Na zoveel ervaring te hebben opgedaan op MusicMeter, is dit beloond en gaat jullie eigen slaemperayreon als redacteur schrijven voor een site! Een van de rubrieken is:



Ikzelf denk hierbij bijvoorbeeld aan iets van Stratovarius; bandleider Timo Tolkki leek het bijvoorbeeld een keer leuk om figuranten, verkleed als rendieren, het podium op te laten komen en in hun neuzen te knijpen zodat er een kotsachtige vloeistof uitkwam. En aangezien er spanningen tussen de bandleden waren, urineerde toetsenist Jens Johansson een keer openlijk tegen het been van Tolkki.

Maar aangezien ik ondertussen ook druk bezig ben mijn gymnasium af te maken, heb ik niet veel tijd om dit soort dingen op te zoeken. Dus als al jullie MusicMetervriendjes
- en vriendinnetjes mij zouden kunnen helpen, zou ik jullie ontzetend dankbaar zijn. Wat voor soort band, maakt niet echt uit, zolang het niet teveel top40 muziek wordt. Ik weet voorlopig nog niet of we moeten doen dat we per week een artiest nemen (wat het wel overzichtelijker maakt) of dat iedereen apart weetjes neerzet. De aftrap is in ieder geval aan jullie en alvast bedankt aan degenen die mij willen helpen!

In navolging van een andere thread:

Wellicht een van de bekenste christelijke zangers uit de VS was Cat Stephens. Bij groot publiek bekend van de Greenpeace reclame met "morning has broken".

Pikant detail: Hij heeft al een lange tijd geen muziek meer gemaakt. Iedereen was hem een beetje kwijt totdat hij vorig jaar kwam bovendrijven op een vliegveld waar hij was gearresteerd, aangezien men hem ervan verdacht een terrorist te zijn. Jawel Cat Stephens heet nu Mohammed draagt een lange baard compleet met wit gewaad. Amerika was geschokt, Cat Stephens was bekeerd tot moslim.

shappy,

het is Cat Stevens (niet cat stephens)
en hij is al moslim geworden in '77 en dat was toen al gewoon bekend...
hij heette vanaf toen ook geen mohammed, maar Yusuf Islam.
blijven opletten he shappy.

Gisteravond vertelde Katie Melua een leuk verhaaltje, gebeurt vorige week in Manchester:

Vlak voordat ze het laatste nummer van de set wou beginnen werd er een persoon onwel in het publiek, zo'n meter of 3 van het podium af. Er moest een ambulance bijkomen om de man naar het ziekenhuis te brengen. Daarom bedacht Katie zich niet en draagde het laatste nummer op aan de beste man. Echter ze had nog niet op de setlist gekeken want het laatste nummer heette 'Just Like Heaven'...

Quote van de pagina van Jerry Goldsmith's Planet of the Apes:


Dat de componist een goed gevoel voor humor heeft bleek maar weer eens bevestigt te zijn.Regisseur Franklin kon zijn lach niet inhouden,terwijl Goldsmith met een apenmasker uit de film de orchestratie aan het verzorgen was tijdens de opnames van de score.De enkele foto's die hiervan naar buiten zijn gebracht zijn legendarisch te noemen.

Zoiets?

Helemaal prima, dit is inderdaad wat ik zoek

We hebben een fan!

ik geloof dat phil collins en toto niet eens hun slechte naam aan zichzelf hebben te danken. ik denk dat het IQ van de gemiddelde fan hier misschien meer aan bijgedragen heeft in de loop der tijd.

??? Ga je nu al andere threads lopen spammen met je ongezoute mening?

nee ik ga alleen jou pesten, hehehe

neeh sorry, ik ga me proberen in te houden in het vervolg

Ol' Dirty Bastard moest verplicht opgenomen worden in een drugskliniek in LA. Daar ontsnapte hij en trad vervolgens doodleuk een aantal keer op met zijn Wu-Tang collega's. Uiteindelijk werd hij in een fast food restaurant in Philidelphia gearresteerd .

Cat Stevens was bovendien niet Christelijk.

Bron.

The Kinks braken in september 1964 door met hun derde single You Really Got Me. In het voorjaar van 1965 stond de groep, ondanks de succesvolle vervolgsingles All Day and All Of The Night en Tired of Waiting alweer op het punt van uiteenvallen. Wat was er gebeurt? Op 19 mei 1965 moest de groep optreden in Cardiff. Het boterde al vanaf dag 1 niet tussen de m.n. Dave Davies en drummer Mick Avory. De bescheiden drummer had al vanaf dag één de ene na de andere pesterij ondergaan. De enige die zich daarvan afzijdig hield was bassist Pete Quaife. Die avond was er van de aanvankelijke kameraadschap na de eerste hit niets over. De groep speelde hun set waarbij Avory in de ogen van gitarist Dave Davies iets deed wat hem niet aanstond. De gitarist draaide zich om naar de drummer en tufte hem een fikse fluim in zijn gezicht, waarop de getergde drummer zijn high hat stander oppakte bij de voet en hard uithaalde naar Davies. Hij raakte de gitarist vol in het gezicht. Één van de bekkens ging door een ader; het bloed spoot over de stage. Avory bedacht zich niet en vluchtte de zaal uit, de straten van nachtelijk Cardiff
op. In paniek rende hij als een kip zonder kop door de stad, in zijn rode jagersjasje, waar hij werd opgemerkt door een prostituee. De vrouw herkende het kostuum van de drummer en concludeerde terecht dat er één van de groepsleden van The Kinks door Cardiff rende. Ze wist zijn aandacht te trekken, hoorde in horten en stoten wat er gebeurt was en ontfermde zich over de drummer. Ze contacteerde de politie en kreeg te horen dat de jonge Davies in het ziekenhuis voorzien was van een serie hechtingen.
Een week na het incident werd een vergadering belegd waarin uiteindelijk besloten werd dat de groep doorging, maar dat de drummer voortaan met meer respect werd behandeld door de gebroeders Davies.
Mick Avory heeft het uiteindelijk 20 jaar volgehouden. In 1984 vertrok hij uit de groep en werd floor manager van Konk, omdat Ray Davies uiteindelijk zeer op zijn gezelschap was gesteld.

Op 26 december 2007 overleed Les Humphries, de oprichter van de Les Humphries Singers in een Brits ziekenhuis. De Les Humphries Singers was een koor dat door Humphries na zijn militaire dienst in Duitsland was opgericht rond 1969/1970. Tussen 1970 en 1977 was het koor uiterst succesvol. Toch druppelde het nieuws dat Humphries was overleden pas drie maanden later door, begin maart 2008. De oorzaak was voor een deel te danken aan het feit dat de muzikant zich leek te hebben teruggetrokken uit de maatschappij, op zo'n manier dat hij zelfs geen contact meer had met zijn ex-vrouw en kinderen in Duitsland.
Het begon allemaal zo mooi toen de Les Humphries Singers doorbraken met To My Fathers' House. Vervolgsingles Mexico, Take Care Of Me en Mama Loo deden het nog beter en tot 1976 reisde het koor de wereld over met een aanstekelijke mix van rock, pop en gospel. Het begin van het einde tekende zich abrupt af doordat het koor in afgeslankte vorm werd afgevaardigd om Duitsland te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival. Het nummer Sing Sang Song was onder de maat, de groepsleden hadden niet de moeite gedaan om choreografie in te studeren en stonden ook bepaald niet in hun mooiste kostuum te zingen. Van de 18 deelnemers eindigde Les Humphries Singers op de 15e plaats.
Vanaf dat moment ging het hard bergafwaarts. De optredens liepen terug, voor een koor van 20+ personen een behoorlijk probleem. In december 1976 verscheen er nog een single, Indian War, die niets deed, en vervolgens begin 1977 de laatste single, Going Home. Wederom geen succes, maar wel eentje met voorspellende waarde. In het voorjaar kreeg Humphries er lucht van dat de Duitse belastingdienst een onderzoek naar hem ging instellen. Er was een mogelijkheid dat hij gearresteerd kon worden. Daarop verliet hij van de een op de andere dag zijn huis in Duitsland en vluchtte letterlijk als een dief in de nacht naar Engeland. De koorleden vernamen via de media dat ze 'arbeitslos' waren.
Na een aantal jaren kwam hij terug naar Duitsland om het koor weer op te starten, zonder al te veel succes, en reisde weer terug naar Engeland.
In 1998 werd in Duitsland het overlijden van Les Humphries bekend gemaakt, door zijn tweelingbroer. Ex-Les Humphries zanger Jürgen Drews werd thuis door de Duitse radio gebeld en gaf een interview waarin hij het overlijden betreurde. Daarop werd hij gebeld door een ander voormalig koorlid dat hem vertelde dat Les Humphries geen tweelingbroer had. Toen dit bekend werd trok Humphries zelf het bericht van zijn overlijden in. Maar er werd een trend gezet. Humphries zat regelmatig in financiële nood en probeerde af en toe zijn dood in scene te zetten om het geld van de levensverzekering op te strijken. Dat gebeurde tussen 1998 en 2007 zo regelmatig dat toen hij echt overleed, zelfs in Groot Brittannië bij de officiële instanties werd getwijfeld of het wel waar was.
Een roemloos en sneu einde voor een muzikant die met name in de eerste helft van de zeventiger jaren een neus had voor zangtalent. Uriah Heep zanger John Lawton zat in het koor, Boney M zangeres Liz Mitchell eveneens. Zanger Jürgen Drews startte na het uiteenvallen van het koor een succesvolle carrière op die tot op heden voortduurt. Ook was Humphries een muzikant die oor had voor succesvolle liedjes, en wist hij oude gospels met nieuwe arrangementen weer een fris geluid te geven.
Dat hij verarmd stierf is des te merkwaardiger omdat hij ook de titelmelodie voor de Duitse krimi-serie Derrick had geschreven. Die serie heeft tussen 1974 en 1992 gedraaid, los van de 'wiederholungen' in diverse landen en jaren erna. Theoretisch moest het geld voor royalties bij Humphries tegen de plinten opklotsen. Maar goed, misschien heeft de Duitse belastingdienst daar de vinger achter gekregen.....
Ik heb het gevoel dat MM'er wowter hier ook wel een bijdrage kan leveren als hij kan/wil.

Crispian St. Peters, op 5 april 1939 geboren als Robin Peter Smith, is bij de naoorlogse generatie bekend van twee hits, You Were On My Mind en Pied Piper, die beide in zowel het Verenigd Koninkrijk als Nederland hoog in de top 10 belandden.
Peters was al sinds ca. 1960 in diverse groepen actief maar nadat publicist David Nicholson van EMI hem had zien optreden had die hem geadviseerd om een solocarrière op te starten.
Na een valse start met een geflopte single lukte het dan alsnog met de eerder genoemde singles.
Daarna werd Peters overmoedig, om niet te zeggen roekeloos. Tijdens een interview dat werd gepubliceerd in de New Musical Express vergeleek hij zijn talent met dat van enkele tijdgenoten. Zo verklaarde hij dat Elvis Presley zo beweeglijk was als het Vrijheidsbeeld en dat hij binnenkort beroemder zou zijn dan The King. Daarnaast was hij sexier dan Dave Berry, bracht meer opwinding teweeg dan Welshman Tom Jones en dat hij getalenteerder was dan Sammy Davis Jr.
Vanaf dat moment werd de zanger door pers en publiek gemeden als de pest. Zijn vierde single Changes haalde nog net de hitlijsten en eigenlijk was het in 1967 alweer voorbij met de carrière van Peters.
Begin 1970 werd hij door Decca gedropt en met een zenuwinzinking in het ziekenhuis opgenomen.
Later dat jaar kreeg hij het aanbod om een album op te nemen bij een klein label. Een bescheiden, niet onsympathiek countryalbum dat in stilte verscheen en verdween.
In de tachtiger jaren verschenen een paar cassettes met gospelmuziek. Daarna begon zijn gezondheid hem in de steek te laten. Rond 1995 kreeg hij een beroerte. In combinatie met de aandoening longemphyseem was dat fnuikend voor zijn zang. In 2001 trok hij zich terug als zanger en leverde af en toe composities aan artiesten in de gospelscene. Crispian St. Peters, een 'Two Hit Wonder' overleed op 8 oktober 2010.