Ik ben hier net even aan het bladeren geweest - en al snel valt op dat er een geweldig verschil bestaat tussen de wijze waarop mensen muziek beleven, en de wijze waarop met Films wordt omgegaan.

Is het met films zo dat veel (ik denk zelfs de meeste) filmliefhebbers op de hoogte willen zijn van ALLE nieuwe producten, en kunnen meepraten over verreweg de meeste nieuw verschenen titels. Zelfs naar de bioskoop afreizen om films te bekijken waarvan ze weten dat ze van een "genre" (ellendig woord blijft dat toch) zijn waar ze eigenlijk niet zoveel van houden.

Met muziek is dat toch anders: ik zie weinig mensen een stem uitbrengen op of een toelichting geven bij een titel die valt onder een genre waarin men niet al bij voorbaat van nature ernstig is geinteresseerd.
Is het bij Horror nog weleens zo dat er wordt gestemd door mensen die zelf aangeven een vrselijke hekel aan het genre te hebben (en dus eigenlijk niet goed kunnen bepalen waar ze het over hebben) - hier ben ik nog niet tegengekomen dat er intensief wordt gestemd op en gesproken over bijvoorbeeld hiphop door mensen die het hele genre niet zien zitten.

Is het bij films ook zo dat De Klassiekers bij de meeste mensen op zijn minst wel bekend zijn, en zelfs hoog worden gewaardeerd. Hier zie ik de namen van De Klassiekers eigenlijk alleen maar terug als ze worden uitgvoerd door Nigel Kennedy of 9en dat viel me al geweldig mee) Walter/Wndy Carlos.

Iemand een idee waar dat verschil door wordt veroorzaakt??

Dat is toch logisch? Als je hiphop niets aan vind ga je er ook niet veel naar luisteren.

Nee, maar bij films spring je gemakkelijker van het ene genre op het andere en zijn mensen qua voorkeur over het algemeen veel breder.

Ik kan mij daar best in vinden, wat volgens mij ook te maken heeft met een veel bredere muziekwereld met veel meer genres en soorten.

Een drama film met veel hip hop zou ik nog prima kunnen waarderen als het verhaal,acteerprestaties en beelden sterk zijn. Echter los ervan kan ik het niet opbrengen om er naar te luisteren, laat staan over blijven discusseren en een lange 0,5 lijst ontwikkelen. Ik steek dan liever mijn energie in het schrijven over ''mijn genre''. Ik heb overigens inwezen precies hetzelfde met muziek als film; ik hoef niet persee (met natuurlijk enkele uitzonderingen daargelaten) het nieuwste van het nieuwste en dit en dat nu te hebben en er speciaal naar op zoek gaan. Zelfs een slechte film kan mij nog bekoren door de wisselwerking tussen alle stijlmiddelen en mij vermaken en wil het er nog wel over hebben en zelfs stemmen en wat over discusseren. Echter bij muziek is er maar 1 stijlmiddel losstaand wat je moet bekoren en als je dat niet bevalt...

Ik weet niet of dit iets beantwoord?

Genres binnen muziek zijn veel belangrijker dan binnen film. Het is veel eenvoudiger om binnen een filmgenre wat je niet ligt aspecten te ontdekken waar je wel van houdt, dan binnen een muziekgenre waar je een hekel aan hebt positieve dingen te ontdekken.

Film is wat dat betreft beter in verschillende facetten te ontleden als acteerwerk, verhaal, beelden etc. waar soms 1 of meerdere aspecten de kijker kunnen bevallen maar andere weer helemaal niet. Het kan dan toch de moeite lonen om hem te bekijken.

Bij muziek is het vaak een veel algemener iets wat staat voor 'het genre'. Het klinkt of het klinkt niet, simpel gezegd.
Mensen die totaal niet van een bepaald muziekgenre houden, kunnen de zang op zichzelf, het technisch bespelen van een instrument of de manier waarop een productie innovatief is niet echt loskrijgen van 'hoe het klinkt'.

Het nodigt dan ook minder uit tot een keertje proberen.

Zoiets is het denk ik (in mijn beleving althans) .

Ten eerste het aanbod denk ik. Muziek is een pak ruimer. Als je als horrorfanaat enkel horrorfilms kan zien, kom je al snel bij ondermaatse films uit om toch maar binnen je genre te blijven, als muziekliefhebber is je keus een pak groter. Ook loop je als muziekliefhebber veel moeilijker tegen full albums van artiesten waar je niks mee hebt aan, terwijl zelfs arthouse films gewoon op TV te bekijken zijn. Weinig radioshows die even het volledige album van X draaien en als het al gebeurt valt het veelal in het popgenre.

Tweede punt is dat de genreonderverdeling op muzikaal gebied een pak logischer is. Meer op gevoel en uitwerking gebaseerd dan films, waar voornamelijk een inhoudelijke scheiding gemaakt wordt. Execution is everything, in de filmwereld geloven ze nog te vaak in "een goed verhaal".

Puur vanuit mezelf gesproken zie ik totaal geen verschil. Ik schakel net zonder problemen van Despised Icon naar Emiliana Torrini, met een snufje nieuwe Erasure (erg bij gelachen trouwens, maar dit terzijde) tussendoor. Er zijn hele mooie theorieën te verzinnen over waarom persoonlijke genre-beperkingen bij film en muziek verschillen, maar ik heb er zelf totaal geen last van dus.

Op basis van je stemmen heb je anders veel weg van een ouwe rocker die af en toe eens een zijpasje zet. Je filmsmaak lijkt me veel minder beperkend.

Oke, maar het topic ging dacht ik niet over individuele smaak, maar meer over hoe het komt dat in het algemeen mensen bij film sneller genreoverschrijdend zijn.

Ik ben net begonnen met stemmen en veel albums staan niet op de site.. Wat echter wel klopt, is dat ik me in de loop der jaren steeds méér ben gaan verdiepen in alle mogelijke stijlen. Zo staat er nog weinig jazz/blues in m'n kast, maar dat kan na eindelijk North Sea te bezoeken best wel 's gaan veranderen. En oud? Ach, gezien jouw stemmen is alles dat voor 2000 is uitgebracht kennelijk oud .

Klopt, toch ligt de basis altijd bij het individu. En ik wilde enkel alvast even kort aangeven dat dat gebrek aan genre-overschrijding bij muziek m.i. vooral aan de mens ligt, niet aan het medium. Met mijn individuele achtergrond, kom ik echter ongetwijfeld sneller tot die conclusie dan menigeen .

Met "oud" doelde ik voornamelijk op rock, niet je leeftijd. Benieuwd hoe genreoverschrijdend je jezelf nog noemt na een dagje DJ Onderhond trouwens. Vind het altijd wel mooi om te horen, veel geloof ik er niet van.

Laten we het er dan maar op houden dat ik overschrijdender ben dan jij. Waarmee ik overigens nog steeds geen waarde-oordeel vel, ik zou me zelfs soms graag wat meer willen beperken omdat er nu ZO VRESELIJK VEEL goeds in de wachtrij staat. Maar dan hoor ik na een prachtig engeltje weer 's wat fascinerende death metal en kan ik me toch niet beheersen, maar eerst nog even wat eighties pop ertussendoor!

DJ-geweld boeit me inderdaad nauwelijks, maar stuur me gerust test-materiaal (uit de studio dan wel he ). 'Genre-overschrijdend' betekent echter niet dat ik ALLES goed vind. Hartstikke integendeel.

Dat lijkt me op een manier logisch. Zoals hier (Dionysos, Yak & Kos hadden het er al eerder over, dacht ik) eerder werd gesteld: "muziek is abstracter dan film". Bij een film heb je meestal een verhaal, de waslijn (alhoewel dat verhaal meestal krèk hetzelfde komt te vertellen) waaraan je je "eigen" verhaal kan aan ophangen. Bij film heb je iets min of meer concreets voor ogen, bij muziek is het een gemodificeerde ordening van moleculen in de ijle lucht die je bereikt via je oren - het zijn twee totaal verschillende vormen, denk ik - misschien bestaat er een soort van deelverzameling van die twee, maar daar kan ik nu momenteel geen voorbeelden van schenken



Nu weet ik dat nog niet zo goed: de meeste filmliefhebbers die ik ken, hollen niet halsoverkop naar de bioscoop om er een nieuwe film te bekijken. Het lijkt me ook nogal moeilijk om iets substantieel te vertellen over iets "nieuws" - 't is net alsof je met je neus op een schilderij staat te turen. Er moet wat afstand tussen zitten vooraleer je een ietwat genuanceerde opinie kan schenken. "Meepraten" klinkt in mijn oren wat negatief (maar dat zal wel aan mij liggen ) - het doet me denken aan een avondje kaarten met vrienden. Leuk, gezellig ... maar wat levert het op?

(dit gezegd zijnde: ik maak soms rekensommetjes met de nummerplaten van passerende auto's - daarmee draag ik ook niets bij tot het welslagen van de maatschappij. Liefde levert ook niets op, en toch is iedereen er op zoek naar )



Ja, da's de verstrekkende macht van de premisse, nietwaar? Ik ben bijvoorbeeld niet zo tuk op kaviaar, dus zal ik me ook minder wagen aan gerechtjes waarin kaviaar verwerkt zit. Ik ga altijd op zoek naar maaltijden waarin dat specifieke ingrediënt verwerkt zit (ik vermoed zelfs meestal onbewust) - dit betekent niet dat ik af en toe eens geen zijsprongetje maak (anders krijgt een mens verdomme malnutritie ). Maar sommige mensen zijn nu eenmaal gewoontebeesten (ik geloof dat ik er ook één ben) ... wat natuurlijk niet belet dat de smaakpapillen na verloop van tijd niet één of andere verandering ondergaan



Stel je eens voor - je hebt vakantie. Je hebt twee keuzes: ofwel naar de rustige Provence (je bent er zelfs meerdere malen geweest, en iedere keer ontdek je er weer een klein nieuw ding), ofwel een reis naar het grimmige Mexico waar je de taal niet spreekt, geen enkele referentie bezit en gehoord hebt dat ze je er beroven (je maakt jezelf niet wijs dat je vooringenomen bent - maar wanneer je in het donker loopt begint een mens toch spontaan te fluiten). Ik geloof dat de meeste mensen kiezen voor de Provence - da's misschien niet heroïsch. Maar is naar Mexico trekken voor "het avontuur" wel moedig? Dat lijkt me eerder een soort van truuc om te ontsnappen aan de mokerslag van de herhaling. En die herhaling zou best wel eens de kracht kunnen zijn van een steeds sterker wordende belevenis



De film- en literatuurklassiekers liggen min of meer "vast" (waarmee ik bedoel: ze hebben een definitieve vorm gevonden), de interpretatie ervan kan "vloeien" (door de cultuur, het denkraam, de "tijdsgeest", ...). Muziekklassiekers zoals een Bach, Rachmaninov, Berlioz - liggen niet "vast". Er bestaat een partituur van, maar een "definitieve" versie zal er niet makkelijk komen. Omdat componist & uitvoerder geen dezelfde persoon zijn, omdat er telke male nieuwe interpretaties gebracht worden van dezelfde muziekstukken. Dat maakt (denk ik) dat "de muziekklassiekers" steeds "vloeien"- ze zijn moeilijk te "vangen" (in tegenstelling tot een boek of een film). Je hoeft maar naar "De Idioot" van Dostojewski te grijpen om 'em te willen lezen - terwijl ik echt niet zou weten wélke versie ik wil beluisteren van "De Matthäuspassion" van Bach ... de drempel voor "klassieke" muziek is niet zozeer hoger ... de kwestie is: waar is de drempel??

"Popklassiekers" liggen daarentegen wel onherroepelijk "vast", veronderstel ik. Neem zo'n plaat als "Pet Sounds" - de melodieën, harmonieën, ... liggen "vastgeklikt" in het imago van The Beach Boys. Idem dito voor de rest van de popcanon ... en net door die permanente verankering is het makkelijker om een zicht te krijgen op de "popklassieker" dan op de "algemene klassieke muziek" ... (vermoed ik)

Ik had anders van de week weer 5 euri winst na een avondje poker. Dat zou ik toch niet niks willen noemen.

Pak deze topic na ruim 8 jaar weer op:

Ik waardeer persoonlijk albums op MuMe sinds kort als waren het films:

1 ster = slecht
2 ster = matig
3 ster = voldoende
4 ster = goed
5 ster = uitstekend(/meesterwerk)

Vooral met 5 moet je - vind ik - kieskeurig zijn met toekennen, zeker als uitstekend vaak ook betiteld kan worden als MEESTERWERK....

Heb gezien dat vrij veel MuMe-gebruikers 100 of meer albums als 5 sterren waarderen..... Vind ik getuigen hier-en-daar van weinig kieskeurigheid.

Met halve sterren werken veroordeel ik ten stelligste niet.

Kriskras door het forum is hier ten overvloede over gediscussieerd. Mijn gedachte: iedereen heeft zo zijn eigen criteria voor het aantal toe te kennen sterretjes. De één hangt een plaat op aan een gevoel dat hij erbij krijgt, de ander beoordeelt aan de hand aantal goede songs vs wat minder goede songs. Die kwaliteit wordt ook weer langs. geheel persoonlijke meetlatjes afgemeten. Weer anderen kijken naar originaliteit, productie, instrumentenbeheersing. And so on... de lijst is schier eindeloos.

Voor wat betreft de vergelijking met films is het voor mij lastiger daar iets over te zeggen. Ik kijk wel films maar veel minder vaak dan dat ik muziek luister. Ook qua genreverdeling zit dat anders dan bij muziek. Ergo, ik beleef film heel anders dan dat ik muziek beleef. Ik kan een film een voldoende geven terwijl ik weet dat ik hem maar één keer in mijn leven zal zien. Ik zeg even: kan, want ik zit niet op moviemeter en heb nooit sterretjes gegeven aan films.