En dan bij voorkeur namen waarvan we het niet wisten, mensen die een comeback maken in een totaal andere band. Mensen met een vreemd, onbekend verleden in de muziek. Of bijvoorbeeld mensen die na eigen succes nummers voor anderen schreven.

Ik hou de titel van dit topic expres breed, maar ik ga het in mijn eerste post vooral hebben over mensen die van vernieuwende en/of goed ontvangen muziek naar hitparadepop zijn geswitcht.

Peter Sinfield was een van de oprichters van King Crimson. En hoewel hij geen muzikant was was zijn invloed groot. Hij schreef de teksten voor de eerste albums van die band. Later produceerde hij voor onder meer Roxy Music en Emerson, Lake & Palmer.

Maar in de jaren '80 schreef hij dit:



en in de jaren '90 dit:



Andy Mccluskey zat in OMD. Een pionier in synthpop. Ook een groe die steeds meer afboog naar muziek voor de hitlijsten. Dat werd echter later als songschriver nog een graadje erger: Hij schreef namelijk ook deze hit



Phil Tornally, producer van Pornography en ook een tijdje bassist van The Cure was medeschrijver van deze nummers:






Wie kent meer voorbeelden?

Geschreven door Emiliana Torrini




Of is dit niet afwijkend genoeg? Ik was in elk geval best wel verbaasd toen ik hier achter kwam.

Leuk topic. De eerste die me naar aanleiding van deze voorbeelden te binnen schiet, is Nik Kershaw. Schreef die ook niet mee aan enkele hits van Atomic Kitten? Enb ik dacht ook aan The one and only van Chesney Hawkes. Hoewel dat per saldo natuurlijk niet eens van die erg grote verschillen zijn.

Opmerkelijker is deze: het plaatdebuut van Tori Amos was een cheesy hardrock-album, eind jaren tachtig:



Gitarist en songschrijver Aldo Nova was begin jaren tachtig verantwoordelijk voor een paar redelijk verfrissende hardrock-albums, maar ook hij schreef in de jaren negentig nummers voor Celine Dion.

Ik ben ook benieuwd naar voorbeelden andersom: Artiesten die eerst de hitparades onveilig maakten en daarna verrassende en vernieuwende dingen zijn gaan maken.

Van dat laatste zijn Talk Talk en - in mindere mate - Depeche Mode goede voorbeelden.

Ik denk ook aan artiesten die al jaren hetzelfde spoor volgen en opeens een opmerkelijk zijstapje doen. Een geslaagd en een minder geslaagd voorbeeld:

Paul McCartney kennen we als songschrijver pur sang. Maar naast klassieke werkstukken kwam hij ook met dit nogal afwijkende werkje (als The Fireman, met producer Youth):



En dan is er natuurlijk nog de opera van Roger Waters:



En verder het luit-album van Sting en het disco-album van Elton John. Daar plaats ik geen clips van, omdat de pagina anders wel erg zwaar gaat laden.

De naam van Youth aka Martin Glover (van dat McCartney-project) past trouwens ook heel goed in dit topic. Hij begon als bassist in de originele line-up van Killing Joke, maar ontwikkelde zich tot een vernieuwend producer die zich in tal van genres uitleefde. Waaronder de hitparadepop van Wet Wet Wet en Tom Jones:
Youth (Martin Glover)

1966:



2006:

Roger Glover die de hemel bestormde met Deep Purple kwam ineens met dat vrolijke hoempapa deuntje Love Is All. En ene Ronnie James Dio verzorgde daar de vocalen.

Er zijn ook artiesten die tijdens hun succesperiode hits voor anderen schreven die danig afweken van hun repertoire. Eén van de voorbeelden is Prince, hij schreef ook deze hit onder het pseudoniem Christopher:
The Bangles - Manic Monday

... en ook voor Celine Dion schreef hij een nummer:
Celine Dion - With This Tear

Over The Bangles gesproken. Deze is medegeschreven door Vincent Cusano. Oftewel Vinnie Vincent van Kiss en Vinnie Vincent Invasion. Ook speelt hij gitaar op het betreffende nummer.




@graf

Die andere Walker broer. Deed die niet iets bij de Rangers in Texas?

Ja, maar daar moet je geen ruzie mee krijgen, je blijft nergens.

De al door Graf aangehaalde Scott Walker lijkt me toch wel het schoolvoorbeeld van een artiest die andere paden is gaan bewandelen.

Underworld schiet me ook te binnen, die maakten in de jaren '80 onder de naam Freur lichtvoetige wavepop, die behoorlijk anders klinkt dat de techno die ze vanaf de jaren '90 als Underworld maakten...

Nog een ander mooi voorbeeld.

Jaz Coleman kennen we uiteraard van Killing Joke:




Maar is ook erg succesvol met dit soort dingen:

Alex Chilton

Leuk topic! Schokkend om te lezen dat Think Twice door een oud-lid van King Crimson is geschreven!

Ik moest zelf aan Jarvis Cocker denken. Een bloemlezing:

als artiest:
Turkey Mambo Momma (1980, post-punk)
My Lighthouse (1983, folk/pop)
This House is Condemned (1989, acid house)
Common People (1995, britpop)
The Heavy (als Relaxed Muscle) (2003, electronica)
Do the Hippogriff (2005, filmmuziek voor Harry Potter)

De uiteindelijke sound van Pulp is wel een optelsom van alle probeersels.

als clipregisseur, een pet waarvan veel mensen niet weten dat hij die ook draagt:
Aphex Twin - On (1993, electronic)
Erlend Oye - Sudden Rush (2003, electropop)

Snoop Dogg hiphop:




Snoop Dogg country:




Snoop Dogg reggae:




Snoop Dogg kutmuziek:

Wat te denken van iemand als Damon Albarn ?

Ja op zich wel, maar zelfs bij de hip-hop/rock van Gorillaz hoor ik voldoende hints naar Blur. Zo'n extreme omslag als Scott walker die gemaakt heeft, heeft Albarn nou ook weer niet gemaakt.

Damon Albarn heeft een bepaalde landerigheid in zijn stem en liedjes die heel kenmerkend is voor al zijn projecten, vind ik. Al heeft hij ook wel heel wat genres onder handen genomen in de loop der jaren (van Made folk tot Libische muziek tot hiphop, reggae, pop, rock en music hall).

Ik zat zelf nog aan Moritz von Oswald te denken: in de vroege 80s erg actief als percussionist bij wat wave-bands (waarvan Palais Schaumburg de bekendste is) en in de jaren '90 een van de grootste technopioniers met Basic Channel, om vandaar uit weer de Jamaicaanse dubreggae in te duiken met Rhythm & Sound. En zijn laatste platen als Moritz von Oswald Trio gaan dan weer richting electronica/avant-garde.

Ik weet niet of het meetelt want het was nota bene onder dezelfde naam maar meneer Al Jourgensen van Ministry ging binnen enkele jaren van lichtelijk foute synthy new wave naar loodzware industrial metal.

Wat denken we van Warrick Sony? (Kalahari Surfers)

Mij schiet direct Fred Lonberg-Holm te binnen...

die speelt cello op platen van onder meer Smog en Wilco, deze bijvoorbeeld



maar waar hij eigenlijk vooral mee bezig is zijn experimentele dingen als:

Marie et les Garçons speelden punk/wave tot Marie de groep verliet waarop die omgedoopt werd tot simpelweg Garçons (briljante move) en de muziek pure disco werd..

van eenzelfde pak en laken:

Trent reznor begin jaren 80:
YouTube - Option 30 - Show Me What It's Like
YouTube - Trent Reznor - Old Habits Die Hard
Trent Reznor jaren 90:
YouTube - Nine Inch Nails Closer Lyrics
Trent in de jaren 10:
YouTube - In Motion - Trent Reznor and Atticus Ross (The Social Network)

Nee, maar als dat het criterium is, kunnen we dit topic wel sluiten

Robin Proper-Sheppard (van The God Machine naar Sophia), Nick Cave ook wel, al is hij wat meer discutabel (zie ook Grinderman).

Blijkbaar een band die tot experimenteren aanzet aangezienThomas Fehlmann ook al in Palais Schaumburg zat. Die ken ik persoonlijk vooral van typische Kompakt-ambient met een twist, maar heeft ook releases met zowel Juan Atkins als Eddie 'Flashin' Fowlkes op z'n naam staan. Ook Moritz doet trouwens mee op beide samenwerkingen.

Heb ik dan gewonnen?

Ulver:

1994:




2000:




2012:




We hebben het hier over Kristoffer Rygg. Zanger van Ulver, een muzikale kameleon. Begonnen met black metal, gingen daarna folk maken, daarna triphop, daarna ambient en nu psychedelische rock/pop.

Hof van Commerce Hip-hop uit Belgie;




Frontman Flip Kowlier singer-songwriter

Dominick Fernow:

2005:




2011: