bij Hellfish & Producer - Bastard Sonz of Rave (2002):

Als iets op de radio gedraaid wordt wil het natuurlijk ook niet meteen zeggen dat het commerciel is, maar Onderhond zal er wel weer zijn eigen definitie aan geven.

Wat is het verschil tussen N Sync en Radiohead eigenlijk?

Qua marketingbeleid voeren ze een soortgelijke koers, bespelen op hun terrein het doelpubliek gelijkaardig. Het zijn beide ook popgroepen, dus hoef je 't allemaal niet zo ernstig nemen, dunkt me

Popmuziek is er toch hoofdzakelijk bij gratie van melodieën, denk ik - dus waarom zou N'Sync geen goede melodielijn hebben (en misschien zelfs een betere dan Radiohead)? Dus waarom zou je niet kunnen houden van Radiohead én N Sync?

Het zal hoofdzakelijk te maken hebben met het imago, veronderstel ik. N Sync mag morgen een dijk van een song neerschrijven, ik zal toch ten stelligste blijven hameren op het feit dat het een ploert van een song is. Waarom? Het imago, nietwaar.

Daarbij ga je wel even voorbij aan 't feit dat radiohead er niet voor terugdeinst om te doen wat zij willen . Iets wat 'n sync niet zal doen aangezien ze dat niet voor elkaar krijgen bij de platenmaatschappij en ook niet bij de fans.

Radiohead bestaat omdat het vanuit zichzelf muziek maakt wat bij een publiek aanspreekt, bij 'n sync is 't andersom. Ze maken muziek voor een bepaalde doelgroep. Radiohead heeft z'n eigen doelgroep gekregen.

Waarbij Zachary's eigenlijke argument nog steeds geldt, want Tiësto doet verder ook wat hij wil.


Het enige verschil is dat ze in een andere pophoek staan, verder is het al even commercieel. Zoals Zachary zegt, het ene is done, het andere not done. Als je er doekjes wil omwinden, mij ook goed ...

Dan hebben we (surprise) een iets ander beeld van de muziekwereld. Top-40 prutsers als Tiësto "even commercieel" noemen als Radiohead vind ik te belachelijk voor woorden. Maar misschien is dat meer een discussie voor het forum. Of meer iets om misschien maar helemaal maar niet (weer) te voeren.

Tja, misschien is't gewoon dat een Tiësto in NL wat meer exposure krijgt of zo, maar kan me niet inbeelden dat hij hier meer gedraaid wordt dan een Radiohead, een Prodigy of een Chemical Brothers.

En weer schemert door dat het meer draait Tiësto's muziekkeuze (en imago) dan de rest. Maar een topicje lijkt me daarvoor inderdaad beter geschikt.

Sorry hoor, maar op de Nederlandse radio hoor je NOOIT een nummer van Radiohead, terwijl je om je oren wordt geslagen met Tiesto en consorten. Daar zit toch echt wel enig verschil in.

Maargoed dit album is natuurlijk ook commercieel, jij hebt er per slot van rekening een exemplaar van.

En toch vind ik dat Onderhond een raak punt heeft. Misschien is Radiohead nog wel stukken commerciëler dan Tiësto.



Misschien heeft die discussie wel bestaansrecht

Wat maakt iets dan commerciele muziek volgens jou?

De manier waarop je je muziek wil verspreiden bijvoorbeeld. Neem nu zo'n groep als Radiohead, je kunt die cd verkrijgen in zowat iedere supermarkt.

Ik vermoed zelfs dat het makkelijker is om een cd te verkrijgen van Radiohead dan om er ééntje te bekomen van - ik zeg maar wat - Danny Christian of Frans Bauer.

Dat is niet echt commercieel, dat heeft te maken met een soort van productplacement - bedenk ik me nu.

Wat maakt iets dan wél commercieel?

Ik vermoed de mate waarin de potentiële luisteraar reeds vóór beluistering ingeënt wordt met een bepaald denkbeeld rond een groep of artiest.

Dat denkbeeld "blokkeert" een soort onbevangen luisteren. Het hoeft niet meteen opgewekt worden via foto's, verhalen of berichten meer ... dat denkbeeld kan ook voortvloeien uit het radiostation of plaats waar je het hoort.

Zo is naar mijn gevoel "Kid A" één van de meest commerciële albums allertijden - maanden op voorhand werd een beeld opgehangen van de moeilijke processen rondom de hergeboorte van Radiohead, het mistgordijn werd articieel opgetrokken.

Nu besef ik wel dat het niet meteen een makkelijk proces is om de opvolger van OK Computer uit de koker te schudden, maar wanneer je je lijdensweg zo openlijk op straat gooit - lijkt me dat een godsvergeten commerciële bedoening. Het heeft niets vandoen met de muziek an sich, het heeft alles te maken met het creëren van een denkbeeld

Bij Tiesto is er alleen de muziek, Tiesto lijkt me ook niet meteen veel hommeles te maken over de tent waarin hij speelt.

Radiohead deed dat wél ("té veel reclameboodschappen!")

... Jamaar, dat is toch goed, zich verzetten tegen die schaamteloze zielsverterende commerciële machine?

Ja, misschien wel. Maar dan stel ik me de vraag ... waarom pas nadat ze zelf doorbraken? Waarom pas na de gigantische hit "OK Computer"?

... Jamaar, ze moesten eerst zichzelf onafhankelijk maken om dat soort statements te kunnen stellen. Ze konden dat pas nà een miljoenseller

Dan is het nog ambivalenter. Dan gaat er een soort misplaatste bekeringsstatus vanuit, wat alweer neerdraait op het cultiveren van een denk(waan)beeld van commerciële ongereptheid.

Maar toch. OK Computer is in mijn beleving toch een tamelijk curieuze millionseller, iets wat Radiohead zelf volgens mij ook niet heeft kunnen bevroeden. Neem nou dat frappante Paranoid Android, één van de meest onconventionele singles ooit, wat een gigantische hit werd. Terwijl iemand als Tiësto, wat ik al van hem ken, toch meer afgaat op wat het publiek wil horen en zo de volgende track-volgens-formule uit zijn hoge hoed goochelt.

Hmmm, de stijgende verkoopcijfers van The Bends waren toch al een ernstige aanwijsfactor. En ik meen me te herinneren dat My Iron Lung ook al aardig verkocht ... een collectie B-kantjes waarempel ...

Street Spirit was trouwens al een smash hit in de "alternatieve" hitlijsten destijds ('96 dacht ik) ... dat nummer beweegt zich toch in OK Computer sferen.

Tel daarbij de sfeer van het verregende PinkPop-concert op (Thom Yorke met de oliejekker-achtige regenvest) ... een beetje van een popfan wist dat het aan broeien was ... net zoals ze bij Pink Floyd toch ergens wisten in '74 dat Dark Side of the Moon een soort cumulatiepunt was, of bij Genesis The Lamb Dies On Broadway ... ook van die "curieuze" millionseller ...

Net zoals je kunt voelen dat er nu iets aan het borrelen is bij Athlete ...




"Bohemian Rhapsody" is nog onconventioneler ... en toch is dat zogenaamd "walgelijk commercieel", terwijl "Paranoid Android" van Radiohead "avontuurlijk" is ...

Godley & Creme schreven onwaarschijnlijk onconventionele hits, en waren "schaamteloos" ...

Andreas Dorau bracht met "Fred von Jupiter" hilarische muziek en was een "commerciële hoer" ...

Interpol brengt slaapverwekkende muziek (mijn interpretatie O.K.)en wordt alom geprezen als "spannende" muziek



"Het publiek" is een abstractie, veronderstel ik. Nu kun je stellen, er bestaan daar verkoopcijfers voor ... maar statistieken maken geen muziek.



Wat betreft die formule ... Tortoise werkt ook met een soort formule ("It's All Around You" borduurt toch ook voort op de voorgaande platen), Arab Strap herhaalt toch ook hetzelfde recept

Neil Young zei zelfs: "It's all one song"

Ik sluit mij geheel aan bij Yak. Radiohead heeft met de laatste albums gewoon schijt gehad aan wat het publiek er van zou denken. Ze deden wat ze wouden doen, en toevallig werd op de een of andere manier het opgepikt. Daarna zijn er problemen geweest omtrent de opnames van Kid A, wat niet alleen was omdat het moeilijk is een album te maken na zoiets als OK Computer (trouwens niet mijn favoriete Radiohead...das toch Kid A) maar komt ook met name door persoonlijke problemen rondom Tom York, dingen met overvallen en doodsbedreigingen ofzoiets dergelijks.

Maar goed, wat ik dan belangrijker vind dan of iets commercieel het goed doet of niet is eingelijk of het wel oprecht is. Of de artiesten wel echt iets te melden hebben, gevoelens enzo. Kijk je kunt een liefdes liedje schrijven zoals n sync zingt, maar wie gelooft dat nog. Ik niet en daarbij zit er een geluid dat klinkt als 13 in een dozijn. Ik denk dat, dat eigenlijk belangrijker is. Radiohead heeft uiteindelijk een "eigen" geluid gecreeerd (wat anderen proberen na te doen, zonder succes volgens mij, maar goed) ik zie het n sync nog niet doen.

Zeker Standards en Millions Now Living Will Never Die nooit gehoord...toch zeker wel hele andere albums als It's all around you, die dan wel weer verdacht veel op TNT lijkt.

Maar natuurlijk er is een soort concept voor artiesten, maar vaak is die opgebouwd uit eigen creatieve ideeen en niet uit presets in een synth...

maar ik denk dat ik mijn mond maar weer ga houden...deze discussie heb ik te vaak gehad en ik word er moe van...hij is niet meer leuk.

(sterkte allemaal met het uitvechten)

Ik meen te herinneren dat de platenfirma "Kid A"-luistersessies organiseerde voor muziekjournalisten. "OK Computer" werd gedurende een week grijsgedraaid bij de release ...

Begrijp me niet verkeerd, ik ben een bewonderaar van Radiohead, heb al hun albums en hoor ze nog steeds graag. Maar laten we a.u.b. niet zeggen dat het een "toeval" betreft ... Radiohead laat zich misschien niet beïnvloeden tijdens het maken van de muziek, wat er gebeurt met die muziek nadat ze op een schijfje geperst is ... daar zal het "toeval" minder met te maken hebben, denk ik





Het interesseert me steeds minder en minder of iets "oprecht" is of niet ... voor mijn part mag een artiest oude vrouwen in elkaar timmeren met voorhamers maar toch zingen met een stem als een oude koffiemolen over een verwelkt doornroosje ... Zolang er maar iets "komt te gebeuren" in de muziek ...

Toch wel, en met veel plezier zelfs




Het gaat er mij niet om "in het rond" te discussiëren ... wat mij interesseert is het "valse paradijs" waar bepaalde muziek zich in nestelt een pietseke te bespreken ('t is razend interessant voor mezelf, aangezien ik mijn eigen muzieksmaak onder vuur aan het nemen ben ).

Ja oke, dat aan Radiohead aandacht werd geschonken moge duidelijk zijn. Maar toch zit er een wezenlijk verschil in het 'doen van je eigen ding' (in het geval van Radiohead: de popsongs van The Bends overboord klappen en met een bijna orchestraal album op de proppen komen) en maar zien waar dat commercieel gezien toe leidt, en het 'bedienen van een publiek'. Het Pinkpop-optreden was trouwens tekenend: ik was erbij, het viel totaal in het water en er stonden krap tien rijen te kijken. Niemand had het idee dat ze naar een band stond te kijken die een blauwdruk zou worden voor tientallen andere bands.



Bohemian Rhapsody springt meteen naar voren als ik denk aan het curieuze succes van Paranoid Android. Want ook dat nummer heeft niets van een commerciële hit, maar is het toch geworden.



Dat is toch wat anders dan een muziekfabriek uithangen en je nummers precies zo opbouwen dat de massa het slikt als zoete koek.

Maar wat mag dan wel de commerciële hit wezen? Ik vergelijk met twee kinderen die een tekening maken: Klaas tekent mooi met drie kleurtjes binnen de lijntjes. Jappe gebruikt tien kleurpotloden en geeft danig van z'n jetje dat hij buiten de lijntjes belandt.

Wat zullen de mensen mooi vinden? Laten we een imaginair publiek nemen: zeven mensen vinden de tekening van Klaas goed en willen daar meer van zien, drie mensen zijn wég van de tekeningschepsels van Jappe.

Waar zit het verschil? Het getal van zeven tegenover drie?

Laat ik de lijn even doortrekken: wanneer Jappe een tekening maakt en mooi binnen de lijntjes blijft, zie ik die meteen twee van de drie mensen in koor roepen: "Hij is conventioneel geworden" , en ze laten meteen Jappe's tekeningen in de steek. Die twee willen de "conventie van de onconventionaliteit" bevestigd zien.

Wanneer Klaas een tekening maakt buiten de lijnen met 23 kleurtjes, zullen misschien zes van de zeven zeggen: Dit is mijn ding niet, maar ik zie ze geen kritiek spuwen op de werkwijze van Klaas. Sterker zelfs ... wanneer Klaas een nieuwe tekening maakt binnen de lijntjes zie ik die zes mensen terugkeren omdat ze nu eenmaal de tekeningen van Klaas leuk vinden




Radiohead is ook een muziekfabriek, maar produceert zijn goederen op een andere manier dan pakweg Kylie Minogue.

Maar beide moeten toch hun verkoopcijfers halen. Ik denk aan een Suede, Kula Shaker of Beta Band - die mochten ook hun muziekprojecten ter aarde bestellen op het moment dat de verkoopcijfers niet meevielen.

Massa slikken als zoete koek? Volgens mij is het tamelijk moeilijk een formule uit te dokteren waarmee je wereldwijd scoort. Er is niet alleen het nummer zelf, maar ook de hele mikmak er om heen. Volgens bestaat bestaat er zelfs geen geëikte succesformule, de smaak van het publiek wisselt ("het nieuwe van vandaag is het oude van morgen", zeg ik maar) ... hoe kun je dan een nummer opbouwen dat "inspeelt op het publiek?"

Je kunt wél een hitsucces maken , denk ik. Net zoals je een groep als Coldplay, Underworld of zelfs ... Guided By Voices kunt maken, door bepaalde sentimenten van het publiek te bespelen.

Wat mij ook opvalt, is dat er bij het "commerciële" luisterend publiek bitter weinig gekoketteerd wordt bij muziek - iets is goed of is het niet. De kous is daarmee af.

Wanneer ik kijk naar die "niet-commerciële" muziekpubliek ontwaar ik soms een gekissebis over niet-muziekgerelateerde parafernalia, over de zogenaamde integriteit van een artiest.

De sterkte van "niet-commerciële" platen lijkt soms wel bepaald te worden door wat de beperkte goegemeente ("hoe minder fans, hoe beter") ervan vindt, de mening lijkt soms te primeren op de muziek.

Ik zou zelfs stoutmoedig durven stellen dat zogenaamd "niet-conventionele" popmuziek zijn neus ophaalt voor het triviale en bubblegum-gehalte van popmuziek en zich bijtijds de muze van de tijdsgeest waant (terwijl het omgekeerde toch meer het geval is).

Wanneer je dat "niet-conventionele" danig gaat cultiveren dat het een selling-point wordt, ben je naar mijn idee stukken "commerciëler" aan de gang dan menige commerciële artiest (zoals Tiësto b.v.)

Aangezien ik de aanstoker ben van dit topic zal ik ook mijn mening maar eens geven.

Ben niet helemaal vertrouwd met het werk van Radiohead, al ken ik de hitjes natuurlijk, en heb ik zo'n album als Kid A wel al eens helemaal doorgeluisterd.

Wat mij betreft gaat het bij dit soort groepjes toch vooral over revolutie in de marge van de popwereld. Net als een Daft Punk of een Madonna (al vertrouwt die dan vooral op externen) brengen zij minder bekende concepten en ideeën in een makkelijker verteerbaar pakje naar de massa. Reacties op dit soort bandjes neigen meestal meer naar crap, weer een subgenre naar de haaien dan yay, de muziekwereld is weer geëvolueerd.

Dat Radiohead muziek maakt vanuit het hart en N Sync niet wil ik graag geloven. Over een Tiësto zwijg ik liever. Z'n remix van Delerium's Innocente en nummers als Flight 643 zijn in ieder geval aanwijzigen dat hij meer doet dan plaatjes maken voor de massa. Daarnaast kan iemand ook gewoon een smaak hebben die binnen de massa past.

Wat er hier van een Tiësto doorkomt klinkt in ieder geval niet als het zoveelste aftreksel om zo snel mogelijk een hitje te scoren. Zoals Zachary zegt, het imago speelt een grote rol. Trance is simpele boem-boem muziek. Maar volgens dezelfde makkelijke rederingen is rock maar zeikerige rukmuziek door losers, en hiphop flauw gemompel over sissy beatjes. Hangt er maar vanaf in welk kamp je gaat staan, of vooral, met wel kamp je niet geassocieerd wil worden.

Laat ik het zo stellen. Je bent een wannabee artiest, wil gewoon veel geld verdienen, en krijgt twee albums in je bezit die je mag releasen. Het ene is Radiohead - Kid A, het tweede Tiësto - . Welke breng je uit als je zoveel mogelijk succes wil oogsten ? Volgens mij zit je met Kid A zelfs een pak veiliger.

Het lijkt er hier op, dat bij sommigen het woord commercieel een wansmaak oproept. Van mij zou je alle muziek die op de radio langskomt en eigenlijk ook alle muziek die bij pakweg de FRS verkrijgbaar is commercieel mogen noemen.

Ik zie ook werkelijk niet in waarom Tiesto commerciëler zou zijn dan Radiohead (ja, alleen op basis van de term commercieel als belediging). Ik denk dat Radiohead tot nu toe wereldwijd misschien wel meer albums heeft verkocht dan meneer Tiesto.

Als je niet tegen het woord commercie kunt, moet je in Noord-Korea gaan wonen.

Ik heb de discussie niet gevolgd, maar gaat het niet om de insteek waarom muziek wordt gemaakt. Radiohead maakte muziek en dat werd toevallig ook commercieel een succes. Ik vermoed ook dat het met Tiesto zo gegaan is. Maar er is ook veel muziek dat wordt geschreven om commercieel te zijn..... er zit geen gevoel bij. Misschien kan daar heel veel top 40 muziek onder geplaatst worden. Het enige doel is om mensen geld uit de zak te laten rollen. Misschien moet er onderscheid worden gemaakt tussen bewust en onbewuste commerciele muziek.

Ik snap de hele discussie niet echt. Het is toch niet zo moeilijk te bedenken wat er met commerciele muziek bedoeld wordt?

Commerciele muziek is veel meer gericht op het zo eenvoudig mogelijk voldoen aan de wensen van een publiek, wat betekent dat het vooral de al bekende paden bewandelt.

Is daar iets mis mee? Nee, het is alleen niet echt gedurfd. Buiten dat komt het bovendien minder vanuit de betreffende artiest zelf.
Dat Radiohead hierbij geschaard wordt raakt kant noch wal imo.

Zij maken wel degelijk muziek die uit henzelf komt en hun albums hebben weinig te maken met wat er al te horen is in de muziekwereld. Bovendien zijn het veelal albums die of juist goed of juist heel slecht kunnen vallen en zijn de albums duidelijk niet gericht op een al bekende smaak van het publiek.

Sterker nog, wanneer je na The Bends opeens met een volkomen nieuwe stijl komt heb je zelfs het risico de fans die je al hebt van je te vervreemden. Niet bepaald een commerciele keuze dus.

Wat betreft Tiesto heb ik het idee dat hij vroeger wel iets 'harder' was en wat pionierswerk in de scene verrichtte en nu vooral dezelfde stijl deuntjes en beats in dezelfde opzet maakt, omdat het publiek dat wel tof vindt. Total anders dus.

Tuurlijk, de essentie van commerciele muziek is juist dat het bewust zo gemaakt is. Als een plaat toevallig veel verkocht wordt, betekent dat niet dat het meteen commerciele muziek is.

Ik zou zonder te twijfelen voor Tiesto gaan.

Zo'n Popstars The Rivals is misschien wel het beste voorbeeld. Aan alle kanten wordt gepoetst en geschaafd en onderzocht en gepositioneerd en gepast in formules om er een zo groot mogelijke hit van te maken. Britney, Christina, Gwen, het zijn allemaal van dergelijke instituten. Ik kan me niet voorstellen dat Queen Bohemian Rhapsody schreef met de bedoeling om de meest gedraaide single allertijden te worden. En waarom kwamen ze na die onwaarschijnlijke hit niet Bohemian Rhapsody Part 2? Nog langer en met nòg meer stemmingswisselingen, want dat scoort blijkbaar? Terwijl Mad House volgens mij tot twee, drie keer een nummer heeft uitgebracht volgens de formule "Madonna-cover met House Of God eronder". En je na twee dansbare Britney-hits wel weer een ballad kunt verwachten over hoe zielig ze wel niet is omdat ze altijd alleen zal moeten blijven, en dat geld niet gelukkig maakt want je koopt er geen liefde voor, en blah blah blah. Volgens mij is het zelfs nauwkeurig onderzocht hoe quasi-nonchalant scheef Ali B's gesponsorde petje op zijn hoofd moet staan. Fatboy Slim kon ik vroeger absoluut waarderen, maar toen hij eenmaal doorkreeg dat zijn Funk Soul Brother-trucje steeds opnieuw werkte, had hij de formule tot het succesvol verfatboyslimmen van oude platen gevonden, en herhaalde dat keer op keer. En wat moet er van Within Temptation's slechte kopie van The Gathering anno '95 worden wanneer goth-meisje zijn plotseling 'uit' is? Hoe vaak gaat Faithless nog 'God Is A DJ' roepen op Pinkpop? En was dat nummer trouwens überhaupt al geen kopie van 'Insomnia'?

Er is natuurlijk wel een verschil tussen hoe een artiest zijn album maakt, en hoe een platenmaatschappij er vervolgens mee omgaat. Dat een maatschappij ook geen liefdadigheidsinstelling is, is iets anders dan wanneer de maatschappij in je contract laat vastleggen hoe jij als band moet klinken, hoe je je moet kleden en welk imago je moet uitstralen. Wat is er waar van het rumoer dat een groot deel van Tiësto's DJ-sets uit geplugde platen bestaat? Juist dit soort dingen onderscheidt het gemaakte en bedachte N Sync van bijvoorbeeld een Radiohead.

Het lijkt wel of de meesten zich hier vooral willen afzetten tegen de negatieve klank die "commercieel" soms met zich meedraagt.

Want "commerciële" muziek zien als een verlengde van de oprechtheid van de maker is wat mij betreft wel erg eng. Maakt een charmezanger die achter z'n muziek staat geen commerciële muziek ? Misschien vindt Fatboy Slim nu net dat trucje het toppunt van muzikaal genot. Misschien is Ali B's enige compromis dat de productiemaatschappij bepaalt hoe z'n petje staat. Om maar te zeggen dat je op basis van een hoop geruchten en Fancyroddels maar moeilijk een oordeel kan vellen over bepaalde artiesten. En het is niet omdat je commerciële muziek maakt, dat je meteen ook je hoofd gebogen hebt voor de commercie (waar sommigen "commercieel" aan gelijk stellen blijkbaar).

Wat mij betreft is commerciële muziek alles wat je met genoeg marketing aan een groot publiek kan verkopen. Muziek die dus, binnen de grenzen, door een grote groep mensen makkelijk weggeslikt kan worden. Hoe groot die groep is, en hoeveel marketing daarvoor nodig is, is hier niet zo van belang, want beide Radiohead en Tiësto hebben bewezen enorm succes te kunnen oogsten. Muziek die op de radio kan gedraaid worden zonder dat mensen geaffronteerd vragen of dat nog wel muziek is.

Het verschil tussen Radiohead en DJ Tiësto is denk ik vooral dat de eerste muziek maakt die commercieel succesvol is en de tweede commerciële muziek maakt. Verder sluit ik me graag aan bij Kos.

Ik geloof wel in (in ieder geval in het begin) de oprechtheid van Tiësto. Hij kocht al plaatjes in zijn stijl toen hij nog straatarm was en er amper 10 werden geïmporteerd voor heel Nederland en hij ervoor van Breda naar Amsterdam moest reizen. Ik ben te weinig thuis in wat hij nu doet om te achterhalen of hij oprecht is. Het boeit me eigenlijk al evenmin als zijn muziek.

Net als Zachary Glass ben ik gestopt met de oprechtheid van artiesten belangrijk te vinden. Ik luister naar de muziek en vind die mooi of niet. Yak heeft een hoop punten en de halve top 40 wordt geschreven door anonieme songschijvers die smakeloze hapjes afleveren voor iedereen die het maar wil hebben. Maar het kan me verder eigenlijk nauwelijks meer interesseren. Tussen die smakeloosheid zitten soms onweerstaanbaar leuke liedjes die een dag werken met radio 538 op de achtergrond opfleuren. (Het grappige is overigens weer dat nota bene Ali B zijn hele album buiten reguliere platenmaatschappijen om heeft gemaakt en alles in eigen hand houd, normaal gesproken juist niet iets voor tekentafel-commercie)

@Onderhond: Tiësto wordt in Nederland minimaal 100x zo veel gedraaid op de radio. En dat is eerder een conservatieve schatting.

Wat betreft je vraag wat ik zou uit brengen: dat hangt er vanaf. Wereldwijd denk ik dat een Radiohead album beter verkoopt dan een Tiësto album. Maar dat heeft ook voor een groot deel te maken met een gebrek aan albumcultuur in zijn genre. Maar stel: Zowel Tiësto als Radiohead moeten nog debuteren. En Radiohead zou dat doen met Kid A. Dan is de keuze bijzonder eenvoudig: Tiësto. Kid A verkocht veel omdat het Radiohead was. Omdat iedereen zo onder de indruk was van eerdere albums. Als debuut waren het er wereldwijd enkele tienduizenden geweest. Hooguit.

Pas na dat album is hij een mediahoer geworden. Ik denk dat zijn volgende album bij een groot label uitkomt.

Wil ik best geloven, maar de wereld is groter dan NL alleen, en in elk land heb je wel een uitvergroting dmv eigen artiest eerst. Al helemaal als je een MTV Nederland hebt natuurlijk, en een nog barrer radiolandschap dan België.

En de keuzes voor Tiësto verbazen me echt. Niemand zit te wachten op trance/clubalbums. Een succes als Tiësto is een lucky coincidence, terwijl er genoeg (afwijkende) rockgroepjes rondlopen die wereldwijd hun kost goed verdienen. Ook op muziekzenders en radio blijft rock boven (pure) electronic primeren. Ik denk dat velen er hier een zware financiële kater aan zullen overhouden.

Maar wat SB weer zegt, oprechtheid is maar een randverschijnsel, en heeft an sich al lang niks meer met de muziek zelf te maken, waar het hier toch om draait.

Kleine Kanttekening: Ik vind oprechtheid wel belangrijk ergens, maar vaak nauwelijks te achterhalen. Dat bedoel ik meer. Ik probeer het niet eens meer.