Misschien wel leuk om te weten waarom andere users een album op de eerste plaats in hun Top 10 hebben staan.
Het verhaal achter je nummer 1.
Is hier interresse voor?

Mischien dat een stukje bij het desbetreffende album zeker net zo handig en logisch is.

Heb ik ook overwogen, maar mij leek het wel leuk om zo in een topic al die verhalen terug te lezen.
Volgens mij komen daar wel boeiende stukken uit voort.

Dat denk ik ook wel. Zelf heb ik al een keer een lang verhaal afgestoken bij mijn nr. 1, heb alleen geen zin dat nog eens te doen.

Knippen en plakken?

Dat vind ik dan weer te gemakkelijk. Ik schrijf wel 's een nieuw verhaal vanuit een iets ander perspectief.

Toen ik Liminal Space een aantal keer gehoord had vond ik het de beste muziek die ik tot dan geluisterd had. Toen heb ik het op 1 geplaatst. Daarna nooit meer iets tegengekomen dat beter was, dus daarom staat het ook nog steeds op 1.

Ik ben erg benieuwd om jullie verhalen te lezen.

dEUS - Worst Case Scenario

Ergens in 1994.

Op MTV wordt de clip vertoont van de een of andere Belgs bandje; genaamd dEUS. Het nummer heet Suds & Soda. Vervolgens blijft het woord Friday dagen in mijn hoofd hangen.
Toch maar eens informeren bij de plaatselijke platenboer.
Nooit van gehoord; is het antwoord.

Dan maar informeren in de grote stad; en jawel, nu is het wel raak.
Ze hebben het singeltje; sterker nog, ze hebben zelfs hun eerste single (Zea), en het album (Worst Case Scenario).
Beide singles gekocht, en weer terug naar huis. Mijn geld was namelijk op.
Volgende maand maar het album aanschaffen.

Een maand later.....
Album is niet meer te krijgen vanwege wisseling van platenmaatschappij, maar ook goed nieuws, dEUS gaat toeren in Nederland.

Weer 3 weken later; het album is binnen.
Gelijk geluisterd en vervolgens gekocht. En ze komen in Nijmegen....

De komende dagen is het schijfje niet meer uit mijn cd-speler te krijgen. Wat een ontdekking!
Ik heb vervolgens het album zo'n 10x op een cassettebandje gezet, en uitgedeeld aan een stel vrienden; ik geloof dat vrijwel iedereen overrompeld werd. Snel toch maar concertkaarjes besteld (ongeveer 10x dus), en toen naar het optreden; blijkt dat ze het album live ook met net zo veel spanning en opbouw kunnen spelen.

Vervolgens is het hele album alleen maar gaan groeien; en zelfs nu ontdek ik er nog steeds nieuwe dingen in.

Mijn Top 3 van dit album.

1. Suds & Soda
2. Hotellounge
3. Via

Mijn nummer 1 is het album Closer van Joy Division. Een album dat ik de afgelopen maanden heb grijsgedraaid. Nog nooit heeft muziek zo'n indruk op mij gemaakt. Bij de eerste luisterbeurt vond ik eigenlijk alleen de laatste paar nummers goed, maar toen ik er nog vaker naar ging luisteren zag ik de schoonheid van de muziek erin, het donkere, de zelfmoordgedachten van Ian Curtis. Het waren ook teksten waar ik mij goed in kon vinden, omdat ik ook wel eens depressieve buien heb. Bij het nummer Decades kreeg ik zelfs tranen in mijn ogen, iets wat nog nooit bij mij was gebeurd bij muziek. En alleen al daarvoor verdient Closer bij mij op 1 te staan. Nooit heeft muziek zóveel emoties bij mij losgemaakt. Ik blijf het jammer vinden dat Ian Curtis zelfmoord heeft gepleegd, Joy Division had nog zoveel mooie albums kunnen maken (Unknown Pleasures staat namelijk bij mij op 2, en Substance op 3).

Ook knap aan het album vind ik dat ik elke keer een ander nummer het beste vind. De ene keer is het Atrocity Exhibition, de andere keer Isolation, de andere keer Colony, de andere keer A Means To An End en de andere keer weer Twenty Four Hours. Maar het zijn vooral alle nummers bij elkaar die het album zo goed maken.

Voor mij zonder twijfel het beste album ooit. Ian Curtis was echt een geweldige tekstschrijver.

Zo heb ik het gepost.




"Wat een irritante stem."
Dat was mijn indruk na ongeveer de eerste 20 “luisterbeurten”. Waarom bleef ik er in godsnaam naar 'Funeral' luisteren? Was het omdat ik 'Rebellion' geniaal vond, en hoopte om die onzichtbare bouwsteen, want je kan onmogelijk weten dat je iets geniaal gaat maken, terug te vinden in één van die 9 andere kamers? Of was het omdat mijn huidige muziekcollectie nog in zijn kinderschoenen stond, en maar weinig afwisseling had?

Het werd winter. Dag en nacht zijn dan niet meer yin en yang. Yin brengt de evenwichtigheid uit balans, net zoals de nacht de dag grotendeels overheerst.

Het is 7 uur yin. Na het dagelijkse avondmaal dat eindigt om half 7 en de vaat die eindigt om 7 uur, zat mijn portie irritatie voor die dag er wel op. En toch, wou ik er nog een schepje bovenop doen, want ik verwen me zelf nogal graag. Dus heb ik maar Win Butler en zijn kornuiten nog eens uitgenodigd om mijn donkere kamer te vullen met de nodige irritatie. Omdat ik niks te doen had die avond, heb ik maar even die teksten er bij genomen, en het album aan zijn eerste, volwaardige luisterbeurt onderworpen, want uiteindelijk heb ik de circa eerste 20 keer ‘Funeral’ gebruikt als achtergrondgekweel.

Die avond zag ik een beetje hoop in mijn vriendschap met Win. Natuurlijk, Win is geen Nick Carter die met zijn stem en looks de harten van menig tienermeisje veroverd. Hij zal nooit Idols winnen met zijn klaagzang. Maar dat is ook niet de intentie van de lelijke Canadese gans. En wees nu eerlijk, zou een engelenzang zoals Rufus Wainwright op deze plaat passen? Dat zou even nutteloos zijn zoals een ijskast op de Noordpool.

De winter verstreek, en ik werd dikke maatjes met de bende van Win. Arcade Fire brengt zowel yin als yang. Tegenover het donkere staat hoop en liefde. Win en yang. Van een liefde in een sneeuwstorm (Tunnels) tot een zoon die verstoten wordt (Our mother should have just named you Laika. Laika, de Russische ruimtehond die nooit levend is teruggekeerd). ‘Funeral’ brengt een hele boodschap mee. Neem nu Rebellion (Lies). De opstand tegen het inslapen. We moeten het apathisch en passief worden tegengaan. We moeten rebelleren! We moeten wakker worden! En hier gaan we dan naar ‘Wake up’.

Na die winter werd het me duidelijk. Deze plaat is meer een irritante stem. Het is een requiem met een boodschap. De klaagzang met een betekenis. Muziek hoeft niet altijd een engelenstem te zijn. Neem nu ‘Good Morning Captain’ van Slint, of ‘The Dead Flag Blues’ van Godspeed You Black Emperor!

Een paar jaar later staat ‘Funeral’ op 1 in mijn top-10. Het heeft in plaatsje in de top-250 op deze website, en heeft nu ook een opvolger. Of ‘Neon Bible’ ooit hetzelfde teweeg zal brengen als ‘Funeral’, weet ik nog niet, maar ik ben klaar voor dat avontuur. Ik ben klaar om geïrriteerd te worden.

‘Funeral’ was ooit een winteravond, waarop de donkere hemel zich verschool achter de dreigende regenwolken. Nu is ‘Funeral’ een klare lenteavond met een hemel vol sterren, waaronder 5 van mij.

Nieuwe poging. Lijkt me toch een goed idee.

Bij Vivadixiesubmarinetransmissionplot:

"In '96 was ik klaar met het VWO en wist ik nog niet wat ik moest gaan studeren, dus had ik een jaar lang een shitty baantje in Eindhoven en fietste elke dag drie kwartier vanuit ons boerengat naar de stad, koptelefoon op mijn hoofd en een tas vol cassette's. Deze plaat kwam een paar keer langs, maar ik vond het eigenlijk maar dreutelig, die kinderlijke hoge stem, die rare muziek, die idiote teksten (Millionairs come tumbling down the stairs, ce que?). Maar zo plotseling op de terugreis in het stikkedonker met rotweer stond deze cassette weer op en leek het wel alsof iemand me met platte hand een klap in het gezicht verkocht. Ik was echt verbijsterd dat ik deze wonderlijke muziek tot dat moment niet had begrepen. Linkous die je zijn liedjes als het ware toefluistert, het was zowaar een intiem moment en dat in mijn eentje in de stromende regen. Ik ben vervolgens maar afgestapt en in de sloot onder een boom gaan schuilen, naast deze muziek deed het er allemaal niet zoveel meer toe.

Stom genoeg heb ik die brakke cassette pas jaren later verruild voor de cd, en volgens mij was dat nog een tweedehandsje bij de Plaatboef ook. Daar heeft Linkous dus geen cent aan verdiend."

Jeugdsentiment verplaatst naar nummer vier en mijn beste cd, Absolution, op nummer één gezet. Waanzinnig goede cd. Bijna een mini opera. Muse zoekt haar grenzen des genialiteits op en vindt deze met verve. Je beland van het ene hoogtepunt in het andere. Met andere woorden:

Jeugdsentiment uit 2006?

Mijn toevoeging was van 5 januari 2007. Toen stond Ten van Pearl Jam nog op één.

Mijn nummer 1 staat op 1, omdat ik de rest minder vind...

Deze review heb ik lang geleden geschreven bij Abbey Road van de Beatles:

Voor veel mensen is dit het beste album ooit gemaakt. Ook voor mij is dit het magnus opum van de muziekwereld. Maar waarom spreekt dit meesterwerk zoveel mensen aan?

Natuurlijk is er de onverwoestbare muziek, die de jaren des tijd heeft/zal doorstaan. De toon wordt al ingezet met Come Together, een schitterend nummer van John Lennon. (Alhoewel het verdacht veel lijkt op één van Chuck Berrys liedjes, You Can't Catch me). Het is echter Paul die het liedje naar een ongeloofelijk hoog niveau tilt; met die sublieme basrif. Hierna komt ongetwijfeld één van de mooiste liefdesliedjes allertijden, Something van George Harrison. Gezegend zij Patty Boyd die de 'muze' was van vele rocksongs (oa. Layla). Vergilius had Calliope als muze, George Harrison en Eric Clapton hadden Patty Boyd.

Hierna komen twee Paul songs, Maxwell's Silver Hammer en Oh Darling. Niet de beste liedjes, maar zeker niet slecht. Dan volgt de misschien wel het beste liedje dat Ringo ooit uitgebracht heeft, Octopus' Garden Een vrolijke song met een schitterende intro van George Harrison(?). Ook de solo is gewoonweg genieten.

Met I Want You(She's So Heavy) krijgen we het op één na langste Beatlesnummer ooit te horen. Het op één na langste liedje en misschien wel één van de beste. De riff die John Lennon te voorschijn tovert is werkelijk subliem. Het liedje gaat naar een climax, het escaleert en plots wordt het afgebroken.
Daarna weer een nieuw hoogtepunt, Here Comes The Sun, een vrolijk nummer dat in de tuin van Eric Clapton is geschreven. George zag het warme zonlicht weer na een moeilijke donkere periode (de Let It Be sessies).

Door Because gaan mijn ramen telkens weer trillen, mijn haren schieten altijd meteen recht. Wat een samenzang! Alleen de Beach Boys konden dit beter Maar zij waren dan ook de meesters in de kunst der samenzang.

Because is nog maar net afgelopen en de beroemde medley kan beginnen. Al de nummers zijn even sterk, maar She Came in Through the Bathroomwindow is toch wel het allerbeste liedje. Beter kan popmuziek niet zijn. Dit is de top van de muziek, velen hebben getracht dit niveau te bereiken, maar allen hebben gefaald. Alleen Paul McCartney himself heeft dit niveau overtroffen met Penny Lane. De songs passen allemaal mooi in mekaar en vullen elkaar aan. Ook de afsluiter, Her Majesty kan ik wel smaken.

De muziek is natuurlijk onvergetelijk, maar ik denk dat deze plaat ook door de cover een mijlpaal is geworden in de geschiedenis. Het Abbey Roadzebrapad is voor altijd vereeuwigd. Duizenden mens hebben de beroemde Beatlepose al nagedaan. Zelfs U2 en GreenDay (of dit een eer is weet ik nog zo niet) hebben dit gedaan. Er staat zelfs een filmpje van op youtube.

Ook het verhaal speelt een rol. De grootste band allertijden had een moeilijke periode gehad tijdens de opnames van Let it Be. Abbey Road zou hun laatste plaat worden. Ze wilden alles op alles zetten om waardig af te sluiten. En het lukte. Mensen houden van dergelijke verhalen.

Maar het belangrijkste is voor mij en bijna de hele mensheid de muziek. Die is voor vele mensen een lichtpunt in hun leven. Op dit moment zijn er jonge en oude mensen die de akkoorden van You Never Give Me Your Money aan het leren en vrolijk de melodie van Octopus' Garden aan het fluiten zijn. Ga naar Youtube, zoek naar 'cover Beatles' en je vindt duizenden filmples. Muziek geeft mensen plezier, doet ze lachen, maakt ze gelukkig. Abbey Road is zoals God, een inspiratiebron voor de mensheid.

Ook voor mij, Abbey Road inspireert mij elke dag om verder te gaan. Als ik droevig ben luister ik Something, als ik in een slechte bui ben luister ik I Want You. Abbey Road is mijn muze, elke dag opnieuw. En dat maakt het zo speciaal. 5/5

Mooi verhaal, leest lekker weg. Leuk van de feiten die er in vermeld worden.

Mooi stukje bij de beste plaat ooit. Ik moet nog maar zien wat ik deze ga neerpennen laat staan bij nog heel wat andere mooie platen.

Ik heb die keuze 2 jaar geleden al toegelicht bij het album zelf
Het is vooral een emotionele en nostalgische keuze denk ik. Als ik heel nuchter nu zou moeten bepalen wat ik het beste album vind dan staat ie daar misschien niet eens, maar ik heb met geen ander album zo'n intense band (gehad) als met deze.
Dus nostalgie, melancholie, tijdsbeeld, concert-ervaring etc etc maken dit toch mijn nummer 1.

Hier heb ik dat al eens proberen uit te leggen.

Lou Reed - Berlin

Een mooie plaat 5 sterren waard.