Een tijd terug had ik (een soort van) discussie over de (poëtische) teksten van Phil Lynott, zanger van Thin Lizzy (hier terug te lezen: link). Een andere user en ik waren het erover oneens dat deze teksten van poëtische waarde waren, waarbij ik degene was die me eigenlijk niet kon voorstellen dat iemand iets dergelijks als poëtisch ervaarde. Nou moet u weten, ik ben een groot poëzieliefhebber, zo mogelijk nog groter dan dat ik een muziekliefhebber ben. Ik kan het sterker verwoorden: ik ben voornamelijk muziekliefhebber geworden omdat ik het ontzettend mooi vind als de dichtkunst en goede instrumentatie hand in hand gaan en dat een mooi resultaat creëert. Natuurlijk kan muziek ook mooi zijn zonder dat het enige poëtische waarde heeft, net zoals poëzie kan bestaan zonder dat het verwerkt is in muziek.

Ik zal hieronder enkele voorbeelden proberen te geven van wat ik als poëtische muziek ervaar.

Tori Amos is wat mij betreft een van de allerbeste op dit vlak. Ontzettend diepe, metaforische teksten die veelal op allerlei manieren op te vatten zijn. Ik zal een van haar bekendste songs, Winter, eruitpikken en in 't kort aangeven waarom deze tekst van poëtische waarde is voor mij. Om grote lappen tekst te voorkomen, is hier de link van de tekst. Zoals ooit al eens eerder aangegeven (ik meen door Aerodynamic) bij het album Little Earthquakes, handelt de tekst over de seksuele ontwikkeling van een meisje. Alleen al de eerste zin, Snow can wait, I forgot my mittens kan men op vele mooie manieren opvatten. Niet alleen het beeld van een jong meisje dat haar handschoenen is vergeten voordat ze de harde, donkere wereld van de winter intrekt (overigens heb ik nooit echt het gevoel gehad dat Tori de winter als iets hards en donkers schetst; ze doet het overkomen als een vrolijke periode in het leven wat overigens ook te zien is in de volgende paar zinnen) is mooi, maar het idee dat een meisje nog niet klaar is voor een bepaalde periode in haar leven en dat de 'sneeuw' kan wachten, is natuurlijk een schitterende metafoor. Dan wordt het meisje verteld dat ze moet opgroeien, aangezien haar vader (of iemand anders die wordt vertegenwoordigd door 'sleeping beauty', wat natuurlijk weer een prachtige verwijzing is naar de jeugd van een meisje; elk meisje is in principe een 'sleeping beauty', die ontwaakt zodra ze opgroeit. In dit licht zou je zelfs kunnen spreken over een 'super-ego' dat waakt over het meisje) niet meer altijd kan waken over haar. Dan maak ik even een klein sprongetje: Cause things are gonna change so fast, all the white horses are still in bed. Dit moet toch haast een van de twee mooiste lines zijn die ik ooit gehoord heb. Natuurlijk, er gaan dingen veranderen; het nummer handelt over de seksuele ontwikkeling van een meisje, maar de zin erna kan men op vele manieren interpreteren. Je zou kunnen spreken over alle 'virgins' die nog niet ontwaakt zijn, maar het bed is juist ook de plek van alle seksuele ontwikkeling. Is het bed niet vaak een personificatie van seks? Liggen niet alle 'white horses' nog in bed na een nacht met hun geliefde? Beide opvattingen zijn erg mooi wat mij betreft. De volgende alinea wordt het concept eigenlijk voor het eerst benoemd. Tori zingt: Boys get discovered as winter melts, flowers competing for the sun. Hier wordt het eigenlijk pas voor het eerst echt duidelijk dat het om de seksuele ontwikkeling van een meisje gaat. De metafoor van de bloemen die 'strijden' om te mogen schijnen (als het ware) die erop volgt, beaamt dit min of meer. Omdat er eigenlijk oneindig gepraat kan worden over dit nummer, zal ik dit stuk afsluiten met de zin Cause things are gonna change so fast, alll the white horses have gone ahead, wat natuurlijk weer op meerdere manieren op te vatten is, maar de mooiste is voor mij overduidelijk de volgende: sommige meisjes zijn voortgegaan en hebben zichzelf ontdekt; anderen zijn nog achtergebleven. Het slaat ook terug op de zin in eerdere alinea's, waar juist de 'white horses' nog maagd en onschuldig waren.

Het is natuurlijk het makkelijkst om simpelweg door te gaan in het singer/songwriter genre met al zijn poetisch aangelegde artiesten (Bright Eyes, Neil Young, Elvis Costello, Bob Dylan, PJ Harvey etc.; eigenlijk zit ik te popelen om songteksten van deze artiesten te behandelen, maar dat zal ik dan pas doen als blijkt dat er geinteresseerden zijn ) maar ook in andere genres kan ik lyrisch worden van de mooie lyrics. The Mars Volta is als sinds jaar en dag een van mijn favoriete bands, mede dankzij hun cryptische teksten. Vaak wordt geroepen dat deze teksten totaal geen samenhang hebben en dat het gewoon een aantal moeilijke woorden achter elkaar geplakt zijn, maar het tegendeel wordt bewezen doordat ze voor mij veelal erg goede vertolkingen zijn van gevoelens. Bijvoorbeeld het volgende:

Everyone stabs all the time
Persuasion deflowers your sympathy
Everybody has chosen to help
The shovels that bury me

Kennelijk is iedereen tegen je; al die mensen overtuigen ook nog eens die ene, voor jou belangrijke persoon, die nu geen sympathie meer toont voor je. Voor mij is deze tekst een prachtige, zo niet de beste vertolking van het concept dat 'pesten' heet. Want het is werkelijk waar, je hoeft niets fout te hebben gedaan om mensen tegen je te krijgen; een sterke overtuiging van de andere kant is genoeg om je figuurlijk (en soms ook letterlijk) te begraven.

Ik wil ook graag hiphopliefhebbers uitnodigen om hier poetische teksten te plaatsen met uitleg. Hiphop is namelijk (jawel, voor jullie onwetenden) bij uitstek een genre voor poëzie. Met name rijmvormen kunnen tot ongekende hoogten komen in hiphopteksten. Zonder op agressieve uitingen te letten zou ik u graag vragen even naar deze twee zinnen, uit een vroeg nummer van Eminem te kijken:

I'm ducked the fuck down while I'm writing this rhyme
Cause I'm probably gonna get struck with lightning this time

Als u enig verstand heeft van de dichtkunst zal het meteen opvallen dat er erg veel binnenrijm in deze zinnen zit. Ducked - fuck - struck, writing - lightning, rhyme - time. Erg knap gedaan. Niet alleen rijm is hoogstaand in hiphop, ook teksten kunnen van hoog niveau zijn. Bij deze, hiphoppers, jullie zijn uitgenodigd.

Wat niet de bedoeling is van dit topic: elkaars top 10 afkraken omdat de albums geen goede lyrics zouden bevatten.

Wat wel de bedoeling is: aangeven waarom sommige teksten jou op een bepaalde manier weten te raken.

Ik hoop vooral ook enigszins wijzer te worden van wat muziekliefhebbers onder 'poetische teksten' verstaan, dus schroom u niet hier uw gedachten te uiten!

Ik ben geïnteresseerd, en met mij vast nog meer. Een mooi nieuw topic is geboren, volgens mij!

Iemand, hou me tegen, of ik begin een boek te schrijven over de teksten van The Cure, Depeche Mode, Joy Division en Assassin! En ook wel sommigen van op de eerste Interpol... waaruit me meteeen een klein excerptje bovenkomt:

I feel like love is in the kitchen
With a culinary eye
Think he's making something special
And i'm smart enough to try

Zo geniaal heb ik het nog maar zelden weten verwoord te worden.

Voor de rest telt mijn collectie wel een klein hoopje Franstalige Hip-Hop, waar echt wel enkele parels in te vinden zijn. Momenteel word ik spijtig genoeg geroepen door mijn fijne cursusnota's (jawel, het is dié periode), maar zodra ik eens 5 minuten heb, ga ik hier op verder!

Interessant, ja! Ik denk ook dat The Doors wel eens genoemd zullen worden in dit topic.

Bijvoorbeeld:

Horse latitudes (Strange Days)

When the still sea conspires an armor
And her sullen and aborted
Currents breed tiny monsters
True sailing is dead

Awkward instant
And the first animal is jettisoned
Legs furiously pumping
Their stiff green gallop
And heads bob up
Poise
Delicate
Pause
Consent
In mute nostril agony
Carefully refined
And sealed over

Ik heb ook interesse

Dit is wat van Jarvis Cocker, mijn favoriete poeet

And it's just like in the old days -
I used to compose my own critical notices in my head.
"The crowd gasp at Cocker's masterful control of the bicycle,
Skilfully avoiding the dog turd next to the corner shop."
Imagining a blue plaque
Above the place I first ever touched a girl's chest,
But hold on,
You've got to wait for the best.
You see you should take me seriously.
Very seriously indeed.
Cause I've been sleeping with your wife for the past sixteen weeks,
Smoking your cigarettes,
Drinking your brandy,
Messing up the bed that you chose together.
And in all that time I just wanted you to come home unexpectedly one afternoon,
And catch us at it in the front room.
You see I spy for a living,
And I specialise in revenge,
On taking the things I know will cause you pain.
I can't help it,
I was dragged up.
My favourite parks are car parks,
Grass is something you smoke,
Birds are something you shag.
Take your "Year in Provence"
And shove it up your arse.

Een analyse is wat overdreven, maar graag ook wat uitleg waarom die teksten dan zo briljant zijn !

and there was a booming above you
that night, black airplanes flew over the sea
and they were lowing and shifting like
beached whales
shelled snails
as you strained and you squinted to see
the retreat of their hairless and blind cavalry

you froze in your sand shoal
prayed for your poor soul
sky was a bread roll, soaking in a milk-bowl
and when the bread broke, fell in bricks of wet smoke
my sleeping heart woke, and my waking heart spoke

then there was a silence you took to mean something:
mean, run, sing
for alive you will evermore be
and the plague of the greasy black engines a-skulkin'
has gone east
while you're left to explain them to me
released from their hairless and blind cavalry

with your hands in your pockets, stubbily running
to where I'm unfresh, undressed and yawning
well, what is this craziness? this crazy talking?
you caught some small death when you were sleepwalking

it was a dark dream, darlin', it's over
the firebreather is beneath the clover
beneath his breathing there is cold clay, forever
a toothless hound-dog choking on a feather

but I took my fishingpole (fearing your fever)
down to the swimminghole, where there grows bitter herb
that blooms but one day a year by the riverside - I'd bring it here:
apply it gently
to the love you've lent me

while the river was twisting and braiding, the bait bobbed
and the string sobbed, as it cut through the hustling breeze
and I watched how the water was kneading so neatly
gone treacly
nearly slowed to a stop in this heat
- frenzy coiling flush along the muscles beneath

press on me: we are restless things
webs of seaweed are swaddling
you call upon the dusk
of the musk of a squid
shot full of ink, until you sink into your crib

rowing along, among the reeds, among the rushes
I heard your song, before my heart had time to hush it!
smell of a stone fruit being cut and being opened
smell of a low and of a lazy cinder smoking

and when the fire moves away
fire moves away, son
why would you say
I was the last one?

scrape your knee; it is only skin
makes the sound of violins
when you cut my hair, and leave the birds the trimmings
I am the happiest woman among all women

and the shallow
water
stretches as far as I can see
knee-deep, trudging along
a seagull weeps; "so long"

I'm humming a threshing song
until the night is over
hold on!
hold on!
hold your horses back from the fickle dawn

I have got some business out at the edge of town
candy weighing both of my pockets down
'til I can hardly stay afloat, from the weight of them
(and knowing how the common-folk condemn
what it is I do, to you, to keep you warm
being a woman, being a woman)

but always up the mountainside you're clambering
groping blindly, hungry for anything:
picking through your pocket linings - well, what is this?
scrap of sassafras, eh Sisyphus?

I see the blossoms broke and wet after the rain
little sister, he will be back again
I have washed a thousand spiders down the drain
spiders ghosts hang soaked and dangelin'
silently from all the blooming cherry trees
in tiny nooses, safe from everyone
- nothing but a nuisance; gone now, dead and done
be a woman, be a woman!

though we felt the spray of the waves
we decided to stay 'til the tide rose too far
we weren't afraid, 'cause we know what you are
and you know that we know what you are

awful atoll
- o, incalculable indiscreetness and sorrow!
bawl, bellow:
Sibyl sea-cow, all done up in a bow

toddle and roll;
teeth an impalpable bit of leather
while yarrow, heather and hollyhock
awkwardly molt along the shore

are you mine?
my heart?
mine anymore?

stay with me for awhile
that's an awfully real gun
I know life will lay you down
as the lightning has lately done

failing this, failing this,
follow me, my sweetest friend
to see what you anointed in pointing your gun there

lay it down! nice and slow!
there is nowhere to go, save up
up where the light, undiluted, is weaving in a drunk dream
at the sight of my baby, out back:
back on the patio watching the bats bring night in
- while, elsewhere, estuaries of wax-white
wend, endlessly, towards seashores unmapped

last week our picture window produced a half-word
heavy and hollow, hit by a brown bird
we stood and watched her gape like a rattlesnake
and pant and labour over every intake

I said a sort of prayer for some sort of rare grace
then thought I ought to take her to a higher place
said: "dog nor vulture nor cat shall toy with you
and though you die, bird, you will have a fine view"

then in my hot hand
she slumped her sick weight
we tramped through the poison oak
heartbroke and inchoate

the dogs were snapping
so you cuffed their collars
while I climbed the tree-house
then how I hollered!
cause she'd lain, as still as a stone, in my palm, for a lifetime or two

then, saw the treetops, cocked her head and up and flew
(while, back in the world that moves, often
according to the hoarding of these clues
dogs still run roughly around
little tufts of finch-down)

the cities we passed were a flickering wasteland
but his hand in my hand made them hale and harmless
while down in the lowlands the crops are all coming;
we have everything
life is thundering blissful towards death
in a stampede of his fumbling green gentleness

you stopped by, I was all alive
in my doorway, we shucked and jived
and when you wept, I was gone:
see, I got gone when I got wise
but I can't with certainty say we survived

then down, and down
and down, and down
and down, and deeper
stoke without sound
the blameless flames
you endless sleeper

through fire below, and fire above, and fire within
sleeped through the things that couldn't have been if you hadn't have been

and when the fire moves away
fire moves away, son
why would you say
I was the last one?

all my bones they are gone, gone, gone
take my bones, I don't need none
cold, cold cupboard, Lord, nothing to chew on!
suck all day on a cherry stone

dig a little hole, not three inches round
spit your pit in the hole in the ground
weep upon the spot for the starving of me!
till up grow a fine young cherry tree

well when the bough breaks, what'll you make for me?
a little willow cabin to rest on your knee
what'll I do with a trinket such as this?
think of your woman, who's gone to the west

but I'm starving and freezing in my measly old bed!
then I'll crawl across the salt flats to stroke your sweet head
come across the desert with no shoes on!
I love you truly, or I love no-one

fire
moves
away

fire moves away, son
why would you say
I was the last one?

clear the room! there's a fire, a fire, a fire
get going, and I'm going to be right behind you
and if the love of a woman or two, dear,
couldn't move you to such heights, then all I can do
is do, my darling, right by you


mooiste songtekst ooit imho. behoeft geen verdere uitleg toch?

uitleg over Jarvis Cocker:

Dit vind ik geniaal omdat ik het graag heb dat een artiest niet zomaar over zijn gevoelens zingt en op die manier zagerig overkomt.
Jarvis breit er altijd een verhaal rond en weet zo de aandacht naar de tekst te trekken, hij brengt zijn teksten ook zeer goed: eerder vertellend en fluisterend dan zingend.
Hier probeert het hoofdpersonage de relaties van anderen te vernietigen omdat hij zelf geen geluk vindt in de liefde.Een zeer goed geschreven verhaal ook.

Mogen er ook Nederlandstalige teksten? want ik ken een hele goeie

Waarom in vredesnaam zou dat niet mogen?

Eensch!

Zal er nog een paar opzoeken, maar Only Skin steekt er met kop een schouders bovenuit. Tjokvol met de meest prachtige passages:



En zo meer.

Er waren tot nu toe enkel Engelstalige gepasseerd maar daar breng ik dus nu verandering in

Dit is 'Jef' van Kommil Foo:

een deken om het oude lijf
hij kruipt het bed uit
jef
moeilijk slapen zo alleen
2 koffie’s na elkaar
die dronk hij ook met haar
daar hield ze van
toen

zich scheren doet hij bij het raam
op een keukenstoel
jef
hij rookt haar eerste sigaret
en met lichte overmoed
wurmt hij z’n brede voet
in haar veel te kleine schoen

wat rouge op z’n vale wang
haar rode jurk
jef
wat lipstick om de bittere mond
hij strompelt door de gang
hooggehakt en lang

maar kijk wie dan op de drempel staat
hij is nu zij in vol ornaat

kijk hoe de hemel schreit
van pure dankbaarheid
als ze over de straatstenen zweeft
hoe de wind haar streelt
zacht in haar haren speelt
hoe het zonlicht haar vleugels geeft
hoe ze leeft

slager, doe maar 100 gram
hij is dol op hesp
jef
ze lacht zijn 7 tanden bloot
en ook wat biefstuk graag
nee niet die vette laag
u weet wel z’n hart

slager, ‘k ga maar weer naar huis
hij zit te wachten
jef
hij mist mij zo
hij voelt zich snel alleen
ik ga beter nu meteen
wat zou hij zonder mij?
een stuk antiek als hij

kijk hoe de hemel schreit
van pure dankbaarheid
als ze over de straatstenen zweeft
hoe de wind haar streelt
zacht in haar haren speelt
hoe het zonlicht haar vleugels geeft
hoe ze leeft

een deken om het oude lijf
hij kruipt z’n bed in
jef
moeilijk slapen zo alleen
2 whisky's na elkaar
dat deed hij nooit met haar
dat wou ze niet

Het is een triestig nummer over een man die juist zijn vrouw verloren heeft en het daar erg moeilijk mee heeft, zo moeilijk dat hij probeert haar min of meer in leven te houden door haar te spelen en in haar kleren te kruipen, een heel droevig nummer dus want die man zit overduidelijk erg diep in de put.
Maar het heeft ook een dubbele bodem, stel je het maar voor: een man komt met vrouwenkleren en make-up in het gezicht de slagers zaak binnen en bestelt dan doodgewoon zijn bestelling terwijl hij op de normaalste toon van de wereld vertelt over 'haar' man.Als je het je inbeeldt is dat ronduit hilarisch natuurlijk...Ik vind het geniaal hoe kommil foo de grens tussen drama en humor zo klein weet te houden.

"How Beautiful You Are" van The Cure. De tekst schijnt een interpretatie van zijne Heer R.S. te zijn van een gedicht (!) van Baudelaire (hier te vinden).

You want to know why I hate you?
Well I'll try and explain...
You remember that day in Paris
When we wandered through the rain
And promised to each other
That we'd always think the same
And dreamed that dream
To be two souls as one
And stopped just as the sun set
And waited for the night
Outside a glittering building
Of glittering glass and burning light...

And in the road before us
Stood a weary greyish man
Who held a child upon his back
A small boy by the hand
The three of them were dressed in rags
And thinner than the air
And all six eyes stared fixedly on you

The father's eyes said "Beautiful!
How beautiful you are!"
The boy's eyes said
"How beautiful!
She shimmers like a star!"
The childs eyes uttered nothing
But a mute and utter joy
And filled my heart with shame for us
At the way we are

I turned to look at you
To read my thoughts upon your face
And gazed so deep into your eyes
So beautiful and strange
Until you spoke
And showed me understanding is a dream
"I hate these people staring
Make them go away from me!"

The fathers eyes said "Beautiful!
How beautiful you are!"
The boys eyes said
"How beautiful! She glitters like a star!"
The child's eyes uttered joy
And stilled my heart with sadness
For the way we are

And this is why I hate you
And how I understand
That no-one ever knows or loves another

Or loves another

De eerste keer dat ik dit nummer hoorde, verstond ik geen yota van de tekst, en had ik geen benul waar ie het nu net over had. Maar ik vond het nummer wel geweldig; heerlijke muziek, en zeer fijn vocaal werk van R.S.

Spijtig genoeg begon het mij later wel te dagen waarover het gaat, en hoe onwaarschijnlijk mooi deze tekst eigenlijk wel niet is. Het vat in enkele lijnen de arrogantie van mensen samen, de afkeer die mensen kunnen tonen t.o.v. andere mensen die lager staan dan hen op de "sociale ladder", of zelfs helemaal niets hebben, en vooral, de angst die we allen voelen om met ellende en armoede geconfronteerd te worden. Liever ver van ons bed, zodat we ons niet schuldig hoeven te voelen...

Het lastige (nu ja...) aan deze tekst is dat er niet echt iets expliciet in word gesteld. Er wordt een hele scene geschetst, een heel beeld getekend, maar zoals wel vaker het geval is kan men dat pas snappen op het moment dat men zelf iets gelijkaardigs heeft meegemaakt, maar dan begint het plots wel heel veel diepgang te krijgen. Echt straf hoe zoveel emoties en gedachten op zo weinig lijnen gepropt zijn gekregen.

Bedankt voor alle reacties. Ikzelf ben eerlijk gezegd weinig actief geweest op Musicmeter afgelopen twee weken, maar heb wel de moeite gedaan het volgende nummer van Songs: ohia, genaamd The Lioness in 't kort te analyseren. De tekst is niet lang of ingewikkeld en dat maakt het wat overzichtelijker. Dat maakt de tekst waarschijnlijk nog treffender.

1 it is for me the eventual truth
2 of that look of the lioness to her man across the Nile
3 it is that look of the lioness to her man across the Nile
4 wanna feel my heart break if it must break in your jaws
5 want you to lick my blood off your paws
6 you can’t get her(e) fast enough (x6)
7 I will swim to you (x4)
8 whether you save you me
9 whether you savage me
10 want my last look to be the moon in your eyes
11 want my heart to break if it must break in your jaws
12 want you to lick my blood off your paws
13 it is for me the eventual truth
14 it is that look of the lioness to her man across the Nile (x2)
15 and you can’t get here fast enough (x6)
16 I will swim to you (repeat)

De eerste zin wekt direct de vraag op: wat voor uiteindelijke waarheid? Het hele nummer lijkt te pogen deze vraag te beantwoorden. Dan schetst Molina het beeld van een leeuw en leeuwin, beide aan een kant van de rivier de Nijl. Nou vermoed ik niet dat er qua thematiek iets bedoeld wordt met de verwijzing naar de Nijl (natuurlijk helpt het met het schetsen van ’t correcte beeld dat Molina voor ogen had) maar dat het meer gaat om een rivier, om het even welke. De leeuw en leeuwin zijn gescheiden van elkaar, allebei aan een andere kant van de rivier. We herkennen dit als een problematische liefde, waarin er kennelijk iets is wat de twee geliefden van elkaar scheidt. De metafoor gaat verder in regel 3 (en de rest van het nummer), waarin Molina zingt dat hij zijn hart, als het dan toch gebroken moet worden, het liefst in haar kaken gebroken zou zien worden. Hij (er wordt in regel 7 de ik-vorm gebruikt, wat voor mij genoeg aanleiding vormt om Molina in de ‘schoenen’ van de mannetjesleeuw te plaatsen) wil het liefst sterven door toedoen van zijn geliefde. De volgende regel, regel 6, is dan weer moeilijk te plaatsen in relatie tot het voorgaande. Echter, als je weer de problematische liefde inbeeldt, is het geen rare regel meer. Hij wil haar zo snel mogelijk weer zien. Er is ook iets anders grappigs aan de hand in deze regel: in sommige songteksten wordt de ‘e’ achter ‘her’ weggelaten, wat een andere zin creeert dan dat er ‘here’ staat. In het laatste geval wordt de vrouwtjesleeuw aangemaand tot bewegen om naar hem toe te komen, in het eerste geval wordt de luisteraar aangesproken met een soort verlangen naar de ‘lioness’ dat Molina wil overbrengen. Alsof hij met die zin wil zeggen: beeld je eens in hoe het voor mij is.
Prachtig is natuurlijk ook de versnelling die de muziek doormaakt op het moment dat Molina 'you can't get here fast enough' zingt (hoewel dit wel pas bij de tweede keer dat het chorus wordt ingezet in het nummer het geval is, meen ik). Regel 7 gaat erg mooi door op de metafoor met de Nijl die wordt neergezet (en sluit beter aan bij de tweede alternatieve ‘her’-interpretatie van de regel daarvoor). Het beeld van een leeuw gaat natuurlijk samen met het beeld van een verschrikkelijk roofdier, vandaar ook dat het verband in regel 9 en de metafoor snel gelegd is. In ieder geval zal hij de Nijl oversteken, of zij hem dan uiteindelijk redt of uiteenscheurt, wat natuurlijk terugslaat op het meest simpele, maar romantische beeld van liefde dat er bestaat. Ten slotte is de scheidslijn tussen haat en liefde maar erg dun, zoals wij allen waarschijnlijk weten.

Wat Molina dus doet is een erg mooi beeld van een romantische verhouding neerzetten. Het is weinig meer dan een beeld zoals elke typische romanticus dat al eerder heeft gedaan, maar dat is genoeg voor mij om me totaal in te kunnen leven in het brein van de sombere muzikant en om erg te kunnen genieten van dit prachtige liedje.

@ Suicidopolis:

Zeer mooi. 'Understanding is a dream.' Erg zwartgallige gedachte natuurlijk om er vanuit te gaan dat door de arrogantie van de mens niemand in staat is om een ander echt te begrijpen of lief te hebben. Ik ken het nummer niet en zal later een reactie posten nadat ik wat bekender ben met het nummer en het gedicht van Baudelaire.

Youre such a beautiful freak
I wish there were more just like you
Youre not like all of the others

And that is why I love you
Beautiful freak, beautiful freak
That is why I love you
Beautiful freak, beautiful freak

Some people think you have a problem
But that problem lies only with them
Just cause you are not like the others

But that is why I love you
Beautiful freak, beautiful freak
Yeah that is why I love you
Beautiful freak, beautiful freak

Too good for this world
But I hope you will stay
And Ill be here to see that you dont fade away

Youre such a beautiful freak
I bet you are flying inside
Dart down and then go for cover

And know that i
I love you
Beautiful freak,
You know that i
I love you
Beautiful freak, beautiful freak

Dit is een nummer van eels dat hij heeft geschreven voor zijn depressieve zus. Ik heb ook een soortgelijke situatie meegemaakt in mijn omgeving dus dit doet mij echt wel iets maar ook andere mensen moet dit wel kunnen raken denk ik. Gewoon een erg mooie tekst om te zeggen dat hij er voor haar is en dat ze zich niets moet aantrekken van wat anderen over haar zeggen : ze is geen freak maar A beatiful freak . Hij zegt ook dat ze te goed is voor de wereld maar dat ze moet blijven... Wondermooi toch?

Ik kan me zeker inleven in dat gevoel, wcs . A beautiful freak; een mooie paradox die wat mij betreft erg vaak van toepassing is in onze hedendaagse wereld. Wel moet ik zeggen dat ik Eels vaak sterkere teksten vind hebben dan dit nummer, bv Guest List. Nergens vind ik het overigens van ontzettend hoogstaande kwaliteit, het is meer de mooie sfeer die Eels neer weet te zetten die mij vaak pakt. Desalniettemin een mooi nummer .

Jammer dat dit topic niet wat meer populariteit geniet...

ik ben van plan nog een tekst te plaatsen maar heb nu wat te weing tijd, inderdaad spijtig, ik had meer reacties verwacht

Smith heeft veel hele slechte teksten geschreven, maar dit is wellicht de meest ergerlijke. Wel zeker eigenlijk.

Veel te veel tekst waarin veel te weinig wordt gezegd, en zonder de hele lap te bespreken zal ik er iets uitpikken:

"And stopped just as the sun set
And waited for the night
Outside a glittering building
Of glittering glass and burning light..."

Twee keer dat woord 'glittering' (wat an sich al erg kitsch aanvoelt) is zwaar lelijk, niks poëtisch, en dan eindigen met 'burning light'.

Het moet natuurlijk rijmen op 'night', maar om dan ook nog 'burning', voor 'light' te plaatsen... alsof het uit die overdaad aan 'glittering' al niet duidelijk was dat de lichten niet gedoofd waren.

"And this is why I hate you
And how I understand
That no-one ever knows or loves another"

Oh, doordat Mr. Smiths vriendinnetje er andere gedachten op nahoudt dan Smith zelf, heeft hij begrepen dat NIEMAND ooit een ander kent of van een ander houdt?

Prutpoëzie. De rest van de tekst is niets beter. Kitsch van de bovenste plank.

Laat ons zeggen dat we er een tikkeltje verschillende meningen op nahouden

Vind het alleen bizar dat je met je vurige R.S. neersabeling toch (het geniale, weliswaar...) Disintegration op nummer 2 in je Top 10 hebt staan...

De eerste Duitse bijdrage, en waarschijnlijk voorlopig ook de laatste. Het helpt natuurlijk altijd om de ondersteunende muziek erbij te horen, maar deze tekst van Distelmeyer kan uitstekend op zichzelf staan. Veel one-liners, wat ik wel prettig vind omdat het de tekst als poëzie toegankelijk maakt ( ja, ik ben soms gemakzuchtig )

Vooral de regel "Ein neuer Tag, kein neues Leben ..." daar sta ik dagelijks mee op.
Biiter, maar niet zonder humor. Als Bernlef.


So lebe ich
(Musik - Blumfeld / Komposition & Text - Distelmeyer)

So lebe ich
in meinem Zimmer
ein Wimpernschlag
ein Zeitkristall
ein Lied im Dunkeln
ein blasser Schimmer
ein schwacher Trost
kein Einzelfall.

Im Mittelpunkt
zeitunterworfen
ein Blatt Papier
ein kleines Licht
songs to remember
atmen heißt hoffen
mein Körper singt
ich denk an Dich.

Ein zweites Jetzt
uns trennen Welten
ein Schmerz, ein Riß
ein Unterschied
und Zärtlichkeit
wenn wir uns halten
a certain song
ein Liebeslied.

So schlägt mein Herz
es schlägt in mir
Stunde um Stunde

Es schlägt für sich
für Dich und mich
jede Sekunde

So lebe ich
einer von vielen
kein Einzelfall.

Ich über mich
alles beim Alten
ein wunder Punkt
ein blinder Fleck
thank you, Satan
ich kann mich spalten
ein selfmademan
ein Doppelblick.

Ein Spiegelspiel
seit 30 Jahren
ein Dornenboy
ein Milchgesicht
von Kopf bis Fuß
mit Haut und Haaren
aus Fleisch und Blut
rein äußerlich.

Im Selbstversuch
den Schmerz zu lindern
ein neuer Sound
ein neuer Sinn
Ich fühl mich schuldig
ich will mich ändern
ein frommer Wunsch
kein Neubeginn.

So schlägt mein Herz
es schlägt in mir
Stunde um Stunde

Es schlägt für sich
für Dich und mich
jede Sekunde

So lebe ich
einer von vielen
kein Einzelfall.

Ein neuer Tag
kein neues Leben
ein freier Markt
bewegt die Welt
besetzt die Nischen
beherrscht die Sphären
regiert die Nacht
verteilt das Geld.

Ein Widerstand
mit anderen Mitteln
ein Wort, ein Weg
ein erster Schritt
in der Erwartung
durch dunkle Drittel
ein Traumbild kommt
und nimmt mich mit.

Im Showgeschäft
Gefühle zeigen
ein protest song
von Geisterhand
es ist so still
ich sprech' ins Schweigen
ein schweres Nein
von hier zur Wand

So schlägt mein Herz
es schlägt In mir
Stunde um Stunde

Es schlägt für sich
für Dich und mich
jede Sekunde

So lebe ich
einer von vielen
kein Einzelfall.

So lebe ich
zu später Stunde
ein schwaches Bild
ein grauer Star
ein Musicman
dreht seine Runde
ein Flug, ein Fall
ein neues Jahr.

Ein weißes Pferd
ein schwarzer Vogel
am toten Punkt
dabei: ein Clown
ein Nichts, ein Niemand
bei Nacht und Nebel
ein Winterlicht
ein Weltvertrauen.

Ich brauche Dich
und kann es zeigen
wir sind uns nah
und doch so fern
Liebe ist möglich
zwischen uns beiden
ich ruf Dich an
ich hör Dich gern.

So schlägt mein Herz
es schlägt in mir
Stunde um Stunde

Es schlägt für sich
für Dich und mich
jede Sekunde

So lebe ich
einer von vielen
kein Einzelfall

So lebe ich
einer von vielen
kein Einzelfall.

Don't try to tell me
Anything don't try to tell me
You'll be true to me you know the
Real truth is never spoken
And I know the world is cold but
If you hold on tight to what you
Find you might not mind too much though
Even this must pass away and
Memories may last for years but
Names are just for souvenirs
Some kind of angel let me
Look into your eyes
Don't give me whys and wherefores
Reason or surprise
I don't care for words that don't belong
And I don't care what you're called
Tell me later if at all
I can wait a long long time
Before I hear another love song


Uit Some Kind of Stranger van The Sisters of Mercy, hoewel ik niet zo een uitgesproken fan ben van The Sisters is dit nummer wel raak.

En Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me heeft 4 sterren van mij.

Bizar? Welnee, de muziek van The Cure is vaak fantastisch, soms zijn de teksten ook erg goed, maar Smith heeft ook vreselijke teksten geschreven, en die van HBYA is de vreselijkste van allen.

"You want to know why I hate you?
Well I'll try and explain...
You remember that day in Paris
When we wandered through the rain"

Ah, de eerste associatie met die dag is dat het regende. Zal wel flink hebben geregend dan, anders onthoud je toch wel iets anders.
Gelukkig maar dat net op het goede moment die gedenkwaardige regen plaatsmaakte voor wat gaten in de bewolking want even later:

"And stopped just as the sun set"

Deze tekst hangt van sinterklaasrijmniveau aan elkaar, en bovendien is het veel eerder onder 'proza' te scharen dan onder 'poezie'. Het is m.i. een miniverhaaltje, meer niet.

(En dat zijn vriendin nogal pissig wordt als eerst drie zwervers haar gefixeerd staan aan te gapen, en vervolgens Smith zelf ook nog eens diep in haar ogen begint te staren... Je zou er kriebels van krijgen.)


Nee, dan van hetzelfde album de tekst van Snakepit:

"Well we're a mile under the ground
And I'm thinking that it's Christmas
And I'm kissing you hard
Like I've got very important business
And no-one knows
And no-one sees us
Because they're drinking themselves senseless
And I'm writhing
And I'm writhing
And I'm writhing in the snakepit

Well I'm out in a car
And it's just full of stupid girls
And I've forgotten how to speak
And I just can't remember a word
And my eyes feel like they're bursting
And they're splitting like plums
And I'm writhing
And I'm writhing
And I'm writhing in the snakepit "

Behalve de herhalingen van 'And I'm writhing', die poetisch gezien volstrekt overbodig zijn (maar dit is natuurlijk geen gedicht, doch een songtekst), heeft deze tekst voor mij veel meer diepte en kracht.

Inderdaad een kwestie van botsende meningen, dat zeker, en ik zou niet gereageerd hebben als je niet nèt die ene tekst eruit had gepakt, want die stoort me al vanaf dat ik het album in '87 hoorde.

misschien een draadje openen met hele slechte poëzie?

'her younger sister had a blister when I kissed her ...'

Waarom heeft niemand nog Bob Dylan genoemd, dé grootmeester. Hij heeft tientallen prachtige verzen geschreven. Zo denk ik bijvoorbeeld aan:

I'll look for you in old Honolulu,
San Francisco, Ashtabula,
Yer gonna have to leave me now, I know.
But I'll see you in the sky above,
In the tall grass, in the ones I love,
Yer gonna make me lonesome when you go

Uit You're Gonna Make Me Lonesome When You Go.

Wat ik zelf een erg mooie tekst vind, is die van 'Ein leichtes leises Säuseln', van Einstuerzende Neubauten.

Evenals de teksten van Robert Smith vind ik de teksten van Blixa Bargeld ook niet altijd even geslaagd, maar deze tekst blijft me trekken, in de zin van dat als ik het nummer afspeel, ik er altijd op gespitst ben.
Dat heeft natuurlijk ook met de muziek te maken, die voor mijn gevoel erg bij de tekst past (maar daar gaat dit topic niet over).

Eigenlijk weet ik niet precies waar de tekst over gaat. Over dat hij iemand kwijt is, die er gewoon niet meer is, maar dat is Blixa kennende een metafoor ergens voor, en de metaforen die die man gebruikt kunnen doorgaans alle kanten uit waaieren.

Wat die 22 wortels zijn? Ik weet het niet, maar er zal iets mee bedoeld worden!


Ein leichtes leises Säuseln

Ich bin auf der Flucht
vor aufgebrachten Massen
quer durch die Wildnis
am Ende angekommen
warte lange schon am Eingang
stumm und ohne Plan

Zunächst ist da Sturm
du ziehst nicht damit vorbei
Dann ist da ein Beben
aber auch da bist du nicht involviert
Ich werde heftig von unter an der Wurzeln reissen
bis die obere Welt sich regt

Col de ma ma daqua
Ein leichtes leises Säuseln
Eine Stimme verschwebten Schweigens

Und gäbe es ungeheure Wassermassen
ich weiss du nähmst an keiner Flut mehr teil
Selbst wenn es heute noch Meteore regnet
du bist ganz einfach nicht mehr dabei
Ich werde heftig an den zweiundzwanzig Wurzeln reissen
bis die obere Welt sich regt
Ich erhebe meine Gegenstimme
bis aus dem Säuseln die Antwort mir weht

Nou, dan heb ik wel iets:

Amazin phase your days your hazy ways my Blazing Arrow
The rays that range from Asia way to Rio De Janeiro
A craze you crave? but work today's the day that in a major way
I'll make you say oh look he saved the day and also paved the way (hooray)
Rockin? my crew like razor blades today and days away from now okay, okay
I'm like a laser ray keepin the stains? away
and dangerous ways rappin the phrase that pays
all things just ain't a phase but ageless ways a cagey great displays
yo hey, this ain't a game, so stays awake
cause if you came to play you'll all behave insane
After we change the game it won't reamin the same
(I'll fade away!!!) So make your disc and play this tape in your Camaro
Amazin phase your days your hazy ways my Blazing Arrow

The verbal God, I throw a murder all my foe and kill 'em
But learnin all and so I'm gorowing while I'm learnin wit em
Infernal I'll explode returnin out the globe about to blow
Now get up out here yo, see head on out the zones that I patrol
Rock and roll might tear you out the soul like blunts and alcohol
I knock your whole toboggan for a loop and now the doubt will flow
I'm not the pro you wanna knock cause on the real I got the glow
Cosmic flows as I suppose thats how its supposed to be
and got to go!!! How'd ya know? Intuition
I was on the old safe surface figure out your purpose that's impossible
But logic will disturb the thought or focus what its not is all about
the grow about the kind of onus only god can know
I rock it for the chocolate, for the awkward for the thoughtless
in your home or at your office
I'm your early morning coffee so who got the ball?
We roll with Navajos with double barrels
Amazin phase your days your hazy ways my Blazing Arrow

Dit is Blackalicious - Blazing Arrow.

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, viel mijn mond open van verbazing.

Hier te beluisteren.

Hip-Hop heeft trouwens vaak erg filosofische teksten..ook een soort van poëzie, toch?

Ik weet dat franstalige Hip-Hop niet bepaald het favoriete genre op deze site is, maar desalniettemin zijn er toch wel enkele parels van teksten te vinden in dat genre. Zo bijvoorbeeld deze "Plus Rien Ne Va" van Suprême NTM... Ik zal me beperken tot de eerste vers:

Restez toujours à l'heure, ne ratez pas le 20 heures.
Au menu viande saignante dans le téléviseur. Pas d'erreur.
Un peu comme un remake de Rambo 2 en live et en couleurs.
A la différence près qu'aucun des Croates n'est acteur.
La guerre à domicile, la peur et la famine.
La terre en ce moment n'a pas vraiment bonne mine.
Son état de santé se dégrade et me mine, j'imagine.
Bien pire que tu ne l'imagines.
Bing bang abattu sous les balles d'un gang.
A l'âge où d'autres jouent innocement à se tirer la langue.
Paradoxal, pourtant apparemment normal.
Dans un monde moderne qui petit à petit perds les pédales.
Perd toute notion de ce qui doit rester vital.
Voilà le mal, tout se décale,
écrit en noir sur blanc dans le journal.
De plus en plus apocalyptique
ma vision n'en reste pas moins réaliste et logique,
non utopique, typique de quelqu'un qui a pris le tic
automatique de ne plus faire confiance à leur éthique politique.
Trop de micmac, trop de mimiques, du genre y'a plus de fric,
mais on envoie l'armée dans le Golfe Persique,
on nous prends pour des bêtes,
des bancals de la tête, ou quoi?
Analphabete, c'est pas du tout mon cas, moi
j'ouvre les yeux, la télé, le journal, et je vois
que chacun joue pour soi, et que plus rien ne va.

Het nummer valt hier te beluisteren. Dat noem ik nu eens rijmen met stijl zie. Ik vind het bv. fantastisch ook hoe hij (Kool Shen) 4 zinnen lang op 'in' zit te rijmen, en dan met zo'n oersimpele "bing bang" overschakeld op een andere klank. Meesterlijk gewoon, een ander woord bestaat er niet voor. Temeer dat hij nog iets te vertellen heeft ook, en niet zomaar wat rijmwoorden bij elkaar ligt te plakken.

Om voorts toch nog heel even terug te komen op "How Beautiful You Are"... Kijk, bv. die

"And stopped just as the sun set
And waited for the night
Outside a glittering building
Of glittering glass and burning light..."

Mijn inziens gebruikt hij die "glittering" enkel 2 maal achter elkaar om die overduidelijk aanwezige rijkdom extra in de verf te zetten, die schijnmuur van comfort en materieel welzijn, in contrast met die straatarme mensen waar hij het 2 zinnen verder (ongeveer...) over heeft, en wordt dit dus wel degelijk met een bepaalde reden gedaan, en niet zomaar uit woordarmoede of gebrek aan schrijftalent. Overigens zit R.S. hier niet de zielepoot uit te hangen die gelooft dat de wereld gedoemd is omdat zijn vriendin er is een andere mening op nahoud dan hem, maar is dit gewoon een omgevormde versie van dat kortverhaal van Baudelaire, en dat gaat nu éénmaal zo... Het verhaal is gewoon een schets van een bepaald gedachtengoed. Er zit véél meer achter dan enkel maar wat zelfmedelijden.

M'enfin ja, just my 2 cents... Iedereen zijn mening natuurlijk, en ik vermoed dat ik je (Spijtoptant) met geen enkel argument op de wereld kan overtuigen dat dit nummer niet zo verdorven is als jij het ervaart