Ik heb me recentelijk een beetje hierin verdiept naar aanleiding van een reactie op Meshuggah's ObZen over 'clipping' en een gesprek met een maatje van me gister over remasters van bepaalde artiesten, en zou graag willen zien hoe m'n mede-MuMeërs hier over denken.

Dit is een interessante link over dit gegeven: http://en.wikipedia.org/wiki/Loudness_war#Examples

Ikzelf vind dat teveel huidige cd's te hard klinken en de dynamiek missen van eerdere albums of uitgaves.

Volgens mij is het gewoon weer een stap in de ontwikkeling van het geluid zoals eerder Mono, Stereo en de Dolby Surround functie.
Maar het kan ook dat ik het verkeerd begrijp, ben hier niet zo in thuis, maar ik denk dat het vooral voor veel albums uit de jaren 80 (Genesis, Simple Minds, U2) een toevoegende waarde heeft.

Remastering is op zich niet verkeerd, maar als het zodanig luid wordt gemasterd zodat de hoge pieken als het ware 'afbuigen' en net zo hard worden als de rest wordt het een vermoeiende bedoening. Dit merk ik zeker by Stooges' Raw Power-remaster en RHCP's Californication. En als ik dan ook die Hendrix-remasters hoor denk ik maar 1 ding: Zo kan het nooit bedoelt zijn.

Daar heb je wel een punt; er wordt inderdaad vergeten dat toen de techniek niet zo ver was als nu. Daardoor werd met andere middelen het gewenste resultaat bereikt, daar moet je weinig aan veranderen.
Maar zoals jij het stelt, lijkt het effect van de remaster op een MP3 van mindere kwaliteit, waar de pieken ook uit gehaald zijn. Dat lijkt mij zeker niet de bedoeling.
Een remaster moet een verbetering zijn; niet een onnodige toevoeging.

Het artikel stelt dat platen tegenwoordig zo worden opgenomen om het goed over te laten komen op MP3-formaat en dat is dus aanpassen om te voldoen voor een magere norm. Het massaal downloaden waar teveel mensen het bij laten gaat me dan ook steeds meer tegen staan.

Ik haat het. Zie het stukje dat ik een paar maanden geleden getikt heb:

http://www.musicmeter.nl/forum/6/232/240#255

En daar leg je dan extra geld voor neer; schandalig!!

Vond het wel zo handig om dit stukje te pasten:



Ik merk hetzelfde met het compileren van cd's. Er zit dan zo'n 'normaliseren'-optie bij Nero om het geluid 'recht te trekken' (Dat wil eigenlijk zeggen: 'Maak het allemaal zo on-dynamisch als de huidige norm, dan klinkt het tenminste nog érgens naar') en als je dan een wat zachter nummer toevoegd van een wat oudere opname klinkt het veels te luid zodat je denkt: 'Ha, wat leuk! Een mislukte cd!' Ik word daar eerlijk gezegd schijtziek van. De commercie verziekt ook alles.

Goh, wat weinig berichten hier. Terwijl ik er langzamerhand wel achter gekomen ben dat ik beter mijn oude cd's kan bewaren dan geld uit te geven voor een remastering. Vaak is bij die remastered versions ook een behoorlijk stuk van de dynamiek verdwenen.
Ik schreef ooit bij Kingdome Come's gelijknamige album: Een tijdje geleden het complete album gekocht op CD omdat ik wel benieuwd was naar de overige nummers. En de CD was ook nog eens de remastered uitvoering dus verwachtte ik een nog helderder, dynamischer geluid. Helaas is er bij de remastering iets niet helemaal goed gegaan, de muziek klinkt echt een stukje vlakker, de gitaren knallen niet meer maar lijken wat naar de achtergrond gemixt. Heel erg jammer allemaal, juist dat dynamische geluid sprak me aan. Gevolg is dat de ik het album eigenlijk nooit draai maar me beperk tot m'n oude schijfje met vier nummers...

Maar nu ben ik er achter dat hier gewoon flink aan de dynamiek is geknutseld waardoor alles harder is gaan klinken en de gitaren naar de achtergrond zijn verdwenen.

Een deel van m'n favorieten als vroeger - meestal is het dance - heb ik dubbel op cd: zowel op stokoude verzamelaars (in de vroege 90's verschenen) als op terugblik-verzamelaars die vanaf de jaren 00 zijn verschenen.

Op die oude, zoals Turn Up The Bass, klinken ze echter een stuk beter. Move any mountain, om een voorbeeld te geven, wordt op die latere verzamelaar een ongenuanceerde brei.

Ik ben echter zuinig met die oude cd's (puntgave vervangende exemplaren van cd's die enkel rond 1992 in de handel zijn geweest vind je niet snel), dus tegenwoordig wordt een usb-stick met een compleet persoonlijk muziekarchief ook vaak gebruikt; voor zover mogelijk gevuld met de meest dynamisch klinkende varianten die ik van nummers kan vinden.

Ik was hier eigenlijk al jaren geleden over uitgediscussieerd, maar leuk dat het nog eens onder de aandacht komt. Ik heb het namelijk helemaal gehad met het geluid van het leeuwendeel van de hedendaagse CD's. Het komt er in mijn optiek op neer dat je van nieuwe releases eigenlijk de LP zou moeten kopen om een beetje fatsoenlijk geluid te krijgen ten opzichte van de opgepompte en vaak doodgeplette CD-kwaliteit. Want juist dankzij de beperkingen van het vinyl (je kunt het geluid op een LP niet zo excessief samenpersen als op een CD) klinken die vaak beter, terwijl de CD als medium meer mogelijkheden (groter dynamisch bereik) biedt om muziek goed te laten klinken. Oh, de ironie...

Ook remasters van oude opnamen zijn hier vaak het slachtoffer van, dus daar trap ik doorgaans ook niet meer in. In elk geval niet voordat ik me op internet een beetje heb georienteerd op de kwaliteit van die heruitgave. Maar het is natuurlijk eigenlijk te gek voor woorden dat dat nodig is.

Ik koop sowieso weinig CD's meer, af en toe nog eens een tweedehands LP, maar ook niet vaak meer, omdat ik het idee heb dat ik daar met het huidige prijspeil vaak teveel geld voor neertel. Inderdaad: wees maar zuinig op je oude CD's van pakweg tweede helft jaren tachtig, eerste helft jaren negentig. Die klinken doorgaans mooi 'open' en ruimtelijk, ook als je ze hard afspeelt. Vanaf eind jaren negentig begon de 'loudness war' dusdanig opgang te maken dat een aankoop meer 'miss' dan 'hit' was inzake geluidskwaliteit.

Overigens is bovenstaande een vuistregel, maar die gaat niet in alle gevallen op. Ook oude CD's kunnen slecht klinken, doordat ze niet goed zijn overgezet of er een inferieure mastertape is gebruikt. Daarnaast is het dynamisch bereik niet de enige factor die bepaalt of een CD (of LP) goed klinkt. De keuzes die de mastering engineers maken op het gebied van equalizer-instellingen (teveel of juist te weinig hoog, teveel of te weinig bas etc.) kunnen een opname eveneens maken of breken.

Het meest ergerlijke is natuurlijk dat Spotify en iTunes doorgaans gewoon de meest recente remasters overnemen. Bij iTunes gaat dat zelfs zo ver dat ze de door mij ge-uploade 'oude' mastering van betere kwaliteit gewoon vervangen door de meest recente, opgepompte mastering. Nou speelt geluidskwaliteit bij beluistering op m'n iPhone een minder belangrijke rol dan thuis, maar toch: het most niet magge...