Ik merk zelf dat ik de laatste tijd steeds meer waarde ga hechten aan songteksten. Soms geven ze net dat extra beetje betekenis aan een nummer of album waardoor ik het extra goed ga vinden. Bovendien krijgen sommige nummers überhaupt pas echt betekenis als je de tekst goed kent. Tot voor kort had ik er nog niet zo veel mee maar ik merk dat ik ze nu steeds vaker ga luisteren of opzoeken op internet/meelezen uit boekje.

Het verschilt echter wel per muzieksoort. Bij hip-hop is het uiterst belangrijk voor mij, Atmosphere of Typhoon had ik lang niet zo gewaardeerd als de teksten niet zo ontzettend goed waren. Bij rock en andere genres verschilt het een beetje. Als de tekst niet bijzonder is maakt me dat meestal niet zoveel uit, is hij echter wel heel erg mooi, dan is dat zeker een pluspunt. Ik kan goede/mooie teksten die je laten nadenken of zelfs kippenvel geven waarderen. Sinds ik bijvoorbeeld de teksten van Arcade Fire ging lezen ben ik extra van het album Funeral gaan houden. De eerste stap van het waarderen van In The Backseat bijvoorbeeld (het laatste nummer dat bij mij insloeg, nu is het één van mijn favorieten) was het ontdekken wat een prachtige tekst dat nummer eigenlijk heeft. Bij een band als Radiohead vind ik het dan weer wat minder belangrijk, dat is toch meer een sfeer creëren, zeker bij nummers als Everything In Its Right Place, bovendien zijn hun lyrics veel moeilijker te vatten. Het verschilt dus wel, maar lyrics kunnen wel degelijk belangrijk voor mij zijn.

Hoe beleven jullie dit?

(Excuseer me als een dergelijk topic al bestaat).

Ik let ook veel op songteksten, en als ze echt een meerwaarde vormen, dan vermeld ik dat ook als ik een plaat bespreek. Dus ja, songteksten zijn zeker wel belangrijk, vind ik. Er is ook muziek waarbij ik niet zo erg op de songteksten let, maar dat is dan vooral te wijten aan het feit dat het instrumentale gedeelte van die muziek ofwel zo goed is dat ik er niet op ga letten omdat ik volledig daarin opga, ofwel omdat ik dat al helemaal niet trek, en dus niet veel zin heb om de teksten te gaan lezen. Zo zal ik waarschijnlijk wel een paar pareltjes mislopen, maar goed..

Het ligt inderdaad een beetje aan het genre. Over het algemeen heb ik geen hoge pet op van de songteksten van bijv. The Who of The Hollies. In de metalhoek hoef je vaak ook niet op tekstuele hoogstandjes te rekenen (m.u.v. Death).

Maar bij bijv. de betere singer-songwriter kun je eigenlijk niet om de songteksten heen.

Ik hecht er veel waarde aan, en vind het een pluspunt als er een goede tekst aanwezig is, maar de muziek komt altijd op de eerste plaats. Als de muziek goed is en de tekst waardeloos kan ik er nog steeds wat mee, maar omgekeerd niet. Wie de tekst belangrijker vindt moet maar een boek gaan lezen.

Volledig mee eens. Ik kan echt ontroerd raken door een tekst maar me er soms ook aan irriteren. De tekst van Title and Registration van Death Cab for Cutie brengt bijvoorbeeld een heel sterk en triest gevoel bij me naar boven. 10.000 days van Tool is ook zo'n nummer waarvan je kippenvel krijgt als je weet waar het over gaat.

Ik vind sommige nummers wel minder goed om de tekst slecht is of omdat er een bepaalde regel in staat waaraan ik me stoor. Dit zijn dan meestal nummers die muzikaal niet spannend zijn en het meer moeten hebben van de zang of waar de zang meer opvalt door minimale muzikale begeleiding. Bijvoorbeeld Lost van Anouk. Op zich een goed nummer maar die eerste zinnen: If roses are meant to be red and violets to be blue, why isn't my heart meant for you? Dat verpest voor mij toch een beetje het nummer.

Het gaat mij vooral om de muziek. Maar als ik naar Spinvis of Leonard Cohen luister gaat het me wel om de teksten.

Soms zijn teksten wel interessant om naar te luisteren en soms zitten er enorme woordenknutselaars tussen die er wel iets speciaals van maken(bv een Joanna Newsom op 'Ys'). En soms zijn ze er voor geen ander doel dan ondersteuning van de muziek.

Waar echter m'n broek vanaf zakt (op de dagen dat ik geen riem draag) is het 'de lucht is blauw en ik houd van jou'-sinterklaasrijmniveau dat je zo vaak op de radio moet horen.

Een combinatie van deze twee dingen:





Niels en Stijn hebben het gras dus al voor me weggemaaid.

Ik ben wel een tekstenman, een nummer kan voor mij enorm veel diepte krijgen als de tekst me wat doet. Ik heb aan het begin van mijn muzikale ontdekkingstocht zelfs wel eens gedacht dat het eerste gebod in de muziekkunst zou moeten luiden:

GIJ ZULT HET CLICHÉ MIJDEN!

En dienovereenkomstig: de DJ moet verhangen worden (vrij naar Morrissey) als een lied niets over mijn leven zegt, niet refereert aan wat mij bezighoudt. Inmiddels ben ik daar wat van teruggekomen hoor, en ik kan gelukkig best genieten van bands met allerbelabberdste teksten (als de muziek het compenseert).

De ene goede tekst is de andere trouwens niet, en volgens mij kan een goede tekst in drie gedaanten voorkomen:

-1 Speer in de ziel: met weloverwogen pennenvegen wordt een situatie geschetst waaraan je je helemaal kan relateren.
-2 De kapstokfrase: een zinnetje waar je het hele lied naar uitkijkt. Zoals in Farewell Transmission van Songs: Ohia: 'mama here comes midnight, with a dead moon in his jaws!'. De kapstokfrase werkt verlossend, vooral wanneer deze een muzikale spanningsboog doorprikt. Hier bestaan natuurlijk duizenden voorbeelden van, voor mijn part mag je 'Come on Barbie, let's go Barbie' in deze zelfde categorie plaatsen, als dat 't 'm doet voor je.
-3 De kapstoktekst: Built To Spill werkt hier mee: de teksten zijn op zichzelf niet bijzonder, maar als je ze er even bij pakt en op je in laat werken, valt het nummer als een baksteen. Ik vermoed haast dat Funeral voor TS onder hetzelfde kopje valt, want dat vind ik tekstueel toch vooral een plaat van gejeremiëer over spoken en schaduwen. Maar hee, da's mijn beleving.

Afijn, tot zover mijn wetenschappelijk referaat.

Hangt totaal af van de artiest die ik beluister. Soms kom ik er pas jaren later achter wat er nu eigenlijk gezongen wordt, en vind ik het vooral goed om de muziek op zich.

Soms echter heb je van die bands die iedereen geweldig vindt (Radiohead bijv.) omdat hun teksten zo goed zijn. Het ding is echter dat ik de zangers dan nauwelijks versta. Ik heb geen flauw idee wat Thom York allemaal zingt bij 'Nude' of 'Street Spirit' of 'My Iron Lung'. Hetzelfde heb ik bij Coldplay, met Chris Martin. Zijn songs zullen ongetwijfeld briljant zijn, maar wat hij zingt bij 'Strawberry Spring' of 'Life in technicolor'.... Ik heb geen flauw idee. Het komt bij mij over als wat binnensmonds gemompel

Voor mij moet het onvoorwaardelijk en per definitie in de eerste plaats om de muziek gaan. Al moet ik er wel aan toevoegen dat er songs zijn die muzikaal sterk klinken maar dan geheel te gronde worden gericht door een 'ik-hou-van-jou, en-ik-blijf-je-trouw' - tekst. Da's dan wel jammer soms.
Een tekst kan voor mij zeker bijdragen aan de kwaliteit van de song omdat er betekenis wordt bekrachtigd, iets wat ik heel sterk ervaar bij oude U2-songs en albums als 'Brave' van Marillion bijvoorbeeld.
Maar er is één 'song' waarvan de tekst mij zo enorm heeft geraakt dat ik het nummer bij wijze van persoonlijk 'heilig' heb verklaard: het drieluik 'Everything under the Sun' met Rise 'n' Shine, Am i ever gonna change? & Who cares?' van de band Extreme

Een goede tekst vind ik een leuke bijkomstigheid.
Maar een liedje valt of staat bij de muziek.
Geen goed liedje als de muziek slecht is en de tekst goed en het is goed als het vice versa is.
Geen stevig gebouwd huis zonder funderingen.
Neem voor het woord 'tekst' 'zang' en het is hetzelfde: Goede zang is een leuke bijkomstigheid.
Geen zang bij goede muziek, daar zit ik dus ook helemaal niet mee. Vooral bij virtuoze jazz-muziek mag dat wegblijven.

Er is een bapaald minimum: de tekst moet niet té belachelijk zijn. Vanaf dat minimum is alles goed. Daarnaast kan het iets toevoegen als de tekst extreem goed is.

Steeds meer. Eerst vond ik een leuk melodietje al best, nu vind ik de tekst toch wel vrij belangrijk. Soms snap ik de inhoud niet helemaal van een nummer maar dan kan een catchy zinnetje het hem alsnog doen.

Spinvis is natuurlijk een artiest waar weinig van overblijft zonder zijn teksten. In de Metal kunnen teksten ook heel doorslaggevend zijn, alhoewel het hier minder noodzakelijk is. Sonata Arctica schrijft echt sterke teksten over uiteenlopende onderwerpen, waar bands als Domine en Bal-Sagoth prachtige epische teksten ten gehore brengen.

Ik vind het amper tot niet belangrijk eerlijk gezegd. Het gaat me om de muziek en het gevoel dat gebracht wordt, de tekst is dan ondergeschikt . Wat niet wil zeggen dat ik er helemaal niet op let hoor. Maar het is wel bijzaak......maar natuurlijk moet het niet te infantiel zijn of zo. En dan nog klinkt het in het Engels altijd......ga je het vertalen dan lig je vaak in een deuk. En laten we wel zijn, vaak versta je de teksten geeneens echt goed.........zeker in de metal met grunts, dat ligt voor de hand, maar ook in gewoon gezongen liedjes van een hele hoop artiesten.