Wat mij de laatste tijd erg opvalt, is dat ik het eerste album wat ik hoor van een bepaalde artiest vaak het beste vind. Ook als dit tegen de opinie van de meeste gebruikers hier ingaat
Ben ik hiermee de enige of is dit normaal?
In geval het eerste album dat je hoort ook het eerste album van de artiest is; dat heb ik (vaak) ook en ik ben de enige niet. Ligt ook aan de artiest natuurlijk.
Verder heb ik ook wel dat muziek die ik zeer vroeg heb ontdekt (tienerjaren) soms anders in mijn voorkeuren staan dan volgens de algemeen erkende 'orde achteraf'. Bij recent ontdekte muziek kom ik zelf relatief vaker met mijn eigen favorieten op de 'erkende' hoogtepunten uit van een artiest. Enerzijds is dat negatief (minder ontvankelijk), maar het heeft ook te maken met de gegroeide kennis (je weet vaak al een en ander voordat je gaat luisteren).
ik heb dit ook, maar juist vaak met artiesten die ja pas ontdekt als ze al enkele albums gemaakt hebben. het eerste album dat je dan te horen krijgt, maakt als eerste kennismaking dusdanig veel indruk dat de andere albums daar niet tegenop kunnen. wel heel apart effect, want daardoor komt jouw favoriete album soms totaal niet overeen met wat de meesten vinden.
het effect kan doorbroken worden door de nieuwe albums die een artiest daarna uitbrengt. als de artiest maar voldoende vernieuwt, kan dat ertoe leiden dat het nieuwere album de eerste kennismaking overtreft.
Het effect is overigens het sterkst als de eerste kennismaking je van je stoel blaast. als je het idee hebt: jeetje, dat dit bestaat, waarom heb ik dat niet eerder ontdekt?
Ik had het bijvoorbeeld met:
Antony & the Johnsons - I am a bird now
dEUS - In a bar under the sea
Elbow - Cast of thousands
Elvis Costello - Spike
Sigur Rós - ()
Destroyer - Destroyer's rubies
The Cure - Disintegration
Wilco - A ghost is born
Xiu xiu - Fabulous muscles
Stuk voor stuk heel goede platen, maar of het nu per se hun beste platen zijn? Maar deze kwamen bij mij met een mokerslag binnen en hebben een diepe indruk gemaakt.