Ik heb weer wat.

Zat laatst te denken hoe vreemd eigenlijk het onderscheid tussen film- en muziekkritici is.

Over het algemeen kun je zeggen dat films worden afgerekend op de kwaliteit van hoofdzakelijk de akteurs. (Een show als de oscars heeft als belangrijkste onderdeel best actor/actress) Daarna volgen zaken als screenplay, regie, camerawerk etc. Een filmcriticus bekijkt volgens mij dus de technische inhoud van een film en de kwaliteit van de cast om daarop een oordeel te vellen. Een film met een slecht script kan toch lof krijgen over de rol van een bepaalde akteur. (Monster - Charlese Theron) Daarnaast is het commercieel gehalte van een film, of het financieele succes absoluut van ondergeschikt belang tot het beoordelen van een film. (Lord of the Rings, eerste star war trilogie) Het speelt dus totaal geen rol bij het beoordelen van een film, commerciele films kunnen goed zijn, indie films slecht.

De meeste muziekkritici lijken al deze bovengenoemde zaken volledig aan hun laars te lappen. Heeft een band/album een commerciele sound? - Per definitie kut. Zitten er geweldige muzikanten in een band die de sterren van de hemel spelen maar is de muziek niet vernieuwend - hoppetee in de grond boren die handel. Een band die al-stoned een album in mekaar draait in een kelder onder het genoot van 10 kratten bier? - Geniaal. wat een emotie! 5 sterren! - Zijn natuurlijk uitzonderingen, maar ik kan ze soms niet volgen! Daarbij veronderstel ik dat de meeste muziekkritici nog geen noot kunnen lezen/spelen! De "actors guild" of board die de oscars uitreikt zijn tenminste mensen uit het vak!

Zo nu mogen jullie op mij schieten. Of me gelijk geven.

Wat bedoel je met muziekcritici? Mensen die schrijven over muziek voor hun beroep of mensen die schrijven op fora als deze? Of beiden, wellicht?

Ik denk dat het wat genuanceerder ligt dan jij hierboven voorstelt. Zowel een film als muziek moet mij raken; andere criteria om iets te waarderen zijn bijzaak. Anderszijds kun je bij een medium als film nu eenmaal op meer zaken letten: het is beeld, geluid, etc.

Fout. Kanye Wests laatste album werd overal goed onthaald (de hemel in geprezen zelfs). Zo ook albums van Outkast, Eminem, Coldplay enz. enz.

Onder veel filmliefhebbers worden de oscars ook niet echt serieus genomen trouwens.

Sowieso is de vergelijking tussen muziek- en film-beoordelen zo scheef als wat.
En ga er nou maar gewoon vanuit dat als mensen zeggen iets goed te vinden, dat ze het dan ook echt goed vinden. Om daaraan te gaan twijfelen heeft verder geen zin. Ook vind ik het raar dat je jou criteria om muziek te beroordelen béter zou vinden dan die van anderen. Om over je zeer kortzichtige voorbeelden maar niet te beginnen.

En ik ben kortzichtig ?


Lees trouwens wel erg veel jij en jou in je post. Ik start een discussie, kom dan ook met argumenten niet met een persoonlijke aanval die kant nog wal raakt.

nee, dít is kortzichtig.

Wat ik bedoel te zeggen is, wáárom zou je gaan twijfelen aan de beordeling van iemand?

Ten eerste: Ja ik vind dat i.d.d. super kortzichtig, maar veel muziekcritici hanteren wel deze stelling, dat is niet mijn mening, maar mijn constatering (volgens mij is de eerder genoemde Eminem trouwens niet echt een favouriet van de kritici hoor)

Ten Tweede: Ik betwijfel hun oprechtheid niet, ik betwijfel alleen de argumentatie en criteria van beoordeling welke ik bij filmkritici beter kan volgen (ben het vaak met ze eens) en bij muziekkritici niet (ben het vaak met ze oneens). Het valt mij ook op dat filmkritici hun recentie vaak veel beter beargumenteren.

Muziek/filmcritici versta ik onder de schrijvers van rubrieken in een legio aan vakbladen, kranten en internetsites (dus niet de gebruikers van musicmeter, maar mensen die dit voor hun brood doen, dus niemand hoeft zich hier ook aangesproken te voelen aight!)
Is het dan toch zo dat muziek "abstracter" is dan een film?
Kun je een film neutraler beoordelen omdat het minder emotie en meer vakmanschap is?

Het is een beetje merkwaardig om filmcritici met muziekcritici te vergelijken, omdat je er dan blijkbaar vanuit gaat dat er slechts één soort criticus van beide groepen bestaat. Maar er zijn zoveel verschillende critici, die elk hun eigen criteria hanteren.

De meeste filmcritici hebben trouwens hun eigen specialisme, hoewel er ook wel wat allrounders zijn. Arthousecritici zul je niet zo snel Hollywoodfilms zien beoordelen en andersom geldt hetzelfde. Daarnaast hangt de toon ook nog eens af van het medium waarvoor ze schrijven.
Hetzelfde geldt voor muziekcritici. De meeste indierecensenten zullen geen Kelly Clarkson recenseren en andersom.

En hoewel muziek een groter abstractie-element kent, zijn er genoeg onderdelen (melodie, instrumentbeheersing, vernieuwing, tekst) die heel goed te beschrijven zijn.

Kortom: de vergelijking tussen filmcritici en muziekcritici slaat m.i. nergens op.

Ik ben het helemaal eens met dutch.

Ik ben het helemaal met Paalhaas eens.

En ik steun Hill volledig in deze.

Ik ben het volledig oneens met rayman

Volgens de Oor was The Marshall Mathers LP het beste album van 2000.

Ik ga ook eens met dutch2. Het is inderdaad moeilijk om die twee te vergelijken.

Ik vind het op zich een leuke vergelijking, die zeker niet nergens op slaat. Er zijn zelfs binnen de studie die ik doe (Kunst, Cultuur en Media) zelfs vakken als "Vergelijkende Kunstwetenschappen" waarbinnen je verschillende kunstuitingen (en hun randverschijnselen) naast elkaar legt. Daarnaast vind ik ook niet dat dutch2 een punt heeft door te zeggen dat de vergelijking impliceert dat je vast zit aan de verschillen tussen critici als je er vanuit gaat dat er 1 groep critici is. Je moet in ieder geval bij zo'n onderzoek eerst aangeven wat je wil onderzoeken (in dit geval kort gezegd critici) en daarna moet je als onderdeel daarvan inderdaad wel die critici gaan indelen lijkt me, maar dit hoeft geen onoverkoombaar probleem te zijn.

Toen ik echter na het voorstel de rest van de post ging lezen begonnen er echter ook bij mij allemaal alarmbellen te rinkelen:




Ten eerste kun je dat over het algemeen helemaal niet zeggen, er zijn zat, maar dan ook zat recensies waar de acteurs wel genoemd worden, maar zeker niet als hoofdkenmerk van de waarde van de film benaderd worden. Zo zijn juist de serieuzere kranten, vakbladen en filmmagazines (bv. Skrien) veel breder gericht. De acteerprestaties zijn een onderdeel, dat zeker, maar zeker niet de hoofdzaak in die recensies.

Ten tweede lijkt het me bij je verdediging van het feit dat je critici wilt vergelijken o.a. de oscars als maatstaf wilt gebruiken ook een beetje vreemd. Dit is namelijk niet meer dan een grote parade gericht op het kiezen van "de besten", oftewel: een echte kritische noot zul je daar niet horen.
Mocht dat door de vingers worden gezien, dan is ten derde de bewering dat de acteursprijzen het belangrijkst zijn, ook niet helemaal waar. Ieder gebied wint toch een oscar......dezelfde oscar?! Het is alleen te danken aan de commerciele opbouw van de show, dat de acteurs een belangrijke rol krijgen, wat naar mijn idee ook niet helemaal klopt, want de beste film is toch wel het (commerciele) hoogtepunt naar mijn idee. Het lijkt me dus niet het goede idee om bij je benadering van hoe critici de uiting benaderen, uitgaat van hoe hun resultaten naar buiten gebracht worden.

Ik heb helaas nu geen tijd meer om verder op je vergelijking in te gaan. Nogmaals: Ik vind het zeker wel een boeiende topic, maar ik ben het verderop ook zeker niet altijd eens met je beweringen, maar daar zal ik later nog wel verder op in gaan.

EDIT: sorry, voor de misschien ietwat gestresste toon, dat komt waarschijnlijk omdat ik het een boeiende topic vind, ik bedoel het dus niet lullig shappy1010, maar ik ben het gewoon niet helemaal met je eens.

Kijk de discussie gaat al aardig lopen. Ik zal i.d.d. mijn opmerkingen wat bijstellen ten aanzien van de Oscars, dat dit een grote bolletjesaai show is van de industrie weet ik. Misschien kun je deze show wat vergelijken met de Grammies. Punt is alleen, een "best film" bij de oscars, of uberhaubt de nominaties bij de oscars zijn eigenlijk nooit "slechte films" een film als Schindlers list, the Pianist, zijn criticaly acclaimed films, waarbij een recensist niet snel in zijn hoofd zal halen deze films af te kraken. (Mijn favourite filmrecentie site is overginds comingsoon.net, altijd goeie uitleg en onderbouwing over allerlei films) Dat verschilt wel erg met de muziekindustrie, waarbij een artiest een doos grammies kan winnen, om vervolgens toch in de grond te worden geboord door de "critici" (denk aan Phil Collins, Toto).

Daarbij moet ik zeggen dat ik jullie opmerkingen over dat er niet zoiets is iets als "de muziekcriticus" ik weerleg met het feit dat dit een algemeen aanvaarde term is. Denk maar aan "critically aclaimed artist" of "de critici vinden het allemaal maar niks" een quote uit de veronica gids over Lenny Kravitz.

Oscars zijn sowieso niet serieus te nemen. Stel bejaarden die stemmen op films die zij goed vinden en vooral niet te controversieel zijn.

Een beetje uit de lucht gegrepen vergelijking. Ik neem de Oscaruitreiking een stuk serieuzer dan de Grammy-awards, en ik denk dat dat voor de meeste hier geldt. Hoewel er inderdaad weinig controversiele films of echte independents worden gekozen. Overigens zijn er natuurlijk ook zat acteurs die het ene jaar voor een Oscar worden genomineerd en het volgende jaar volledig worden afgekraakt (Halle Berry bijvoorbeeld: eerst gelauwerd voor Monster's Ball daarna gekraakt voor Catwoman). Zo ook muzikanten en awards.

Verder vind ik nog steeds niet dat je kunt spreken over 'de criticus' zonder daar eerst een grote schifting in te maken (zoals timing ook schreef).
Natuurlijk kun je na die schifting wel bepaalde aspecten onderzoeken. Maar dan krijg je uitspraken als: 'Binnen de serieuze popjournalistiek wordt meer de nadruk gelegd op vernieuwing als kwaliteitscriterium dan binnen de serieuze filmjournalistiek'. Daarna volgt er nog een heel rijtje statistieken en mitsen en maaren, terwijl de uitspraak wordt vooraf gegaan door een waslijst aan definities.

Maar de uitspraken waarmee Shappy dit topic opende zijn zo generaliserend dat je daarmee niets kunt aanvangen.

Mwoa, een opener moet ook niet té veel nuance bevatten. Dit levert juist reacties op waar anderen dan weer op in kunnen gaan.

Precies, ik merk dat mensen meer persoonlijk mij aanvallen dan op de topic in te gaan, Maar dat krijg je al snel op internet. Ik wilde ook niet teveel details en quotes gebruiken, anders ontaard de discussie vaak weer over de bands of muziek zelf. Maar ik zei natuurlijk wel dat ze mochten schieten op me...