Omdat ik een liefhebber ben van popmuziek die een beetje vreemd klinkt, vroeg ik mij af of er atonale popalbums bestaan.

Gentle giant schijnt er wat van weg te hebben.

Scott Walker - The Drift, is er ook zo een.

Weten jullie nog meer voorbeelden?

Hmmm, het schijnt moeilijk te zijn.

Misschien moet ik eerst uitleggen wat atonale muziek is. Een normale toonladder bestaat uit 8 tonen. Daarnaast zijn er nog 4 extra halve tonen, die ondergeschikt aan de andere tonen worden gespeeld. Slordig gezegd bestaat een toonladder dus eigenlijk uit 12 tonen. Worden deze twaalf tonen ongeveer evenveel gebruikt, dan ontstaat er muziek die behoorlijk vreemd klinkt, dit wordt dodecafonische muziek, of atonale muziek genoemd.

Bijna alle horrorfilms uit de jaren 60 hebben deze muziek. In de klassieke muziek is veel atonale muziek te vinden. In de popmuziek is het wat minder, al hebben sommige nummers er wel wat invloeden van.

Voorbeelden:

EMF - Unbelievable
Sommige nummers van Sheryl Crow (Zou je niet zeggen)
Sommige nummers van Brian Eno op het album Taking tiger mountain.

De voorbeelden zijn niet zuiver atonaal, maar hebben er wel wat invloeden van.

Het album van Scott Walker is een voorbeeld van zuiver atonale muziek en dus eigenlijk een beter voorbeeld dan de andere drie.

Dodecafonie =! Atonaal, maar een vorm van?

Slayer gebruikt vaak atonale solo's, maar binnen de popmuziek kan ik zo 1,2,3 geen band noemen.

Nee, is het niet. Alhoewel de muziek ritmisch gezien wat chaotisch lijkt te klinken, kun je hier nog duidelijk een 8-ledige toonladder uithalen, waarbij G-F-E-D-C het meest worden bespeeld

Okee. In dat geval is dit topic te theoretisch voor mij en haak ik af

Probeer eens of je wat bij componist/popmuzikant Dan Wallace kan vinden. Ik ken 'm niet ontzettend goed, maar weet wel dat hij een hoop rare dingen doet en in zijn 'popcomposities' stevig door verschillende moderne componisten geïnspireerd is. Ook door Zappa, trouwens.

En als we het dan toch over Zappa hebben, bij hem zijn op z'n minst atonale invloeden te horen. Dit vind je denk ik wel interessant om te lezen.

Iets hoeft niet atonaal te zijn om vreemd te klinken toch?

Dat beweert hij toch ook totaal niet, maar atonale popalbums zullen wel een beetje vreemd klinken en dus misschien zijn smaak zijn.

Eerste 2 Soft Machine-albums.

Goeie tip, bedankt!

Ik weet het niet zeker hoor, want vermoedelijk ben ik er niet voldoende muzikaal onderlegd voor. Maar uit de beschrijving en de voorbeelden in dit topic denk ik af te leiden dat de albums van Martha & the Muffins wel wat atonale invloeden hebben. In elk geval die Echo beach-LP (Metro music heet-ie). Klopt dat?

Ik ben bang van niet. Ik denk ook dat ik het wat te moeilijk heb gemaakt. Zoals Itchy het al zei, het is erg theoretisch. Atonaliteit is in de klassieke muziek volop te vinden, maar in de popmuziek is het een zeldzaamheid. Scott Walker komt er dicht bij, maar het blijft getheoretiseer, ik denk dat we het er beter bij kunnen laten.