Even hier een topic starten waar ik wel mee bezig ben. Enerzijds probeer ik dagelijks nieuwe albums te beluisteren, anderzijds probeer ik ook de persoonlijke klassiekers te herbeluisteren. Vroeger leefde ik echt met een album weken, maanden qua constant beluisteren. Het was de tijd van meer fysieke releases kopen en er daardoor ook op een andere manier mee om te gaan. Het aanbod was kleiner door de muziekdragers van toen. Nu met de streamingplatforms, waar ik ook gebruik van maak, kan ik meer en meer muziek beluisteren en ben ik als een kind in een snoepwinkel; alle albums die me aanspreken zet ik in een te beluisteren lijst die alleen maar langer en langer word. Bovendien probeer ik elk album een aantal keer te beluisteren maar door het grote aanbod is het beluisteren van albums minder intens dan vroeger.
Het gaat allemaal over keuzes maken maar qua nieuwe muziek zit ik wel met een serieuze FOMO. Het is gevoelsmatig een andere manier van beluisteren.

Ik ben bovendien ook wat allergisch aan de muziek die de streamingdiensten me aanraden en blijf me laten leiden door deze site of online recensies. Het zelf op zoek gaan blijft een leuke bezigheid.

Zijn er nog muziekliefhebbers hier die stuiten op het overaanbod aan muziek maar er toch nog een weg in proberen te vinden?

Streaming is een zege en een vloek op het gebied van muziek consumptie. Je hebt vrijwel alles altijd binnen had bereik, maar de diepgang en waarde ervan zijn volledig verdwenen. En dat mis ik eigenlijk wel. De tijd dat je een cd kocht en die maande draaide. Helemaal op je in liet werken en elke noot kende. Ja dat mis ik ergens wel.

Toch zou ik niet meer zonder streaming willen eigenlijk (ik kan wel zonder, heb voldoende digitaal opgeslagen om te luisteren). Het gemak waardoor je nieuwe releases maar vooral ook oudere muziek kan ontdekken is mij wel veel waard. De alsmaar langer wordende playlist herken ik dan ook wel.

Ik merk dan ook wel dat ik anders ben gaan luisteren. Vroeger dook ik vrijwel altijd de teksten en het verhaal in bij muziek. Leefde ik er veel meer ik mee. Nu doe ik dat toch stukken minder. Soms raakt een album mij nog wel en dan duik ik er dieper in. Maar het is sporadisch er geworden en nu meer een gevolg van het gevoel dan dat ik er direct induik. Daardoor denk ik wel eens wat parels te missen. Maar ach ik heb ook genoeg pareltjes die ik wel weet te vinden. FOMO doet mij niet zoveel, alleen bij limited deluxe uitgaves van bepaalde artiesten komt het nog wel eens opspelen. Maar voor digitale releases zal me het een worst zijn. Ik kom er wel aan toe als ik eraan toekom. Of niet.

Wel zoek ik nog altijd zelf muziek op en maar weinig wat Spotify aanraad. Soms zit er wat leuks tussen maar vaak niet. MuMe helpt veel bij het ontdekken en uiteraard via enkele nieuwssites. Maar zo up to date met nieuwe releases als ik vroeger was ben ik ook niet meer. Komt ook door andere prioriteiten in het leven trouwens. Maar ook minder interesse denk ik. Duik toch wat vaker in oudere en/of reeds bekende artiesten merk ik. Nieuwe releases kom ik vanzelf wel tegen als ze goed gewaardeerd worden.

Maar om misschien wat controversieel af te sluiten. Ik denk dat Spotify en dergelijke uiteindelijk geen positieve invloed zijn op de industrie zelf. Alles draait om de kliks, hoe vaak de nummers afgespeeld worden. Constante stroom van singles die maar zo makkelijk en snel mogelijk beluisterd kunnen worden. Albums worden verzamelaars van eerder uitgebrachte singles ik plaats van concrete op zichzelf staande albums. En de diepgang verdwijnt. Enerzijds in de muziek maar vooral in de beleving ervan. En ik werk er zelf keihard aan mee...

Ik werk voornamelijk met losse tracks en niet meer met albums en maak mijn eigen playlisten. Heeft ook te maken dat ik voor een radioprogramma werk.
Het aanbod is natuurlijk inmens. Heb mezelf een paar truukjes aangeleerd om muziek te selecteren voor deze playlisten. Ik denk dat deze methode voor sommige bezoekers van MM wel eens shockerend kan zijn.

Dat klinkt dan wel weer interessant Michiel Cohen. Ben dan wel benieuwd, beetje shockerend kan geen kwaad toch.

Nieuwe muziek is beter want nieuw.

Oude muziek is ouder en dus verouderd.

Is als met de meeste dingen in het leven eigenlijk.

Er is ook nieuwe muziek die verouderd klinkt.

Ja vreselijk.

Het scheelt al een heleboel als een topic een titel heeft die enigszins ‘prikkelt’ en duidelijk maakt wat ongeveer het onderwerp is …. een als deze ?
- Verdwijnt de magie van muziek door het aanbod in het streamingtijdperk?
Hier ben ik ook nog niet uit, als me de vraag wordt gesteld.

Tja, het eerste topic dat ik opstart en ik was niet echt bezig met een prikkelende titel. Dat moet ik wel toegeven ja. Maar als ik de analogie maak met bijvoorbeeld films en series merk ik ook wel dat er minder blijft hangen dan vroeger. Je kan het deels op de leeftijd steken maar evengoed door het gefragmenteerde karakter van alles en het overaanbod. Ik merk het ook aan mijn kinderen hun aandacht en de versnippering ervan.
Wat betreft de magie van muziek; die zal imo nooit echt verdwijnen, daarvoor beluister ik te graag zowel nieuwe als oudere (gekende) muziek. Maar dat de beleving bij veel mensen anders is door de streamingdiensten staat buiten kijf. Ik laat me nooit leiden door wat bijvoorbeeld spotify aanraad en wil zoals eerder aangehaald liever zelf op zoek gaan en bepalen wat ik ga luisteren. Misschien is ook dat een zinloos gevecht maar we worden allemaal al meer dan ooit geleefd door dat kleine toestelletje in onze broekzak.

Voor mij verdwijnt een beetje de magie van het album. Veel vulling met af en toe een goede track. Af en toe kom ik nog eens een goed album tegen.

Recentelijk keek in naar een film of serie. Weet niet eens meer welke (zegt ook veel). Een personage bleek een bad guy. Snapte niet goed waarom. Kwam er achter dat de acteur in een andere film/serie juist de good guy speelde. Vandaar de verwarring Dit krijg je dus als er steeds gebruik gemaakt word van dezelfde acteurs. Films met bijvoorbeeld Morgan Freeman, Forest Whitaker,Rober de Niro etc kijk ik niet eens meer naar.

Er is een overaanbod van middelmatige muziek, vaak gedicteerd door de 'markt', populariteit en herkenbaarheid wordt beloond, leve ons consumptieparadijs…. . En een ander aspect (heeft hier ook mee te maken) teveel aan muziek is voor een mens ook niet zo goed, beter minder en meer met aandacht, dan veel zonder echt goed te luisteren.