Heeft u dat ook? Ik bedoel een hekel aan remasters die klinken als vacuum remixen. Elk kraakje en ruisje en bijgevolg alle charmes van het origineel zijn verdwenen. Het artwork is gewijzigd. Er staan niet essentiële bonustracks op zoals demo's en live versies. Met officieel gereleaste b-kantjes kan ik nog leven, maar al die extra's. Dat uitmelken van de outtakes.

Heeft u dat ook? Zin in de oude CD van datzelfde meesterwerk. Een CD die je voor amper 5 euro nieuw kan kopen (de helft van een tweedehands mint vinyl exemplaar) en waar enkel het originele album op staat. In de staat zoals je eind jaren 80 of begin jaren 90 kon horen op die eerste reeks CDs die je meebracht vanuit de mediatheek. Als je goed zoekt zijn ze nog steeds te vinden in de winkels.

Zo kocht ik vandaag de 2002 remaster van Breakfast in America voor 4,99 euro. Dat is geen zuiver voorbeeld van wat ik bedoel. Maar waarom zou ik de 2010 remaster kopen voor bijna het driedubbele van die prijs. Ik nam ook nog even de eerste van Kate Bush mee voor 4,99 euro. Haar albums (op Hounds of Love na) zijn nog nooit heruitgebracht. Helemaal niet erg, toch? Lekker draaien.

Zeer herkenbaar.

Ik probeer altijd de releases te kopen zonder extra's, ik wil het originele artwork als het even kan en ik hoef geen remasters.

Gewoon lekker puur houden dus: zoals het bedoeld was.

Ook ik heb een tic met originele uitgaven. Ik wil geen geschaaf aan opnamen met als argument dat de artiest het vroeger ook zo bedoeld had, maar dat dat vanwege de technische mogelijkheden nog niet kon.
Niet zelden wordt de oorspronkelijke atmosfeer geweld aan gedaan. En bonustracks is vaak eerder een ergernis dan dat het interessant is. Om over die nietszeggende dvd'tjes nog maar te zwijgen.

Breek me de bek niet open. Zeer herkenbaar - ik doe bijna niet anders. Alleen wordt het steeds moeilijker die oude originelen te vinden. Het is de laatste jaren zelfs zó erg dat ik al begin na te denken als wordt aangekondigd dat en van een bepaalde artiest remasters gaan verschijnen. Dan ga ik voor mezelf na welke albums van zo'n artiest ik per se nog wil hebben en dan koop ik de originele CD-versie voordat die even later niet meer verkrijgbaar zijn.

Het is voor mij nauwelijks een aanbeveling wanneer een cd het opschrift 'remastered' heeft. Er zijn gunstige uitzonderingen (Byrds, Beatles, Fleetwood Mac...), maar in 7 à 8 van de tien keer ben ik teleurgesteld in geremasterde uitgaven. In de eerste plaats vanwege de geluidskwaliteit, want die is vaak niet beter maar slechter: compressie, loudness, opgepompt hoog, laag en/of midrange.

Maar ook vanwege de andere redenen die hierboven genoemd zijn: bonustracks vind ik zelden interessant en demo's en outtakes kunnen leuk zijn om 1x naar te luisteren, maar vaak halen ze de kwaliteit van een album eerder naar beneden dan dan het iets toevoegt. Op uitgaven met bonus-discs ben ik ook niet dol. Meestal geldt dat die extra's niet voor niets van het oorspronkelijke album zijn weggelaten (al zijn er ook hier uitzonderingen, zoals de non-album singles. En met die extra dvd's, die ik vaak hooguit 1x draai, heb ik ook niks.

En vaak is het artwork ook nog slechter gereproduceerd, of zelfs totaal veranderd. Soms worden ze op een ander label uitgebracht, waar ik gevoelsmatig ook wat moeite mee heb (ik bedoel: Queen hóórt toch op EMI, en niet op Island?).
Bovendien heb ik de tic dat ik liever jewel cases heb dan die arty, vaak onhandige kartonnen verpakkingen. Mijn deluxe CD van Rio van Duran Duran (die qua bonustracks dan weer wél de moeite waard is) heeft bijv. aan beide binnenzijden van het overigens fraai vormgegeven boekje twee vakjes waar je de CD's in en uit kan laten glijden. Dat lukt nooit zonder ze iedere keer weer te beschadigen. Gevolg is dat ik die CD's nu maar apart opberg in een slimline-doosje, náást de originele verpakking. So much for eco-packaging...

Ik koop ook altijd de jewelcase versies als dat kan. Al die cd's die niet in mijn op maat gemaakte kast passen. Pffffff

In sommige gevallen zijn geremasterde uitgaves geslaagd, maar meestal (zoals bij die recente Rolling Stones-cd's, Stevie Wonder) is het allemaal opgepompt en is de ziel uit de muziek gehaald.
Die eco-verpakkingen, die zijn ook zwaar irritant.

Op sites als HeadFi of Steve Hoffman's site is voldoende informatie over van welke artiesten je wel/niet de geremasterde cd's moet gaan halen.

Ik ben het niet helemaal met de voorgaande sprekers eens. Ik ben erg blij met de Beatles remasters. Ook de laatst opnieuw uitgebrachte cd van Queens of the Stoneage is bij mij erg welkom. (ik had hem nog niet)
Verder zijn er ook legio cd`s in de jaren `80 uitgebracht die verschrikkelijk schel klinken. (ook weer die Beatles.)
En een nieuwe uitgave van de eerste cd van Masters of Reality lijkt me ook erg prettig.
Bonustracks heb ik geen problemen mee, mits ze achter het origineel aan komen of op een tweede schijfje staan. Ik hoef ze niet te draaien.
En oh ja, die van Queen heb ik ook gekocht, de eerste en Sheer Heart Attack. Maar die had ik nog niet op cd. De bonus tracks vind ik zeker boeiend genoeg om te draaien. En dat ze niet op EMI zitten kan me niks schelen.

Die Queen-cd's, tja...

Ik heb het niet zo op dat extra ep-tjes-idee dat gehanteerd is.
Hadden ze m.i. beter achter de originele albums mogen zetten, die paar interessante demo's en b-kantjes. Die live-nummers die al eerder zijn verschenen en in andere tijden zijn gespeeld, dat begrijp ik niet zo.

Soms is een remaster wel handig, als het eerst in een armoedige studio opgenomen is door puur geldgebrek en de band later groot word, en het word geremasterd geeft het wel toegevoegde waarde.

Hangt er vanaf. De allereerste cd's klinken meestal behoorlijk vlak, en een bonustrack skip ik wel als die me niet bevalt.

Ik doe er niet aan mee als gitaren harder in de mix worden gezet, en de zang dieper wordt gemaakt, dat soort fratsen. Als er om de drie jaar nieuwe remasters verschijnen vind ik dat ook verdacht.

Ik heb heel sterke en verzorgde remasters in de kast staan.
Maar het viel me de laatste jaren op dat er de laatste jaren remasters
van remasters (bij wijze van spreken) verschijnen. En dat lees je wel eens
dat sommige remasters veel slechter klinken dan de oorspronkelijke CDs.

Ik heb zo jarenlang gewacht op remasters van Kraftwerk en Kate Bush.
Maar die opgepoetste remixen van Kraftwerk zijn niet zo mijn ding.
En op Kate Bush kan je nog jaren blijven wachten.

En daarom denk ik de laatste tijd: zo'n oude CD release voor nog geen 5 euro.
Waar wacht ik nog op? Wil ik de plaat dan echt in topkwaliteit dan heb ik meestal
nog wel een vinyl exemplaar in de kelder liggen. Vandaar mijn retro CD gevoel.

Ik ben ook niet echt een fan van remasters. Die van Kraftwerk klinken wel mooi, maar de muziek wordt er voor mij niet beter door. Maar als het dan toch moet, dan graag zo:

CD1: het originele album
CD2: b-kanten, outtakes, etc. in chronologische volgorde

Maar ze hoeven ook niet tweemaal het album op één cd te persen zoals bij mij bij The Beach Boys - Pet Sounds het geval is.

Pink Floyd komt eind dit jaar alwéér met remasters. Dat, terwijl ze een paar jaar geleden nog een boxset op de markt slingerden, datzelfde in de jaren '90 al deden, gevolgd door nóg een geremasterde serie en DSOTM al 100 keer opnieuw is uitgebracht...

Dat soort gevallen bedoel ik, inderdaad. Er is al een perfecte SACD van DSOTM. Genoeg is genoeg.

Een tijdje terug hoorde ik nog dat Pink Floyd juist helemaal geen albums meer liet drukken.

...stuiptrekkingen van een stervend medium?