In Muziek > Algemeen > 'Greatest Hits'-Albums:

Zijn jullie er fan of niet? Ik zelf vind ze altijd erg handig (als de goede nummers de cd halen) Zoals bij Sly & the Family Stone die ik vandaag kocht ik vind het niet nodig om alle albums van ze te halen dus is dit erg fijn.

Over het algemeen ben ik niet zo'n liefhebber van Greatest Hits.
Maar ook ik heb er wel een aantal in huis. Dat zijn dan voornamelijk echte singles-bandjes (meestal uit de jaren '80). Bandjes die het dan ook vaak van die singles moe(s)ten hebben.
Daar hoef ik dan niet de hele serie albums van te hebben.

Bij mij begint het meestal met best-of's, maar daarna ga ik meestal toch ook reguliere albums kopen.

Ik probeer absoluut greatest hits albums te vermijden. Vaak geven ze toch een onvolledig of slecht beeld van een artiest. Ze zijn alleen goed bij echte singles-bands (en dat zijn ook maar zelden geweldige bands). Ik begin zowiezo altijd met albums, en luister ook alleen maar naar albums.

Ja dat is ook weer zo maar er zijn vaak meerdere Greatest Hits altijd wel 1 goede/voledige bij.

Ik heb een redelijk aantal greatest-hits-CD's in de kast liggen; wanneer ik een band voornamelijk van de singles (dus van de bekende nummers) ken, vind ik het wel fijn dat er een CD is waar die allemaal op staan. Bruce Springsteen bijvoorbeeld vind ik niet een al te speciale artiest, maar door het aanschaffen van zijn Greatest Hits Album heb ik wel in 1 keer alle klassiekers van hem in huis (ok, behalve War dan, want dat zeer sterke nummer staat er helaas niet op).
Maar ja, een Greatest Hits Album is vooral negatief voor je portomonnee. Het Greatest Hits Album van Guns N' Roses bijvoorbeeld heb ik meteen aangeschaft, want dat mocht toch niet ontbreken in de collectie van een verstokt GN'R-fan. Maar ja, wat bereikte ik er eigenlijk mee? Ik had alle albums van The Gunners al, dus ik voegde geen enkel nieuwe nummer aan m'n verzameling toe..
Zo zie je maar weer, er zitten positieve en negatieve kanten aan het fenomeen 'greatest hits'...

Ik vind het altijd moeilijk om een verzamelalbum te beoordelen. Als de makers zoals zij zelf zeggen een "Greatest Hits" of "Best of (cd)" uitbrengen zou dit automatisch het beste album van de band moeten zijn. (Uiteraard bepaald iedereen zelf wel wat de beste nummer van een band zijn.) Het is alleen niet eerlijk tegenover die geweldige albums waar deze songs in 1e instantie voor bestemd waren.

Meestal heb ik nummers al zo vaak gehoord dat een verzamelalbum me niets meer doet. Dit is tevens voor mij één van de redenen om een album niet hoog te waarderen.

Hoe beoordelen jullie een verzamelalbum?

-Of de tracks chronologisch staan. Ik kan er niet goed tegen als dat niet zo is, omdat je dan het 'verhaal' van de betreffende act mist. Bij 'shuffle play-tracklists' haak ik af.
-In hoeverre de tracklist compleet is.
-In hoeverre de tracks er in mijn favoriete versie op staan. Soms klinkt de albumversie me beter in de oren dan de radioversie, of omgekeerd. En sommigen vervangen bepaalde tracks door liveversies of zo. Maak daar lekker bonustracks van...

Vaak mankeert er aan bovenstaande punten het een en ander, en verreweg de meeste 'best of'-compilaties die ik heb zijn dan ook zelf gemaakt. Weet ik tenminste zéker dat ik er plezier aan beleef.

Wél gekocht: Onder andere deze, deze, deze en deze. Die zijn perfect samengesteld met hetgene wat die acts zoal uitgebracht hebben.

Meestal luister ik naar verzamelalbums, omdat ik dan alle bekendste nummers van die artiest eens kan horen. Meestal zijn de reguliere albums wel 'natuurlijker'.
Maar er zijn ook artiesten van wie de reguliere albums niet zo hoog gewaardeerd worden, maar die dan wel een prachtige verzamelaar hebben. Beste voorbeeld voor mij: deze.

Verzamelalbums koop ik van artiesten die ik bijzonder goed vind en waarvan ik alles wil hebben zoals Alan Parsons Project, Porcupine Tree, Dewa 19, George Michael en U2 (behalve die laatste dan) Mooiste verzamelalbums zijn dan die albums waar ook nog eens nieuwe tracks of nog niet eerder uitgebrachte tracks op staan.
Of ik koop verzamelalbums van artiesten waarvan ik de reguliere albums niet zo geweldig vind maar die in de loop der jaren wel verschillende mooie nummers hebben gemaakt. Daarvan wil ik dan wel een verzamelaar hebben. Soms koop ik ook een verzamelalbum om een artiest uit te proberen, waarvan ik vermoed dat het wel wat is.
Recentelijk The Record (Greatest Hits) van The Bee Gees gekocht. Erg goed album en wat hebben die lui toch goede muziek gemaakt.

Verzamelalbums heb ik eigenlijk alleen van echte single artiesten. Arno noemt al een mooi voorbeeld met The Stranglers. The Police vond ik ook zo'n band en meer recent The Foo Fighters. Die moeten eens een greatest hits uitbrengen!

volkomen zinloos zon greatest hits

als liefhebber heb je alles toch al in huis

zakkenvuller dus

Ik heb ook geen verzamelalbums, volgens mij.

Het kan wel een goede kennismaking met een artiest zijn, maar vaak wil je dan toch nog de albums horen en dan is voor mij zo'n verzamelaar al snel overbodig.

Ik heb verder wel wat bands die ik singlesbands vind, maar die hebben meestal niet genoeg singles gehad om een verzamelaar te vullen.

Ik heb wel aardig wat verzamelalbums, meestal om te beginnen met een voor mij onbekende artiest.
Wel geef ik de voorkeur aan single verzamelaars, en daar heb ik er een hele hoop van.
Ook aardig wat Singles + dubbelcds.

Ik koop geen verzamelalbums en stem er ook niet op.

Zoals Toon1 probeer ik ze in het algemeen ook te mijden. Maar ik maak, net zoals Dim wel eens een uitzondering. Vooral als ik geen al te grote fan ben maar toch graag een overzicht van de artiest wil hebben en het oevre te groot is (bv. Madonna, ELO, The Cure etc.) om de belangrijkste platen te kopen. Soms koop ik daar wel eens 1 belangrijke plaat bij (bv. Fleetwood mac, greatest hits is prachtig maar Rumours mag ook niet ontbreken). Michael Jackson vind ik ook een leuk bekend voorbeeld, bij hem interesseren me de 'greatest hits' compilaties voor geen meter omdat hij is gestopt met aanvaardbare muziek te maken na Bad. Dus Thriller en Bad voldoen omdat ik ze essentieel vind.

Greatest hits-albums zijn interessant voor typische singles-artiesten die (zoals de naam het zegt) een groot aantal hits hebben gescoord, maar waarvan de albums weinig relevant zijn. Tot ong. 1967 was zowat alle popmuziek hitparadepop, hits waren belangrijk en aan albums werd niet zoveel aandacht besteed. Vanaf 1967 hechten de betere popacts meer belang aan albums dan aan het scoren van hits, hiervan kun je beter de reguliere albums kopen. Al kan een greatest hits ook een goede instapper zijn.

Ik heb een groot aantal greatest hits-albums, maar dan voornamelijk van artiesten uit de jaren '50, begin jaren '60 en hitparadeacts uit de latere periode. Ik kies steeds voor een compilatie waar de meeste nummers opstaan. Van heel wat artiesten zijn trouwens enkel compilaties verkrijgbaar.
Zeer goede compilaties en boxen worden uitgebracht door Rhino, ze zijn wel duur maar volledig en goed gedocumenteerd.

Voorbeelden van artiesten waarvan ik enkel een greatest hits heb:

jaren '60 : Searchers, Supremes, Four Seasons, Troggs.
jaren '70 : Mud, Rubettes, Stylistics, Chic.
jaren '80 : Duran Duran, Wham!, Human League.

Verzamelalbums koop ik van artiesten waarvan de reguliere albums moeilijk of niet meer te verkrijgen zijn (vooral uit de jaren '50 en '60) of typische hitparade-acts waarvan de singles belangrijker zijn dan de albums en die ik over het algemeen minder waardeer.
Verzamelaars moeten wel volledig zijn, ik kies steeds voor de compilatie met de meeste nummers en originele opnames. Liefst de nummers in chronologische volgorde.
Van bands als Duran Duran, Spandau Ballet en eerder vermelde Stranglers volstaat een compilatie voor mij.

Het probleem met verzamelaars is ALTIJD dat ze er net een paar essentiele nr's niet opzetten, waarvoor in de plaats dan nieuwe nr's staan, die bij lange aan niet het niveau van de rest halen, die ook nog vaak floppen, waardoor ze een paar jaar later helemaal niet tussen de rest passen.
Ook wanneer niet alle nr's de originele versies blijken te zijn, maar opnieuw opgenomen, of brakke live versies vergaat mij al snel het luister plezier. Je koopt immers zo'n album om in 1 klap alle bekende nr's bij elkaar te hebben, niet voor surrogaat versies.

Vooraleer je een verzamelaar koopt moet je daarom eerst naar de samenstelling kijken. Ik kies steeds voor de meest volledige compilatie.

Topics "verzamelalbums" en 'greatest hits'-albums samengevoegd.

Bij The Rolling Stones - Singles Collection: The London Years (1989):

Wat vind jij als verzamelaar specialist dan de allerbeste verzamelaar aller tijden?

Dit vind ik net een verzamelaar zoals het hoort te zijn mede vanwege de B-kantjes (staan niet op hun reguliere albums). Ik vind trouwens de B-kanten nauwelijks onderdoen voor de A-kanten (Dandelion bv. vind ik prachtig). Rolling Stones besteedden evenveel aandacht aan de B-kanten als de A-kanten (net als the Beatles). Satisfaction was aanvankelijk ook als B-kant bedoeld.

Ik ben geen specialist in verzamelaars hoor!
Maar wat ik zelf een vrij complete verzamelaar vindt is collected van Steely Dan.
Dat is er in ieder geval 1 waarvan ik alle nummers goed vindt.
Verder een van the who een dubbelaar en de dubbelaar van Jackson Browne.
Voor de rest denk ik niet ondanks dat ik ook veel verzamelaars heb dat ik een volmaakte verzamelaar heb.
Je ziet ook vak bij the best off op een verzamelaar nieuwe nummers! Bij mij is en best of ook echt en best of dus niet alleen singles maar ook cd tracks en dan niet verknipt dus onverkort.
Hier staan niet alleen b kantjes op maar ook een verkorte versie van you cant always.....
Als singletjes standaard zijn voor een best of kom je bijvoorbeeld bij Kansas helemaal op een verkeerd beeld van die groep of van Yes.

Weet ik wel hoor, ik bedoelde het ook ietwat cynisch, vooral omdat ik jou vaak bij verzamelalbums zie posten.

Collected van Steely Dan heb ik ook vaak zien liggen, volgens mij een 3 cd set. Maar kost vaak nogal wat, waardoor je vaak ook wel een aantal reguliere albums kunt kopen van die band.

Persoonlijk vind ik dit verreweg de mooiste verzamelaar die ik in huis heb. Reguliere albums heb ik niet van The Stones, vooral omdat de band mij net niet genoeg boeit om er reguliere albums van te gaan kopen. Deze en Jump Back vind ik qua studio nummers mooi zat.

Get Yer Ya Ya's Out en het dubbel live album uit 2004 vind ik nog een mooie live aanvulling, en meer hoef ik echt niet van The Stones en vind ik mooi zat.

Was er trouwens 1 vergeten die ook heel kompleet is ccr collected.
op een paar nummers na al hun werk op de 3 disc.
Van Steely dan die is zo komleet dat er maar 1 nummer van elke cd niet op staat volgens mij.

In De Site > Algemeen > albums jaren 80 en 90:

Ik ben op zoek naar albums zoals de prehistorie..

Wat raden jullie me aan?

Dit gaat waarschijnlijk over verzamelalbums van een specifieke artiest/band, een mooie compilatie waarmee je zo'n beetje 'alles' wel te pakken hebt van de artiest, hoop je dan.
Ik heb heel weinig van die verzamelaars.
Heb ze nu van m'n favo-bands ('alles wil hebben') maar van andere bands amper.
Ja, Elvis Presley, Buddy Holly en de Everly Brothers : puike verzamelaars.

Maar die andere tak van verzamelaars vind ik wel heel mooi, niet bandgebonden maar 'zomaar' een verzamelaar over een tof muzikaal thema en dus meerdere artiesten/bands
Die spaar ik eigenlijk wel steeds meer, je moet ze net tegenkomen.
Ik noem er enkele:
. Geef Voor New Wave (met een kermend verhaal op de binnenhoes, o.a. Motorhead, Sex Pistols, etc)
. 16 Harde Van Lagarde
. Sleaze Rock (met o.a. Finse glamrockbands)
. Frisian Metal Massacre (volume I en II)
. Metal Massacre (uiteraard! dè metalverzamelreeks)

Jouw vraag begrijp ik niet, jeanken44.

buizen, Andalucia Personal is erg mooi. Met oa dEUS en een fijn reisboekje.

Ook Red, Hot & Blue is heerlijk.

Ze zal deze serie bedoelen.

Oh, ok. Nooit van gehoord. Wat een langjarige verzamelalbumserie is dat zeg.


Dank voor die geweldige tips. Zijn ze op vinyl? [....]
Dat Andalusiëconcept is echt gaaf bedacht, met die bands en kunstenaars die linken aan de streek en locaties.

Ik ga het liefst voor afzonderlijke artiestenalbums, maar vind verzamelalbums niet storend, mits zorgvuldig samengesteld en/of bedacht vanuit een origineel concept. Ik heb er dan ook aardig wat van in mijn collectie. Juist de laatste tijd koop ik redelijk wat verzamel-cd's (en LP's) van Various artists, vaak voor 1 euro bij de kringloopwinkels. Soms hele series tegelijk - mensen dumpen momenteel massaal hun cd's, die je vervolgens voor een habbekrats kunt oppikken, vaak in prima staat.

Die V/A albums bevatten vaak de bekendste nummers van een bepaalde artiest, en sommige nummers kom je wel heel vaak tegen. Maar er zijn er ook die de krenten uit de pap vissen van lang vergeten (en dus moeilijk te vinden) eendagsvliegen of nummers die je al 30 jaar niet meer hebt gehoord.
Maar ze zijn niet altijd even zorgvuldig samengesteld. Met name die Arcade-verzamelaars, zoals de Dance Classic-serie wemelen van de verkeerde versies, verkeerde mixen of soms zelfs gewoon live-opnamen waar je de studio-versie zou verwachten. Het zal ook wel met licentieproblemen te maken hebben, maar soms oor je aan alles dat er merkbaar weinig moeite ingestoken is. Ook bij het samenstellen van compilaties is deskundigheid vereist.

Wat verzamelalbums van een enkele artiest betreft: vooral handig voor bands die niet zo heel erg boeien en waarvan ik alleen de beste/bekendste nummers in huis wil hebben. Soms staan er tracks op dergelijke albums die speciaal voor dat verzamelalbum zijn opgenomen of gemixt (single-versies bijvoorbeeld), dan vind ik het in sommige gevallen wel de moeite waard om ze voor een zacht prijsje op de kop te tikken. Ik vind compilaties in feite ook deel uitmaken van de reguliere discografie van een artiest, al hoef ik ze niet te hebben als ze helemaal niks toevoegen.

O ja, en de mooiste verzamelaar aller tijden is natuurlijk deze: The Moody Blues - This Is the Moody Blues (1974). Lees de uitleg van Teus en begrijp waarom. Hier is werk van gemaakt; dit luistert weg als een regulier album.