, maar ook weer vaak wel eigenlijk. Lastig item dit. Meestal (altijd?) zijn het de labels die de singlekeuze maken. Als je dan een breed publiek wilt bereiken valt de keuze toch lang niet altijd op het (in mijn ogen) beste nummer. Vooral vroeguh vond ik dat vaak, met The Cure vooral. Bij The Cure had ik vaak zelfs de indruk dat het allerslechtste liedje de single werd. Vreemd hoor.

Op The Queen is Dead van The Smiths zijn de singles toch wel het minste van het hele album. Al waren het maar 2: Bigmouth Strikes Again en The Boy With The Thorn In His Side

(There Is A Light That Never Goes Out niet meegerekend want maar gereleased in 1992)

Over het algemeen worden de keuzes voor singles natuurlijk gewoon bepaald door wat het grote publiek het snelst oppikt (een herkenbaar deuntje dat er een beetje uitspringt) of wat men verwacht van een bepaalde artiest.
Vaak snap ik wel waarom een bepaald nummer als single wordt aangewezen, maar voor mij persoonlijk hoeft dat dan niet meteen het beste nummer van een bepaald album te zijn. Sterker nog, vaak ben ik de nummers die op single zijn verschenen het snelste zat en skip it het wanneer ik het album draai. De 'deep cuts', de groeibriljantjes zeg maar, blijken vaak op termijn de sterkste nummers van een album te zijn.

Neemt niet weg dat er door de jaren heen hoogst opmerkelijke en weinig voor de hand liggende keuzes zijn gemaakt - er zijn zelfs platen die door een verkeerde single-keuze geflopt zijn of in elk geval veel minder verkochten dan ze misschien gedaan zouden hebben als een ander nummer op single was uitgebracht.

Voorbeelden die mij direct te binnen schieten zijn Tusk van Fleetwood Mac (destijds de eerste single van het gelijknamige album, niet bepaald een voor de hand liggende opvolger na het megasucces van Rumours) en The girl is mine, het stroperige duet van Michael Jackson met Paul McCartney als voorloper en eerste single van het verder fenomenale Thriller-album.

De nieuwe U2-single vind ik ook een draak van een nummer, terwijl ik op basis van de eerste luisterbeurten constateer dat ze een behoorlijk goed album hebben afgeleverd. Ook geen gelukkige keuze dus, ook al omdat Get your boots on niet bepaald representatief is voor het album.

Een singlekeuze is goed van zodra een single veel airplay krijgt
(en mensen aanzet om het album te kopen) of van zodra een single
goed verkoopt, al is de singleverkoop in de 21ste eeuw bijna
een verlieslatende business geworden, maar vroeger telde het.

Althans ... dat werd vanaf de jaren 70 de norm voor platenlabels.

Bij omkering is een singlekeuze verkeerd als het nummer
te weinig airplay krijgt of geen hit wordt (te weinig verkoopt dus).

Zo las ik onlangs nog over Always the Sun van The Stranglers.
Het nummer werd pas de tweede single van het album Dreamtime.
Hoewel iedereen (band en label) het over eens was dat dit lied
het beste nummer van het album was, besloot Epic Records
om eerst Nice in Nice uit te brengen, bij wijze van opwarmer
om daarna toe te slaan met de troef Always the Sun.

Nice in Nice flopte zowel op radio als in de hitparade, waardoor
de aandacht van de media en de luisteraar van het nieuwe Stranglers
album werd weggetrokken. Always the Sun faalde. Epic bracht
daarna nog twee singles uit in een vergeefse poging om de situatie
recht te trekken en had zelfs een vijde single van het album klaar
(tot dan toe waren er nooit meer dan drie singles per album uitgebracht).

Zo komt het dat een album dat niet tot de allerbeste
van een groep wordt gerekend toch vier (bijna vijf) singles telt.
Always the Sun deed het in de UK hitlijsten één plaatsje minder slecht
bij de remix release in 1991, dan bij de officiële release in 1986.

Daarna speelde Epic het spel heel veilig: de twee volgende single releases
van The Stranglers zouden covers zijn, die het dan wel weer goed deden.
Maar zanger/gitarist Hugh Cornwell had er genoeg van: geen erkenning
meer voor het eigen songmateriaal en hij verliet de band in 1990.

Maar wat belangrijker is: Always the Sun is na al die jaren,
op Golden Brown na, toch het populairste Stranglers lied gebleken.

Is ook een heerlijk popliedje. Altijd lekker meezingen.

Volgens mij was het toch een megahit en dat is toch de bedoeling. Kijk dat jij het dan niet goed vind is dan niet belangrijk want dat hou je toch. Een verkeerde single is volgens mij een geflopte single waardoor het album niet de aandacht kreeg die het verdiende en wellicht had willen krijgen via een andere single.

Zo had ik wijzer gevonden als Marillion als 1ste single met Hogarth Easter had uitgebracht ipv Hooks In You,

Hmm, niet dat het veel uitgemaakt heeft, want alle singles van dat album zijn geflopt. The uninvited guest deed ook niets. Ik geloof trouwens dat dát nummer mijn eerste single-keuze geweest zou zijn.

Het valt mij wel vaak op dat de eerste single van een album heel vaak een up-tempo nummer is, en vaak de tweede ook nog, en dat de kennelijk minder voor de hand liggende ballad pas later wordt ingezet. Geen idee of daar een diepere bedoeling achter zit, maar dit stramien van Season's end kom je dus wel vaker tegen.

Iets vergelijkbaars, herinner ik mij nu, gebeurde met de eerste solo-CD van Fish, uit dezelfde periode. Als ik me niet vergis was A gentleman's excuse me pas de vierde single van dat album en de enige (bescheiden) hit.

De eerste single van een band is inderdaad vaak uptempo.
Of, ook belangrijk, ligt in het verlengde van de vorige, grote hit.

Ook als die band een stijl of koerswijziging onderging, blijft een label soms
koortsachtig zoeken naar het nummer dat het meest aansluit bij die vorige hit.
Zo worden parels vaak over het hoofd gezien of te laat (als de aandacht
om het nieuwe album alweer verslapt is) uitgebracht.

Op die b-kantjes stond ofwel een wat experimenteler nummer
om de meerwaardezoekers te paaien of een nummer
dat niet op het album stond om de fans te paaien.

Wat je ook vaak ziet is:

* de b-kant van de single die het album vooraf gaat staat ook op het album

* de b-kant van de laatste single heeft toch weer een albumtrack
die als een soort dubbele a-kant doorgaat ... de twee meest hitpotente,
nog niet op single verschenen nummers worden a- en b-kant.

Ook interessant is de theorie van de minor one als eerste single
uitbrengen bij een artiest waarvan je op voorhand weet dat hij zal verkopen.
The Girl Is Mine was volgens mij de minst verkochte single van Thriller.

En om af te sluiten over Thriller: 7 singles en slechts 2 tracks
die niet op een a-kant verschenen. Baby Be Mine stond echter
wel als b-kant op Human Nature (een stevige US hit), dacht ik.

Wil dus zeggen dat je met die 7 singles op 1 nummer na
(The Lady in My Life) het hele album in huis had.

Die oefening lukt ook aardig bij andere 80s mega-albums.
Als je alle singles van An Innocent Man (Billy Joel) met b-kanten
naast elkaar legt, heb je ook bijna het volledige album in huis.

Een goed voorbeeld van een beroerde keuze van singles vind ik Stadium Arcadium van de Red Hot Chili Peppers. Iedereen zal die nummers wel op de radio voorbij hebben horen komen, maar nummers als Hump de Bump en Snow laten nu niet direct horen wat ze nog steeds in hun mars hebben. Maar het is inderdaad zo dat het makkelijk in het gehoor liggende nummers zijn die dus een grote aantrekkingskracht op het grote publiek zouden moeten hebben. Ik vind het aan de ene kant wel jammer dat steeds dat mindere nummer voorbij komt, maar aan de andere kant blijven de echte toppers op het album wel exclusief voor de fans en dat vind ik ook altijd wel wat hebben.

[quote]gaucho schreef:


State of Mind, Big Wedge, Gentlemans en Company

Dus derde single. State of mind voor het album, Big wedge zeg maar gelijk met het album en daarna dus nog twee.

Zo zat het - nou weet ik het weer. Ik heb ze ooit alle vier gehad op vinyl. Je hebt ze beter op een rij dan ik - nou snap ik waarom je username Vigil is.

Overigens kan het releasebeleid ook per land nog wel eens verschillen. Soms worden in Nederland andere nummers op single uitgebracht dan in Engeland of de Verenigde Staten. Zo krijg je van die typische nummers van internationale artiesten die later alleen op Nederlandse verzamelaars staan omdat ze alleen hier zijn uitgebracht.

De bekendste voorbeelden die me zo te binnen schieten, zijn Goodnight Saigon (Billy Joel - tekstueel kennelijk te gevoelig voor de VS), Wigwam (een wat lullig instrumentaaltje van Bob Dylan - hier zowaar z'n grootste hit ooit!), Scandal en Tie your mother down (Queen), Child in time (Deep Purple), Halo of flies (Alice Cooper), Help (Tina Turner) en The turn of a friendly card (Alan Parsons Project).

Allemaal nummers die alleen in NL (of de Benelux, daar wil ik van af wezen) op single zijn verschenen en bijvoorbeeld niet in de VS of Engeland. De policy daarvan ontgaat me soms ook, al weet ik dat Child in time en Halo of flies het voornamelijk gered hebben door de Veronica Top 100 van destijds.

m.b.t. Billy Joel was het inderdaad de tekst welke de Amerikanen in het harnas jaagde. Volgens mij is deze wel op single verschenen in de USA maar wilde de radio er niet aan.

heb het nog even opgezocht, de 56ste plaats heeft hij in Amerika er nog mee gehaald. In Nederland dus de 1ste.

In Vlaanderen ook de eerste.
Dat was toen iedereen bij ons nog naar Avro's Toppop keek.

Over Scandal:

Dit was de 4de single van het album Miracle. De single werd niet in Amerika uitgebracht maar wel in Europa waar het een kleine (zeker voor Queen begrippen) hit werd. In Nederland deed hij het nog zeer aardig met een 16de plaats in Engeland kwam deze niet hoger dan de 24ste plaats. Het nummer gaat over de roddelpers en hoe deze met Queen omging. o.a. het vreemdgaan van May en de toen nog niet kenbaar gemaakte ziekte van Freddie waren onerwerp van gesprek.

Volgens Roger Taylor is het een van de slechtste nummers van Queen maar ik vind het zelf een zeer aardig nummer. Gezien het feit dat deze single niet wereldwijd is uitgebracht en de niet enorme verkopen is dat nu een van de wat duurdere cd-singles. Dus heb je er nog 1 in de kast staan waar je vanaf wil! hup hup hup naar E-bay

Ikzelf heb de single van Led Zeppelin's Bron-Y-Aur Stomp. Dit was in Nederland de eerste single van LZ3, maar werd na 2 weken uit de verkoop gehaald. Volgens mij hebben de band en hun manager Peter Grant, die wat releasebeleid betreft nogal stevig in hun schoenen stonden, er mee te maken gehad. Zo heeft Peter Grant toendertijd bv. eigenhandig bootlegs uit winkels verwijderd.

Bron-Y-Aur Stomp / Out on the Tiles by Led Zeppelin : Reviews and Ratings - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Tja, de leden van Led Zeppelin waren sowieso anti-singles. De ingekorte versie van Whole lotta love werd zeer tegen de zin van de band op single uitgebracht (ik heb 'm nog). Dat was in het begin van hun carrière en toen hadden ze er kennelijk nog niet genoeg over te zeggen. Maar dat is dus wel de reden dat Stairway to heaven nooit op single is uitgebracht (al heb ik me wel eens laten vertellen dat er een Amerikaanse promo van bestaat).

Ik betreur dat nog tot op de dag van vandaag.

De eerste die me te binnen schiet is Heart of Gold. Hierdoor krijgt Neil Young nu in 2009 nog steeds vaak het predikaat ''kampvuur-muzikant'' opgespeld. De fans weten wel beter, maar de rest denkt dat alles zoals Harvest is.

Chocolate Cake van Crowded House schiet me zo te binnen...

De eerste single van het album Woodface en dé single die een einde maakte aan hun Amerikaanse succes vanwege de tekst...

helden