Ik heb gezocht tot ik een ons woog, maar kon niet het topic vinden waarin ik dit kwijt kon:
Artiesten en hun uitersten.
Heb me vaak verwonderd hoe bands en musici van 'hun geloof' kunnen vallen, soms positief en soms negatief. Bijvoorbeeld BZN, die in den beginne als rock/hardrockband begon en later met de dingen kwam ons alle bekend. Maar ook Metallica toen, waarvan ik niet beter wist en bekend was dat het strakke en harde metal was in jaren tachtig.......komen ze ineens met iets als 'Nothing Else Matters' ! Geloof me, ik was krankzinnig enthousiast. Of U2 met Achtung Baby.....en ik kan wel even doorgaan.
Waarom mij dit zo'n kick geeft durf ik niet te zeggen. Ik vermoed dat het te 'wijten' is aan mijn eerste twee grote liefdes in muziek: Adam Ant & Toyah. Die hebben een verandering ondergaan die misschien wel onvergeeflijk is......by matter of speaking.
Hoe dan ook, wie weet zijn er anderen die ook zoiets in huis hebben: uitersten van één artiest.
Ik handhaaf even hier mijn eerste 'liefdes', in context van 'toen' en 'nu'.
Adam Ant 'toen' - Redscab (let op de fraaie foto's)
http://www.youtube.com/watc...
Adam Ant 'later' - Strip
http://www.youtube.com/watc...

In Nederland doorgaans een onbekende gebleven:
Toyah 'toen' - Ieya
http://www.youtube.com/watc...
In later stadium werd Toyah minder consistent. Commercieel heeft ze veel genadeloze bagger gemaakt maar ook hele fraaie dingen. Pak ff een fraaie beet, tikkie anders dan Ieya, maar ik vind het een prachtsong: Out of the Blue
http://www.youtube.com/watc...

En zo zijn er diverse artiesten: Siouxsie, Killing Joke, Fred Frith etcetera....die schroomloos in uitersten vertoeven.

Zelfde band, andere naam, andere sound. Mag dat ook?
YouTube - Sub Sub Ft Melanie Williams-Aint No Love(Aint No Use)[totp2]
YouTube - doves - black and white town

Leg 'Heart of Gold' van Neil Young maar eens naast 'Computer Age' of 'Kinda Fonda Wonda'.

Of Prince die met zijn Madhouse project ineens jazz ging maken.

Wel zo fijn als een artiest zijn grenzen verlegd. Er mag van mij dan best eens een misser tussen zitten, beter dan zo'n saai, voorspelbaar oeuvre.

Ja, ben het best met je eens. Maar het is wel uitkijken. Als band/musicus begin je in een bepaalde stijl die zich veelal nog moet ontwikkelen, daarin wordt gefilterd, geleerd en opgebouwd waardoor een stijl karakter krijgt. Het zijn niet veel musici gegeven die direct groots beginnen en die kwaliteit weten te handhaven.
Maar als je begint in een stijl en dan enorme sprongen erin maakt is er kans dat de stijl de underdog wordt aan eigen evolutie.
De uitzonderingen zijn dus ook maar enkele gegeven, zoals Prince inderdaad, en ik geloof dat Zappa ook wel in dat rijtje hoort. De artiesten die ikzelf heb bijgevoegd zijn typische voorbeelden van drang naar stijlwisseling. Van beide was het succes geen lang leven beschoren, ook in creatieve context.
En wat Prince betreft.........ik ken niet veel van hem, maar met wat ik heb gehoord en wat ik ken oogt mij niets dan bewondering: idd, jazz, rock, hiphop, funk, (gewone) pop.......ik heb het alle wel eens gehoord van Prince.

Wanneer je bij Prince verder kijkt dan zijn hits gaat er echt een hele (veelzijdige) wereld open, inderdaad. Zappa had ik ook meteen moeten noemen.

Todd Rundgren komt ook altijd weer met iets nieuws (de ene keer weer dance, dan bouwt hij live z'n nummers ineens om tot bluesnummers).

Lou Reed, Robert Plant (van hardrock, naar pop, naar meer roots) en David Bowie zijn ook vrij veelzijdig. Jan Akkerman wisselt ook net zo makkelijk tussen rock, klassiek, prog, jazz, fusion en blues.

Je weet nooit wat je bij dit soort artiesten kan verwachten.

Frank Zappa, ongetwijfeld één van de meest veelzijdige artiesten: rock, blues, jazz, avant-garde ...
Prince is ook erg veelzijdig: rock, soul, funk, psychedelica, jazz ...
David Bowie heeft ook diverse stijlen uitgeprobeerd, hij werd niet voor niets de popkamelion genoemd.

Wie ook in dit rijtje thuishoort:
The Beatles: hun dubbele witte alleen al laat een scala van stijlen horen (van akoestische softpop tot avant garde en hardrock).
Queen heeft beslist ook heel wat stijlen gebracht (met wisselend resultaat).

Alle artiesten die LucM noemt hebben, met wisselend resultaat, veel stijlen gebracht. Onzin dus om dit voorbehoud alleen bij Queen te maken.

Motorpsycho heeft ook een hoop verschillende stijlen uitgeprobeerd: rock, jazz, country, pop, metal.
Ook The Band staat bekend om z'n veelzijdigheid.

Volgens mij zijn hier een heleboel voorbeelden van te noemen. Een beetje artiest zoekt immers naar ontwikkeling cq vernieuwing. En vaak maken artiesten toch een soort geleidelijke ontwikkeling door waarbij ze andere muzieksoorten integreren in hun totaalgeluid.

Een paar opvallende voorbeelden:

* The Bee Gees maakten eind jaren zestig/begin jaren zeventig fraaie barokke popmuziek met een licht sentimentele inslag, uiteraard met de nadruk op prachtige liedjes en dito samenzang. Vanaf midden jaren zeventig is het opeens funk en disco wat de klok slaat. Met doorslaand commercieel succes en wat mij betreft ook met behoorlijke resultaten.

* Joe Jacksons eerste drie platen waren gericht op het new wave-idioom van begin jaren tachtig. Zijn vierde plaat - een tussendoortje volgens hemzelf - bevat opeens stokoude jazz en daarna waagt Joe zich aan pianoballades, synth-pop, pop-jazz, salsa-achtige muziek, acapella en zelfs een topzwaar 'klassiek' album. Zeer veelzijdig en nog steeds onderschat musicus als je het mij vraagt.

* Progbands als Genesis en Yes maakten vanaf begin jaren tachtig een opmerkelijke commerciële ommezwaai door, met een drastische vernieuwing van hun geluid tot gevolg. Vergelijk Owner of a lonely heart maar eens met Roundabout, of Abacab met Firth of fifth - een wereld van verschil. Waarschijnlijk zijn dit soort veranderen ingegeven door de tijdgeest. Stilstaan betekende achteruitgang in een tijdsgewricht waarin prog als ouderwets en achterhaald werd omschreven.

Andere bands en artiesten die vrij drastische stijlveranderingen hebben doorgevoerd, zijn:

* Electric Light Orchestra (van rock met stevige klassieke invloeden tot synthi- en technopop)
* Depeche Mode (van irritant synthipop-bandje tot muziek met industrial- en rock-invloeden)
* Talking Heads (met name vanaf Remain in Light)
* Japan (vergelijk het debuutalbum maar eens met Tin Drum)
* Talk Talk (van doorsnee synthipop-bandje tot voorloper/grondlegger van verstilde avant-garde).
* Chicago (een beetje zoals BZN: van fantastische rock-met-blazers tot melige ballad-pop)
* Paul McCartney (van pop en rock tot techno-achtige muziek (zijn Fireman-project) en albums met klassieke muziek)
* En waagde Roger Waters zich een paar jaar geleden niet aan een heuse opera?

Michael Jackson uiteraard. Moet ik nog uitleg geven?

Gaarne, want MJ is altijd dezelfde R&B/DiscoPop blijven maken, aangepast aan de tijd.
Op zo'n manier kun je elke artiest die al lang bezig is/was wel noemen, want de tijdgeest heeft natuurlijk bijna altijd invloed op je muziek.

Gorillaz:

YouTube - Gorillaz-Hong Kong

YouTube - Gorillaz - Punk (Full)

YouTube - Gorillaz-Latin Simone

YouTube - Gorillaz - Dont get lost in heaven + Demon days

YouTube - Gorillaz-November Has Come

YouTube - Gorillaz - White Flag (HD)

Het gaat van een lange ballad met oosterse sfeer, naar een kort punkliedje, naar Zuid-Amerikaans-achtig liedje met Ibrahim Ferrer (!), naar popmuziek die door het gospelkoor bijna naar het kerkelijke toe gaat, naar hip-hop, om af te sluiten met nog meer hip-hop, maar wel met een Arabisch orkest eronder.

Laat me raden...

Je had de keus tussen Michael Jackson en Dire Straits

Voor Chevy begrippen is MJ natuurlijk heel veelzijdig.

Springsteen! Leg Born to Run maar eens naast Nebraska.

Beide albums zijn toppers overigens.

Vind daar niet zo veel verschil tussen zitten. Natuurlijk is het ene album uitbundig en elektrisch en het andere ingetogen en akoestisch, maar qua stijl en thematiek liggen ze wel in elkaars verlengde.

Bands waar ik aan denk zijn Radiohead, Pink Floyd, Jethro Tull (van blues naar prog met een folky inslag) en Pure Reason Revolution (1e album duidelijk in de lijn van Pink Floyd, 2e album meer electronica en punk, 3e richting de metal). Overigens denk ik dat veel artiesten die langer meelopen automatisch een ander geluid krijgen in de loop van tijd, alleen bij de een is dit iets evidenter dan bij de andere...

Om iets actueels te noemen: Noah & The Whale is ook wel erg gevarieerd bezig!

Autechre: van ambient naar experimentele electronica
Brian Eno: electronica, ambient, glamrock

Grateful Dead vind ik ook redelijk veelzijdig: psychedelica, country, jazzfusion.

Ulver:
blackmetal



(neo)folk



industrial/electronic



ambient:

Leuk is dat die veelzijdigheid. Welke band dat ook wel heeft is the Cure naar mijn menig:
soms komen ze met iets zó grafsomber dat de strop de enige verlichting lijkt te wezen en soms ineens iets zó vrolijk dat het in staat is de grootst neurotische grafpessimist een dansje te laten doen. Maar ook liefdevolle sereniteit die weer afwisselt met helse gitaarfestijnen. Ik mag dat wel.
Of wat dacht je van Ministry. Ik kende maar één cd van ze (the suck-egging-thing) en dat is iets als dansbare industriële metal of iets. Schitterend werk is het. Maar hier op MM kwam ik erachter dat het in de jaren tachtig dat (in mijn ogen toen een) 'zielige' synthpopbandje was en dat ze tegenwoordig vooral Death/Scream/Grunt/Black - ofweetikwatvoor - metal spelen. Ik was perplex!
Hier dan even Ministry zoals ik ze kende en graag luisterde:



Zouden ze in de stijl zijn verbleven van volgende clip en ik zoú de cd hebben, dan gebruikte ik het waarschijnlijk als kaasschaaf of iets. Vind dit 3x niks, maar toch: tis óók.......... Ministry!