Een losse gedachte van mij:
Iedereen kan elk (algemeen goed gerespecteerd) album mooi gaan vinden, mits hij maar lang genoeg luistert en het kan plaatsen in zijn eigen belevingswereld..

De variabele, onzichtbare barrière van de ontoegankelijkheid.

Tijdens het bestaan van deze site kom ik er steeds meer en meer achter dat de hoogte van een stem vaak (onbewust) direct afhankelijk is van de toegankelijkheid van de muziek. Bij de ene gebruiker zie ik dat sterker dan de andere, maar ik merk het ook zeker bij mezelf. Ben je (kritisch gezien) een slechtere stemmen-plakker als je niet weet waar je de onzichtbare (en variabele) toegankelijkheidsdrempel moet zoeken? (Lees: hoeveel luisterbeurten je het zou moeten geven)

Zelf ben ik namelijk meerdere keren in dezelfde kuil gevallen met Shoegaze-albums: Aanvankelijk vond ik Nowhere van Ride, Souvlaki van Slowdive en Loveless van My Bloody Valentine niet mijn ding, slecht gewoon. Nu vind ik ze geweldig. Grijsdraaien helpt in dit genre om richting de volle score te kunnen gaan.

Freaky electronica albums zijn vaak ook zo moeilijk voor me. Na vier keer luisteren kan ik Onderhond's nummer 1 (Liminal Space van Xanopticon) nog niet helemaal vatten. Hoevaak moet ik luisteren om mijn misschien onterechte 3,0* te laten oplopen naar wat het misschien echt verdient? Het is als een dove luisteren naar wanneer het kwartje valt...

Het zit hem niet alleen in complexiteit, want wat juist zo ontzettend tricky is: sommige op het oog toegankelijke indie-rock albums, krijg je ook pas écht door terwijl je 'm toevallig nog eens draait nadat je hem op basis van zijn eenvoudigheid al een stempel had gegeven en hem op 2,5* plantte.

Het werkt ook andersom: Keane klonk bij mij de eerste keer redelijk goed. Hoewel het voor iedereen persoonlijk anders is (om daar ook maar even nadruk op te leggen), was het voor mij een toegankelijk album. Bijna geen ontoegankelijkheidsdrempel dus. Doordat ik het zovaak gehoord heb weet ik dat een dergelijke drempel niet meer komt, dus kan ik het album naar (persoonlijke) waarde inschatten. Dacht ik...

Want Keane heb ik zoveel gehoord (dankzij dwangmatig Sky Radio luisteren), dat ik het nu afgezaagd vind. Hoeveel reden heb ik om het album daarom maar van 4,0* naar 3,0* te degraderen? Het hele dilemma werkt dus twee kanten op. De hoogste oprechte beoordeling die je blijkbaar aan een album kan geven ligt tussen die (voor ieder album weer andere) ontoegankelijkheidsdrempel en de wordt-afgezaagd-drempel - een drempel die je meestal ook pas voelt als je er al over heen bent gedenderd...

Mijn conclusie is dus dat vrijwel elke stem afhankelijk is van het aantal luisterbeurten, zonder dat ik daar zelf ooit echt goed bij stil stond. Nu scheelt het wel een beetje dat er gemiddeld niet zoveel verschil zit tussen een album 8 of 15 keer horen. Maar waar de barrière 'vooraan' nou ligt... bij 3, 4 of 6 ... het is toch moeilijk in te schatten? Of mag je een album/artiest juist afrekenen op zijn ontoegankelijkheid? Na 3 keer geen toegang, dan maar niet.

Boeiend stuk, waar ik het voor een groot deel wel mee eens ben. Maar voor mijn stemgedrag maakt het niet zoveel uit. Ik stem pas als het kwartje daadwerkelijk is gevallen. En als het kwartje niet valt dan stem ik ook niet (ik heb me nog niet in het onderhondse universum begeven, maar ik kan me voorstellen dat die muziek voor mij te lastig is).

Wat oude platen betreft die ik heb doodgedraaid, daar stem ik vooral op basis van herinnering op, wat de plaat met me deed op het moment dat ik hem de vierde of vijfde keer beluisterde (meer luisterbeurten zijn er bij popmuziek meestal ook niet nodig).

En platen die buiten mijn smaak liggen, daar stem ik sowieso niet op, al heb ik ze vaak genoeg gehoord.

Aah, met het Schoenmaker blijf bij je leest-principe beperk je het dilemma. En als je je leest goed kent... Dan is het sowieso goed.
Toch zijn er honderden verschillende leesten binnen het moderne rock-genre: je weet nooit wat je nou weer krijgt, naar aanleiding daarvan begon ik dit topic eigenlijk een beetje.

Hm het interessantst vind ik de veronderstelling dat je met genoeg luisterbeurten ieder album kunt gaan waarderen. Dat gevoel heb ik namelijk ook vaak. Als er een album uitkomt van een band die bij mij al hoog aangeschreven staat, zal hij automatisch meer de kans krijgen, ook al vind ik hem in eerste instantie misschien niet zo geweldig terwijl een album van een band die ik nog niet eerder kende veel minder luisterbeurten krijgt vaak. Daardoor krijg je eigenlijk een verkeerd idee van je eigen muzieksmaak.

Er zijn ook veel mensen die haast geen nieuwe cd's kunnen beluisteren omdat deze zo vertrouwd zijn met een x-aantal cd's die al helemaal grijs zijn gedraaid. Niet meer de puf hebben om.. Denk dat iedereen weleens zoiets heeft gehad gedurden een korte of langere periode.

Nou, dat laatste verschijnsel ken ik niet echt. Ik heb altijd wel honger naar nieuwe muziek, nieuwe bands en nieuwe stijlen. Tegenwoordig luister ik ook een beetje naar jazz en dat is op zich ook wel spannend.

Maar met de stelling dat je werkelijk ieder album kunt gaan waarderen ben ik het toch niet eens. Voor sommige klassieke dingen ontbreekt mij toch echt de intelligentie om er chocola van te maken. En terwijl anderen met verheerlijkte gezichten naar pieppiepknor muziek luisteren begrijp ik er niets van. Ook niet na twintig keer luisteren.

Ik heb heel vaak dat als ik tijdens het gamen even een muziekje op wil zetten, dat ik dan toch ga voor een bekend werkje, omdat ik dan lekkere muziek wil hebben die ik een beetje mee kan zingen. Als ik echter bijvoorbeeld in de tuin lig te zonnen, dan wil ik juist wel iets hebben wat nieuw is, want dan kan ik me volledig op de muziek concentreren.

Ik heb overigens af en toe ook het gevoel van, als je een cd maar vaak genoeg draait, dan wordt ie vanzelf goed.

Grappig, dat heb ik precies andersom. Ik gebruik momenten wanneer ik toch al druk ben, om albums "die nog op slot zitten" alvast wat los te weken zonder daar de volle aandacht bij nodig te hoeven hebben.
Eenmaal honderd procent geconcentreerd heb ik liever een bekend meesterwerkje, dat zijn dan juist de mooiste luistertrips.


Precies het 'gedrag' dat ik beoog in dit topic.

Mee eens, de eerste luisterbeurten zijn toch het moeilijkst en als ik dan alleen maar me concentreer op de muziek en niks anders te doen heb dan hou ik het vaak niet vol.

Grappig, bij mij weer net andersom. Nieuwe muziek gaat altijd de eerste vijf luisterbeurten (minimaal) op de koptelefoon.
Bij de afwas en dat soort narigheid mag er dan wel een bekend stukkie muziek uit de speakers.

Leuk dat er al universums naar mij vernoemd worden.

Iets meer on topic, heb ik dat probleem niet zo. Wanneer een drempel te hoog blijkt (maw, een album niet goed valt) zijn er eigenlijk 3 mogelijke scenarios:

1. Ik vind het echt kut. Meestal heeft het dan ook niet te maken met een drempel waar ik niet overkan, eerder puur met muzikale voorkeuren.

2. Zo'n album blijft hangen, zodat een paar nieuwe luisterbeurten volgen. Meestal ontdek ik dan wel enkele leuke dingen/ideeën, maar als geheel blijft het mij niet echt trekken.

3. Een album blijft echt hangen (en dat kan lang zijn), zodat het keer op keer weer boven water komt. En dan is het een kwestie van volhouden tot het kwartje valt.

Mijn punt is eenvoudig. Het juiste album vindt jou wel. Ik denk niet dat je jezelf albums moet opdringen, eerder aanvoelen welke albums je aantrekken, maar nog niet helemaal bevat, en die extra kansen geven (iets wat je relatief automatisch doet). Diegene die steeds weer boven komen drijven, daar zal het kwartje vanzelf wel vallen.

Misschien kijk ik te simpel naar muziek, of misschien iets te 'puur'. Natuurlijk bestaat er zoiets als groeialbums, maar dingen die mij echt niet trekken, trekken mij gewoon niet, al draai ik ze nog zoveel keer. Als iets echt verkeerd aanvoelt (gitaren of zaagstemmen in mijn geval), dan is dat puur gevoelsmatig en reageer ik daar ook redelijk hevig op. Weinig zin om mijzelf te blijven pijnigen dan

Ja maar als je niet de volle aandacht erbij hebt, dan blijft het toch altijd een beetje op de achtergrond en doorgrond je de muziek dus een stuk minder snel?

Soms kies ik daar ook voor, maar meestal zijn het toch de voor mij nieuwe albums die ik dan ga luisteren. De laatste tijd heb ik bijvoorbeeld erg vaak aandachtig naar Neil Young geluisterd, maar na 1 album van hem wil ik dan wel even een herkenbaar geluidje en dan zet ik lekker een Led Zeppelin plaat op.

Het ontoegankelijke, dat ken ik niet echt, al klinkt dat misschien raar. Zoals een vriend van me ooit zei: nadat ik drones ben gaan luisteren en warderen ben ik met een ander oor naar muziek gaan luisteren, ik hoor nu in een keer of ik een album goed vind of niet.
En dit is iets waar ik het met hem wel eens ben, eigenlijk sinds dat ik helemaal into drones ben gegaan, maar ook meer avant-garde en noise dingen ben ik heel anders naar muziek gaan luisteren. Een nieuw album hoor ik vaak (niet altijd, maar vrijwel altijd wel) meteen al aan of ik het goed vind of niet en of dat die plaat over 4 a 5 jaar nog steeds zal worden gedraaid over mijn stereotoren.
Hoe dit nu precies komt weet ik niet precies, maar misschien heeft het te maken dat je bij drones, noise en avant-garde veel meer wordt gewezen op de de subtiele dingen, waardoor je veel nauwkeuriger gaat luistere, zodat je dat op den duur ook bij andere albums doet. Is maar een theorie, ik weet het ook niet zeker, al ervaar ik het wel zo.

Ik probeer niet te forceren albums meerdere malen te beluisteren, maar vaak is het de behoefte om een album nogmaals te luisteren. Dan zit het goed en dan valt het kwartje vanzelf een keer. Dat ik bewust of onbewust weet dat het album me wel gaat bevallen.

Vaak is het zo dat een album me bij de eerste luisterbeurt me niet weet te pakken, maar dat er later toch een drang is om het nogmaals te horen. Er zijn ook albums waarbij ik die drang niet heb, die zullen we waarschijnlijk niet liggen. Maar de keerzijde is wanneer ik een nummer een hele tijd later hoor (bijv. op de radio of in een ramdom playlist) het kwartje opeens wel valt! En daarmee schop ik m'n stelling "albums waarbij ik geen drang heb ze nogmaals te beluisteren zullen me waarschijnlijk niet liggen" keihard onderuit

Bij ontoegankelijkheid geef je gewoon minder snel een extreme score. Inderdaad lopen minder toegankelijken dan soms nog een beetje op. Soms laat ik een stem ook gewoon even wachten.

** zet ok computer van 4.0 op 4,5 **

Verder ook heel herkenbaar wat JohnnyBrasco zegt over losweken van albums die op slot zitten. Juist in momenten dat je minder aandacht hebt = ook mijn aanpak.

Ik heb vooral sterk een drang om muziek te beluisteren die (bevoorbeeld hier bij MuMe) een recentie ontvangen die me nieuwsgierig maakt (waarbij sommige muziek hier op deze site wel op een heel aanstekelijke manier wordt beschreven en je nieuwsgierigheid als snel opwekt).

Als ik op een gegeven moment bepaalde bands of artiesten niet meer zo trek (bv de laatste U2 albums zijn voor mij hiervan een duidelijk voorbeeld) en de beoordelingen blijven hetzelfde als die uit hun goeie periode dan maakt me dat echt niet nieuwsgierig, juist omdat ik dan toch wel weet wat ik kan verwachten en eigenlijk zelf beslis of en wanneer ik ga luisteren.

Als ik daarentegen dingen lees over laten we zeggen Sigur Ros of Interpol (2 die ik via MuMe ken en ongelooflijk goed worden ontvangen), dan maakt mij dit nieuwsgierig en heb ik dus die drang om die muziek te beluisteren.

Als de eerste luisterbeurt me dan dus niet gelijk aanspreekt (wat eigenlijk niet zo vaak gebeurt, besef ik nu) geef ik ze in feite kans op kans op kans, maar dan juist steeds na langere periodes omdat dan de verassingselementen of die kleine subtiele dingetjes steeds blijven en de muziek wel blijft boeien, wetende dat het goeie muziek moet zijn;
hij wordt hier immers geprezen.
als het gewoon niks is, of het genre spreekt me gewoon niet aan (ik bedoel, de allerbeste speech over welke hip-hop artiest ook zal mij nooit kunnen beinvloeden, simpel omdat ik daarmee niks heb) dan houdt alles op natuurlijk.

als "goeie muziek" me niet gelijk aanspreekt en 'm voorlopig niet draai herbeleef ik wel min of meer steeds de eerste luisterbeurt wat mij brengt tot de volgende vraag:

zit het hoogste geluk van een goeie cd 'm in de eerste, pakweg de vierde (dus als je 'm redelijk leert kennen), of telkens in de laatste luisterbeurt?

blijkbaar een lastige vraag (of niet interessant)

Niet zo'n moeilijke vraag toch: het hoogste geluk is bij de luisterbeurt die ergens tussen het "nog-niet-kennen" en het "shit... grijsgedraaid" inzit...
Lastig om dit moment te bepalen, en op basis van dit moment je beoordeling te vormen...

maar dat moment kan jaren duren, dus bedoel ik voordat je 'm grijs hebt gedraaid
daarbij zijn er albums die je nooit grijs kunt draaien, toch?

Als je de hoeveelheid geluk op de y-as zet, en het aantal luisterbeurten op de x-as, dan komt de grafieklijn grofweg overeen met de bijbehorende staafdiagrammetjes zoals je die ziet bij de stemverdeling bij albums, denk ik.

Bij dit album wordt je dus per luisterbeurt gelukkiger, en bij dit album heb je na verloop van tijd de gelukgrens bereikt maar deze duurt wel eeuwig voort, etc.

Je ziet dan ook dat bij het eerst genoemde album de eerste tijd niets gebeurt... dat is de barrière van de ontoegankelijkheid waar je doorheen moet.

owww, dan krijg je bij albums als deze interessante taferelen.

Zou zoiets trouwens ook voor users gelden, dat mensen die gemiddeld hoog stemmen, gemiddeld vaker moeten luisteren voor ze iets goed vinden. Dan behoeft de zgn. "omgekeerde gauss-kromme" (v-vorm zeg maar) een grondige analyse geloof ik :S

Bij albums met veel stemmen klopt het redelijk ja!

Als de CD echt goed is, in principe in de laatste luisterbeurt en al de beurten daarvoor toen hij ook al op het maximale geluksniveau zat.

Dit soort albums zijn niet grijs te draaien, denk ik, er zijn er echter maar zeer weinig van. Top 10 materiaal en alles wat daar net onder zit.

Overigens voldoet mijn eigen top-10 hier niet echt aan. Een plaat als Nevermind draai ik zelden nog en roept ook echt niet meer hetzelfde gevoel op als pakweg 10 jaar terug. Puur sentiment dus, dat ie er nog in staat.

van mijn nummer 1 (Pink Floyd - The Wall) kan ik de laatste luisterbeurt niet herinneren

is echt jaren geleden

toch staat ie niet op 1 vanwege sentiment, maar omdat ik het nog steeds het beste is, voor mij, dat er ooit gemaakt is

waarschijnlijk zat het hoogste geluk bij deze cd toch in de eerste luisterbeurt, maar is dat niveau nooit meer gedaald

eigenlijk heel moeilijk te bepalen

Dat hoogste geluk is voor mij trouwens ook te benaderen door er een hele tijd niet meer naar te luisteren. Als ik na een half jaar dan een favoriet weer draai, dan is-ie echt geweldig.