En 8 maanden later opmerken dat mijn grapje is opgemerkt. Lange leve het snelle internet!

In het geval van Darkthrone lijkt me dat evident.

Ik ken Darkthrone niet, maar gezien de bandnaam zal het vast in het metalgenre te plaatsen zijn.

Met een naam als Darkthrone haak ik niet eens aan...

Ofschoon ik niet voor Onweerwolf kan spreken maar hij het wel evident acht, het volgende dan maar voor de volledigheid:

Darkthrone is ooit begonnen als een typisch Zweeds klinkende death metalband. (Noren die typisch Zweeds klinken. Het bestaat echt). Voor hun tweede album gooiden ze het roer radicaal om om ineens archaïsche black metal te gaan maken. Vanaf The Cult Is Alive sloop er een hoop rock n roll en een handjevol NWOBHM invloeden in het geluid van de band en werd ook de toon wat luchtiger.

Fenriz, drummer en master(nou ja)mind van de band vond het altijd erg leuk dat mensen een hekel aan Darkthrone had. In die zin kan een opmerking als die van Oldfart geen groter compliment voor hem zijn.

Ik vond trouwens F.O.A.D. nog wel geinig maar ben er ondertussen ook wel een beetje klaar mee.

Afhaakplaten voor mij waren:

Satyricon - Now Diabolical
Een band die ook ontsproten is uit de Noorse black metalscene heeft een aantal imposante albums op haar naam. Deze club rondom een heerschap dat zichzelf Satyr noemt, koos er met Now Diabolical voor om ook de black n roll toer op te gaan. Het pakte in mijn beleving uit als een soort mislukte extreme variant op hetgeen Danzig ooit deed. Ik vind het maar saai en zielloos geneuzel.

Over Danzig gesproken:
Zijn album 6:66 Satan's Child is voor mij de afhaakplaat uit zijn oeuvre. 5: Blackacidevil riep al een hoop weerstand op vanwege de nogal aparte stijlbreuk maar verraste en intrigeerde mij op één of andere manier nog wel. De opvolger was bedoeld als een terugkeer naar de gloriedagen maar het bleek een vleesch noch vischplaat die duidelijk door laat schemeren dat Glenn Danzig het niet meer in zijn vingers heeft.

En zo zijn er nog wel wat voorbeelden te bedenken waarover her en der bij de betreffende albums zelf ook gesproken wordt.
Maar ja. Helemaal afhaken doe ik nooit. Ik ga toch steeds even mijn licht opsteken wanneer er iets nieuws komt. Ook al is het tegen beter weten in. Je weet het maar nooit.

Sting - The Soul Cages

Lady Gaga - Artpop.

Anneke van Giersbergen - In Your Room

The Gathering mét Anneke hoort voor mij nog steeds tot het allerbeste wat Nederland op muziekgebied voortgebracht heeft. Toen beide hun eigen weg gingen, was de eerste plaat van de 'nieuwe' Gathering wat zo-zo en Annekes eerste soloplaat als Agua de Annique heel pruimbaar. Maar waar de band zich herpakte, verviel Anneke in steeds generiekere pop met opdringerig zwakke teksten. Na deze plaat hield ik het dan ook voor gezien.

Radiohead - Amnesiac
Kid A kon ik nog een beetje behappen, een andere richting als groep was wel leuk, alhoewel het oergezellige treefingers mijn haar al recht deed komen. Op Amnesiac was de nieuwe richting voor Radiohead definitief, en was het voor mij verloren. Al wat er na kwam nog wel gekocht, maar nooit meer met dezelfde intensiteit beluisterd. En er staan hier en daar nog wel mooie nummers tussen, maar...

dEUS - pocket revolution
Zoveel jaren moeten wachten op een nieuw album, we hadden de jonge gekte van Worst Case Scenario, de melodieuze tegendraadse gekte van In A Bar en de melodieuze droomrock van Ideal Crash. En dan was er pocket revolution, met veel pogingen tot klinken als dEUS, maar de magie was verdwenen. Ze is ook nooit meer teruggekomen, jammer genoeg. van een mysterieuze topband werden ze een gewoon rockbandje

Placebo - Battle for the sun
Met een heel herkenbaar stemgeluid en harde gitaarmuziek is variatie al wat moeilijker, maar tot aan Meds viel het nog mee. De balans was al aan het kantelen van goed album met paar afvalnummertjes naar zwak album met wat goeie nummers, maar bij battle for the sun was het definitief over. De titeltrack was tegelijk nog goed, maar tegelijk ook zo simpel/formule-achtig. En Loud like Love is een herhaling van het album Battle for the Sun, maar dan met nog minder inspiratie / meer formule. Placebo by numbers...

Metallica: Master of Puppets.
En verder alle 'unplugged'-albums uit de metal en hardrock, hoe verzin je zoiets.

Sepultura - Against (1998)
Sepultura zonder Max Cavalera is geen Sepultura. Klaar einde discussie.

Kinderen voor Kinderen - Kinderen voor Kinderen 2 (1981)
Ik heb zo Wa Wa Wa Waanzinnig Gedroomd. Dat nummer staat niet op dit album, wel op het vorige. Dus Kinderen voor Kinderen 1 is gaaf, en Kinderen voor Kinderen 2 is stom. En ik ben te oud geworden voor kinderliedjes. Ik wil Doe Maar en Duran Duran voor mijn verjaardag!

Duran Duran - Liberty (1990)
Dit was zowel voor mij als voor Duran Duran zelf de afhaakplaat. Volgens mij hadden ze gewoon geen zin meer, maar natuurlijk ook geen zin om terug te keren naar hun day jobs. Dan maar op de automatische piloot verder. Duran Duran was een jaren 80 band, en dat had gewoon zo moeten blijven.

Alanis Morissette - Under Rug Swept (2002)
Teveel woorden proppen in een zin, zodat de test niet meer samengaat met de muziek. Alanis Morissette deed dat al eerder maar hier wordt het gewoon irritant. Ook de rest komt vooral erg gekunsteld over. Teveel over nagedacht. Net als de band Live ging het na haar doorbraak alleen nog maar bergafwaarts. Met dit album hield haar muziek op interessant te zijn.

Prince & the New Power Generation - Diamonds and Pearls (1991)
Gewoon niks meer aan. Kan gebeuren. Bedankt Prince voor alle goede muziek uit de jaren 80.

Bij zijn Nederlandstalige debuutalbum 'Marco' ben ik meteen van Marco Borsato afgehaakt.
Soms heb je dat met artiesten. De wollige teksten vind ik niet om aan te horen, maar met honderdduizenden vliegen zijn liedjes over de toonbank. Bevreemdend.

Red Hot Chili Peppers - Californication, Rammstein - Mutter en Linkin Park - Hybrid Theory waren wel de platen waarmee het klaar was, heeft waarschijnlijk ook met leeftijd en ontwikkeling te maken, maar goed.

Dan vond je Borsato sowieso niets. Het topic gaat niet over artiesten die je sowieso al niets vindt, maar over artiesten die je eerder juist wél intensief volgde. Maar misschien heb jij dat nooit met bands.

Iron Maiden - The X Factor

Metallica - Black Album