Mijn vakantie was een retour Zuid-Frankrijk met de auto en 2 vrienden. Op de heenreis heb ik 's nachts op de Duitse autobahn erg genoten van het pünktliche Ullrich Schnauss - A Strangely Isolated Place. De geluidsinstalltie in de auto werd verder beproefd door de trance muziek van Infected Mushroom. Eenmaal de grens over in Frankrijk, gaf Air - Moon Safari echt dat warme Frankrijk gevoel. Met de palmboompjes in zicht deed ook het zorgeloze Belle & Sebastian - The Boy With the Arab Strap het goed, en het heerlijke Alpha Blondy - Jerusalem zou gedurende de kortje tripjes die dagen ook niet ontbreken. Op de terugreis vooral enkele keren genoten van het krachtige Interpol - Antics. Oja, de reverb van onze eigen Treble Spankers versterken in een tunnel in een file bij Lyon was ook wel een leuke gewaarwording.

En jullie?

Leuk, Z

Ik reed naar de Ardennen met m'n ouders. Bij aanvang opteerde ik voor The Smiths. Wetende dat Strangeways een gevangenis is, leek het mij een leuke grap om een analogie te maken met het rijden over de autosnelweg, de gevangenis van asfalt

Eenmaal de bosrijke gebieden van Wallonië bereikt waren, waren De Nieuwe Snaar aan de beurt ... als je een blauwe Audi door de Ardennen (streek van Bouillon) ziet tuffen en er zit een onverlaat mee te zingen met de tekst van Feestlied:

De Wespen zitten aan m'n pintje ... en ik zit aan een ander zijn lief

dan weet je met wie je te maken hebt

Voor de autoritjes ter plaatse (Orval - trappist en van die dingen): Nick Lowe ... die heeft zo'n schuifel-schuifel tempo, dat ik zéér kan appreciëren

Wanneer de heenreis aanvangt, je terug de asfaltjungle opmoet ... John Coltrane ... 's nachts godvergeten alleen op de autosnelweg met Coltrane ... kan het beter?

Ik heb in het vliegtuig naar Portugal genoten van het mysterieuze Clepsydra - Alone. In het zonnige zuiden vielen vooral The Magic Numbers en Sufjan Stevens - Illinois. Verder veel latin-achtige vakantiemuziek als Buena Vista Social Club, Gabriel Rios, Manu Chao en Jazzinvaders. Op de terugvlucht heb ik een (helaas erg tegenvallende) film gekeken (Robots).

Verder nog veel andere muziek geluisterd, maar dat is teveel om op te noemen

Tijdens het 3 kwartier durende ritje naar Zeeland was Skyradio de soundtrack. Daarna heb ik een week lang voor mijn tent gezeten met op de achtergrond snoeiharde hardcore van Angerfist e.d.

U begrijpt, ik had niets te zeggen over de muziekkeuze. Gelukkig kon ik op de weg naar huis wel controle uitvoeren over de cdspeler en dus kon ik lekker luisteren naar Interpol en David Bowie.

Bij de rit naar engeland heb ik voornamelijk muziek van Iron maiden en Megadeth gedraait. Net zoals in de tent, waar ik ook een cd van evanescence, nightwish en the black eyed peas-elephunk heb gedraait. De terugreis was ongeveer dezelfde muziek.

Aha ... herkenbaar

Was ooit op vakantie in Han-sur-Lesses (hotel vlak naast de grotten, uitgebaat door een Nederlander) met twee maats ... alletwee verknochte hardcore-liefhebbers. Dat is best leuk ... maar na zo'n twee dagen onafgebroken gehardcored te hebben, verlang je toch iets anders ...

En jawel - ik kocht een krant bij de lokale kruidenier en ontdekte daar een cd met jaren '20 charleston & dixieland-classics. Meteen opgelegd toen ik de kamer opnieuw betrad ... een totaal andere wereld. En ... iedereen vond het fantastisch!

Met de camper door Denemarken en Noorwegen.
Veel zelfgemaakte verzamelcd's gedraaid. Maar vond het ook wel leuk om favoriete bandjes die uit desbetreffende landen komen te beluisteren: Saybia in Denemarken, via Zweden naar Noorwegen werd het the Ark en in de buurt van Bergen, Noorwegen werd het de nieuwe Royksopp . Uiteraard moest ik wel rekening houden met de muzieksmaak van mijn partner, vandaar ook dit soort bands.
Gelukkig had ik mijn I-pod ook nog bij me: en daar was het veel Sufjan Stevens met Illinois.
De laatste Turin Brakes viel bij beiden goed in de smaak, zo reizend met de camper, en nu achteraf associeer ik dat album nog het meest met die vakantie.

Op bezoek bij een vriend in Parijs alwaar ik veel naar Venetian Snares heb lopen luisteren tijdens de culturele uitstapjes binnen en buiten de stad. Verder ook nog veel Songs:Ohia(met name "Didn't It Rain" kwam veel aan bod door het regenachtige weer) en de soundtrack van In The Mood For Love van Shigeru Umebayashi deed het op een brakke morgen eveneens erg goed.

Na een dag met een pijnlijke voet rondgestrompeld te hebben, voelde ik me even een vorst toen ik op de Montmartre stond te luisteren naar het nummer Sarajevo van Max Richter terwijl heel Parijs aan mijn voeten lag.

Ja ja, momenten van extase zitten vaak in dit soort kleine gelegenheden verscholen.

Op de vakantielocatie zelf kwam te veel muziek voorbij om op te noemen. In de bus heb ik nog wel kunnen slapen met behulp van John Coltrane, Wynton Marsalis, Pink Freud en Blockhead.

Ruim vijf jaar na het laatste bericht komt Lebo hier mee.